คุณว่า...ทางเลือกของคนๆหนึ่งจะมีได้สักกี่ทาง
1 หรือ 2 หรือ 3 หรือมากกว่านั้น...
และถ้ามีทางเลือกมากมายขนาดนั้น...คุณว่า คนเรามีสิทธิจะเลือกผิดไหม?
คงจะมีสินะ...
เพราะทางเลือกของคนๆหนึ่งอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีของใครหลายๆคนก็ได้
แต่อย่างน้อย...มันก็เป็นทางเลือก...ที่เราเลือกเอง
.
.
.
ร่างโปร่งวิ่งง่วนอยู่ในห้องครัวขนาดเล็ก
มือบางหยิบถุงของห้างสรรพสินค้าชื่อดังขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ
แยกของสดของแห้งออกจากกันเพื่อเรียงเก็บในตู้เย็น
โดยไม่ลืมเบามือกับถุงใบย่อมใบสุดท้าย ที่ในนั้นบรรจุเค้กผลไม้ขนาดปอนด์ครึ่งเอาไว้
กลีบปากสีสดยิ้มเล็กๆที่มุมปาก เมื่อบรรจงยกกล่องเค้กมาวางไว้บนโต๊ะจนเรียบร้อย
บนหน้าเค้กประดับด้วยกลีบผลส้มคละด้วยลูกเชอรี่สีสวยน่ากิน
ตรงกลางเขียนด้วยลายมือหวัดสวยสีขาวครีม “Happy Birthday Kyuhyun”
ใช่...วันนี้เป็นวันเกิดของเขา เป็นวันที่เขาอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์
วันที่เขาบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์ เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
แต่วันเกิดปีนี้เขาอยากให้มันเป็นวันที่พิเศษที่สุด ยิ่งกว่าวันเกิดปีที่ผ่านๆมา
เพราะว่านอกจากวันนี้จะเป็นครบรอบวันเกิดของเขาแล้ว
ยังเป็นวันครบรอบที่เขาคบกับคนรักครบ 1 ปีพอดีอีกด้วย
รอยยิ้มบางระบายอยู่เต็มใบหน้าหวาน
เมื่อคิดไปถึง Dinner เล็กๆใต้แสงเทียนที่วางแผนจะจัดในคืนนี้
คนๆนั้นจะประหลาดใจสักแค่ไหนนะ จะดีใจหรือเปล่า? จะทำหน้าแบบไหน?
ใบหน้าหล่อๆนั่นคงเก้อไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมคงจะเบิกกว้างตกใจ
พอตั้งตัวได้ ริมฝีปากได้รูปนั่นคงจะวาดเป็นรอยยิ้มกว้างมาให้เหมือนทุกครั้ง
คิดแล้วคยูฮยอนก็อดหน้าแดงคนเดียวไม่ได้ คนๆนั้นมีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้เชียวหรือ?
แค่คิดถึงก็ทำให้หน้าร้อนวูบวาบได้แล้ว
ความรักทำให้คนๆนึงเป็นได้ขนาดนี้เลยใช่ไหม...
ยุ่งอยู่ในครัวได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะก็แผดเสียงขึ้น
มือเรียวคว้ารับทันที นัยน์ตากลมโตระยิบระยับด้วยความหวัง
“สวัสดีครับ”
“Happy Birthday คยูฮยอน”
รอยยิ้มลดลงกว่าครึ่งเมื่อได้ยินเสียงห้าวลอดมาตามสาย ไม่ใช่หรอกหรอ...
“เอ่อ...ขอบคุณนะทงเฮ”
“โหย...ทำเสียงแบบนี้ได้ไง อย่าบอกนะว่าคิดว่าเป็นไอ้ซีวอนแฟนนายอ่ะ”
เสียงเจ้าปลาขี้โมโหโวยวาย อะไรเนี่ย...อุตส่าห์โทรมา Happy Birthday
กลับมาทำเสียงผิดหวังใส่เพื่อนอย่างลี ทงเฮซะงั้น
“เปล่าซะหน่อย” อุบอิบบอก ไม่อยากจะยอมรับว่าเขาผิดหวังมากจริงๆที่ไม่ใช่ซีวอน
เหลือบมองดูนาฬิกาแขวนข้างฝาผนัง จวนจะ 6 โมงเย็นอยู่แล้ว
วันนี้เขารับสายมือเป็นระวิง เพราะพี่ๆ เพื่อนๆพากันโทรมาอวยพรวันเกิด
หลายสายต่อหลายสาย แต่ไม่มีสักสายที่จะมาจากคนรักของเขา...ซีวอน
“อย่าบอกนะว่าป่านนี้ซีวอนยังไม่โทรมาหานาย” แทงใจดำจนคยูฮยอนสะอึก
ได้แต่หัวเราะขื่นออกไป
“คงจะ...ยุ่งๆ อยู่ล่ะมั๊ง”
“นายก็แก้ตัวแทนมันทุกที จริงๆ ก็รู้อยู่ไม่ใช่หรือไงว่ามันไปไหน?”
ยิ่งกว่าแทงใจ ทงเฮแทบจะเสียบมีดทะลุหัวใจเขาเลยก็ว่าได้
เจ็บจี๊ดที่หัวใจจนต้องยกมืออีกข้างมากำที่อกซ้ายไว้
ทงเฮพูดถูก...แต่เขาไม่อยากยอมรับ ไม่อยากรับรู้ว่าซีวอนไปไหน...
ยังไม่ทันที่ทงเฮจะได้พูดต่อ ก็มีเสียงแย่งโทรศัพท์กุกกักพร้อมกับเสียงใสปรามขึ้นเบาๆ
“พอเถอะน่าทงเฮ...วันนี้วันเกิดคยูนะ นายจะพูดให้คยูคิดมากทำไม”
“อ้าว...ก็มันจริงนี่นา ตั้งแต่แฟนเก่ากลับมา ไอ้ซีวอนมันก็ตามไปเฝ้าอยู่นั่นแหละ
คิดแล้วก็โมโหแทน ไม่รู้คยูทนคบกับมันต่อทำไม”
“แต่นายก็ไม่ควรจะไปตอกย้ำคยูแบบนี้นี่ พอเลยนะ ฉันไม่ให้นายคุยแล้ว”
“โหย...ซองมินอ่า~~”
แม้อีกฝั่งจะปิดกระบอกเสียงไว้ก็ยังลอดเข้ามาให้เขาได้ยินจนได้
คยูฮยอนยิ้มหยันให้ตัวเอง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็น รู้มาตลอด เห็นมาตลอดต่างหาก
แต่แกล้งปิดหูปิดตาไว้ เพราะไม่ต้องการสูญเสีย เขาไม่ต้องการที่จะเสียซีวอนไป
เขาจึงเลือกที่จะไม่พูด ไม่ทำอะไรก็แล้วแต่ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้
ว่าเขารู้ถึงความสัมพันธ์ลับๆที่ซีวอนมีกับแฟนเก่าแล้ว
แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่ก็ยังดีกว่าที่จะไม่มีอีกฝ่ายเคียงข้างต่อไป
เขา...คิดแบบนั้นจริงๆ
ซองมินแย่งโทรศัพท์มาได้ก็อวยพรวันเกิดเขาซะยืดยาวก่อนจะรีบวางสายไป
คงจะไปจัดการกับเจ้าตัวป่วนที่ทำให้เสียฤกษ์งามยามดีต่อ
คยูฮยอนจ้องมือถือในมืออยู่ครู่
ก็ตัดสินใจกดไปยังหมายเลขคุ้นเคย สัญญาณรอสายทอดยาวบีบหัวใจขึ้นทุกขณะ
ทำไมไม่รับล่ะ รับสายสักทีสิ...ซีวอน
“คยูฮยอน” เกือบจะถอดใจตัดสายแต่เสียงทุ้มคุ้นหูก็กดรับเสียก่อน คยูฮยอนยิ้มกว้าง
ลืมความทุกข์ใจเมื่อครู่เกือบหมด
“ซีวอน...” เรียกไปแล้วก็พูดต่อไม่ออก มีคำถามมากมายจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก
อยู่ที่ไหนหรอ...อยู่กับใคร...ทำอะไรอยู่...ทำไมไม่โทรหาเขาบ้าง...วันนี้วันเกิดเขา...
และเป็นวันครบรอบ 1 ปีของเราด้วยนะ...ลืมไปแล้วหรือเปล่า...
“วันนี้จะมาทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ?” ไม่ใช่คำถามนี้เลย แต่คยูฮยอนกลัว
เขาขี้ขลาดเกินกว่าจะถามคำถามตามใจคิด
“ไปสิ...ก็วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่หรือไง” รอยยิ้มยิ่งวาดกว้าง หัวใจลิงโลดด้วยความยินดี
ซีวอนจำได้ด้วย วันนี้ซีวอนจะมาอยู่กับเขา จะมา Dinner ด้วยกัน
“อืม...รีบมานะครับ ผมจะคอย” อีกฝ่ายแค่รับคำในคอแล้วตัดสาย
แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
คยูฮยอนวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบจัดการงานตรงหน้าต่อ
มือบางหยิบฉวยถุงอาหารที่ซื้อมาจากในตู้เย็น มีทั้งของคาวของหวาน
แกะใส่จานเอาเข้าตู้ไมโครเวฟก็เรียบร้อย
จัดจานจัดโต๊ะปักดอกไม้เสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบ 2 ทุ่ม
พอดีมากกับเวลาDinner ยามค่ำคืน
คยูฮยอนอมยิ้มน้อยๆแล้วพาตัวเองมานั่งปุลงที่โซฟา
เปิดโทรทัศน์เป็นเพื่อนแก้เหงา แต่ตากลับมองไปที่ประตูอย่างรอคอย
ใบหน้าใสประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา
มาเร็วๆนะครับ...ซีวอน
.
.
.
เสียงออดดังยาวหน้าห้องทำให้คยูฮยอนสะดุ้งขึ้นสุดตัว
ตกใจเหลียวซ้ายแลขวาเรียกสติอยู่พักใหญ่ นี่เขาเผลอหลับไปหรอเนี่ย...
ตอนนี้ภาพในโทรทัศน์ไม่มีอีกแล้ว เหลือบมองดูนาฬิกาในครัว ตี 2 เข้าไปแล้ว
“ขอโทษที่มาช้า” คำพูดแรกที่ได้ยินจากริมฝีปากได้รูปเมื่อก้าวไปเปิดประตูให้
อยากจะร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าคมคายนั้นเต็มตา มันเลยวันเกิดของเขาไปแล้ว
เลยวันครบรอบของเราไปแล้ว ซีวอน...คุณรู้บ้างไหม?
“ไม่เป็นไรครับ เข้ามาข้างในเถอะ” ยิ้มรับร่าเริงทั้งๆที่อยากจะร้องไห้เต็มแก่
จับจูงมือใหญ่ที่เย็นเฉียบเพราะความหนาวเย็นจากภายนอกไว้ให้เดินตามเข้ามา
ไม่ได้หันไปมองคนที่เดินตามมาอย่างว่าง่ายอีก
ไม่อยากหันไป...ให้เห็นว่าตอนนี้ตาเขาแดงเพราะกลั้นน้ำตาเอาไว้
“คุณกินอะไรมาหรือยัง ผมเตรียมจัดโต๊ะไว้แล้วนะ
แต่คงจะเย็นหมดแล้ว อาจจะต้องอุ่นอีกรอบ คุณรอได้ไหม อ๊ะ...!”
ร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกวงแขนแข็งแรงกอดกระชับจากทางด้านหลัง
เสื้อโค้ทเนื้อหนาที่ซีวอนสวมใส่ให้ความอบอุ่นกับตัวเอง
กลับหนาวเยียบเมื่อแตะสัมผัสกับผิวของเขา แต่แม้จะเย็นแค่ไหน
เขาก็ไม่อยากให้อ้อมแขนนี้ผละออกไปอยู่ดี
“ขอโทษ...คยูฮยอน” ใบหน้าคมซุกซบลงที่ต้นคอด้านหลัง เอ่ยเสียงพร่า
“ขอโทษทำไม...ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อย” ปั้นน้ำเสียงสดใส ทั้งๆ ที่หางเสียงเครือสั่น
“ขอโทษ...ฉัน”
“รอตรงนี้ก่อนนะครับซีวอน ผมขออุ่นอาหารแป๊บเดียว”
ตัดบทฉับพลางดันคนตัวโตให้นั่งลงกับโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้แล้ว
หันหลังไปจัดการเวฟอาหารทันที รู้ถึงสายตาคมที่มองตามมาแต่ทำเป็นไม่สนใจ
ไม่รู้ทำไม...เขาไม่อยากได้ยินซีวอนพูดประโยคถัดไปกับเขาเลย
ลางสังหรณ์บอกเขาว่า อย่า...อย่าให้ซีวอนพูดมันออกมา
อาหารทั้งหมดพร้อมสรรพอยู่ตรงหน้าภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ของโปรดของซีวอนทั้งนั้น บนโต๊ะมีแจกันขนาดเล็กปักดอกกุหลาบสีขาว
กับเชิงเทียนที่มีแสงเทียนส่องสว่างสีเหลืองยวนตา
แสงไฟแรงอ่อนยิ่งขับให้แสงเทียนยิ่งส่องสว่างเรืองรอง สวย...โรแมนติกที่สุด
เหมาะแล้วสำหรับค่ำคืนที่เป็นวันพิเศษแบบนี้
“ลองชิมนี่นะซีวอน ของชอบของคุณนี่นา” มือเรียวเอื้อมตักสปาเก็ตตี้ใส่จานอีกฝ่าย
ไม่ลืมส่งซอสเพิ่มให้ด้วย คยูฮยอนรู้...ซีวอนชอบกินแบบไหน
“ขอบคุณ” บอกแล้วก็ตักสปาเก็ตตี้เข้าปากเงียบๆ
เห็นคยูฮยอนยิ้มสดใสมีความสุขก็อดยิ้มตามไม่ได้
“ขอโทษที่มาช้า พอดีติดธุระ ไม่โกรธใช่ไหม...คยู”
ร่างบางส่ายหัวดิก ไม่เลย...เขาไม่เคยโกรธซีวอนเลยสักครั้ง
จะมีบ้างก็แค่อารมณ์น้อยใจเท่านั้น แต่เรื่องโกรธเคืองนี่เขาไม่มีแน่นอน
ก็รัก...รักจนยอมได้ทุกอย่างขนาดนี้ โกรธเป็นยังไงเขายังสะกดไม่ถูกเลย
พอได้พูดคุยกันบรรยากาศก็ดีขึ้นเรื่องๆ คยูฮยอนลืมเรื่องขุ่นหมองใจไปจนหมด
ร่างบางเล่าเรื่องนั้นนี้ให้ซีวอนฟังอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มก็พยักหน้ารับคำตลอดเวลา
จนกระทั่งกินเสร็จเรียบร้อย คยูฮยอนก็ไปยกเค้กออกมาจากตู้เย็น
มือบางบรรจงปักเทียนขณะที่ซีวอนช่วยจุดเทียนให้
แสงจากเทียนดวงเล็กยิ่งทำให้บนโต๊ะอาหารสว่างขึ้น
จนเห็นใบหน้านวลขาวซับเลือดเป็นสีจางๆ มีความสุข...ตอนนี้เขามีความสุขเหลือเกิน
“อธิษฐานก่อนนะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก คยูฮยอนนิ่งหลับตา อธิฐานขอพรในใจ
คำขอเดียวสำหรับเขา...ขอให้ได้อยู่กับซีวอนตลอดไป...
ฟู่.....
แสงเทียนเล็กๆดับลงจนหมด ซีวอนช่วยดึงเทียนออกให้เพื่อให้เขาตัดเค้กได้สะดวกขึ้น
“Happy Birthday อาจจะช้าไปหน่อย...แต่...นี่คือของขวัญ...สำหรับนาย”
ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมือใหญ่เลื่อนกล่องกำมะหยี่สีแดงมาตรงหน้า คยูฮยอนไม่ใช่เด็ก
เขารู้ดีทีเดียวว่านี่คือกล่องใส่แหวน แทนที่ความดีใจกลับมีเพียงคำถาม...
ทำไม??
ซีวอนจะให้เขาอีกทำไม ในเมื่อตอนนี้นิ้วนางข้างซ้ายของเขา
ก็สวมแหวนที่ซีวอนซื้อให้เมื่อ 4 เดือนก่อนอยู่แล้ว
แหวนที่เหมือนเป็นตัวแทนความรักระหว่างเขากับซีวอน แหวนที่ซีวอนซื้อมาเป็นคู่
แหวนที่พวกเขาสองคนผลัดกันสวมใส่ให้กัน สัญญาว่าจะรักและจะอยู่ด้วยกัน
วันที่พวกเขาหลอมรวมเป็นคนๆเดียวกัน
แล้วซีวอนซื้อแหวนให้เขาในวันเกิดอีกทำไม?
สายตาคมจ้องสบเขาฉายแววหวั่นไหว ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ
ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นแทบจะเป็นเส้นตรง อย่านะซีวอน...คุณกำลังจะบอกอะไรผม?
“นอกจากจะเป็นวันเกิดของนาย...ยังเป็นวันครบรอบที่เราคบกัน 1 ปีด้วยใช่ไหม”
คยูฮยอนพยักหน้ารับเชื่องช้า แขนขาแทบจะหมดแรง แต่หัวใจกลับเต้นกระหน่ำ
ทั้งๆที่ซีวอนยังไม่ได้พูดอะไรแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกใจหายขนาดนี้นะ
“ฉันอยากให้วันเกิดของนายมีแต่เรื่องดีๆเข้ามา แต่...ฉันเสียใจ ฉันทำมันไม่ได้”
อะ...อะไร ซีวอนกำลังจะพูดอะไร “เปิดดูสิ”
มือเรียวเอื้อมจับกล่องกำมะหยี่สีแดงสั่นเทา สั่นจนแทบจะบังคับตัวเองไม่ได้
ทันทีที่แตะสัมผัสกับเนื้อกำมะหยี่นุ่มมือ กลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง
ลึกจากปลายนิ้วมือสู่หัวใจ เจ็บปวด...จนน้ำตาแทบไหล แต่ก็ไม่อาจหยุดตัวเองไว้ได้
ทั้งๆที่สมองสั่งการว่า “อย่าเปิด” แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งเลย
แหวนสีเงินเกลี้ยงเป็นคำตอบ เท่านั้นเองหยาดน้ำตาก็ร่วงพรู คยูฮยอนถามเสียงสั่น
“ทำ...ทำไม”
“ขอโทษ...”
แหวนตรงหน้าของเขา...เขาจำได้เป็นอย่างดี
ด้านหลังมีรอยสลักตัวอักษร “S&K Forever” มันเป็นตัวย่อชื่อของเขาและซีวอน
เหมือนแหวนที่อยู่บนนิ้วของเขา ราวกับเป็นวงเดียวกัน ต่างกันที่ขนาดเท่านั้น
เพราะมันเป็นแหวน...แหวนของซีวอน
“เรา...เลิกกันเถอะนะ”
พูดแล้วร่างสูงผุดลุกขึ้น ขายาวๆพาเจ้าตัวออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่คยูฮยอนยังไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวไปไหนได้
สติสัมปชัญญะสุดท้ายกรีดร้องในหัวลั่น
ไม่...ไม่...อย่าไป!!!
อย่าไปนะ ซีวอน!!!
ทั้งๆที่เรียกสติกลับมายังไม่ได้ แต่ก็ยังตะเกียกตะกายวิ่งไปขวางหน้าร่างสูง
ที่กำลังจะก้าวออกจากห้องไว้ได้ทัน มือเรียวเอื้อมคว้ามือแกร่งไว้มั่น
“ไม่...ผมไม่ยอมนะ...ทำไมล่ะ” น้ำตาพร่างพรูไม่ขาดสาย
หัวใจแทบจะแตกสลายลงเป็นเสี่ยงๆ “ผมทำผิดตรงไหน ทำไมคุณต้องทิ้งผมด้วย”
“ขอโทษ...” ซีวอนย้ำคำตอบเดิม เบือนหน้าหนีใบหน้าใสนองน้ำตา
“คุณจะกลับไปหาเขาใช่ไหม แค่เขากลับมา คุณก็กลับไปหาเขาแล้วหรอ
ทั้งๆที่เขาเป็นคนทิ้งคุณไปแท้ๆ ทำไมล่ะซีวอน” ถามทั้งๆที่ยังสะอึกสะอื้น
“ผมไม่ดีตรงไหน? เทียบเขาไม่ได้ตรงไหน? ทำไมคุณต้องทิ้งผมไปหาเขาด้วย
ผมทนได้ทุกอย่าง ยอมได้ทุกอย่าง ขออย่างเดียว...อย่าทิ้งผมไปเลย”
อ้อนวอนอย่างหมดท่า คยูฮยอนสะอื้นราวกับจะขาดใจ
ก่อนจะถูกวงแขนแกร่งรวบไว้ทั้งร่าง
“คยู...ฉัน” ใบหน้าคมซบลงบนบ่าบอบบาง กระชับอ้อมกอดแน่น
สงสารคนในอ้อมแขนจับหัวใจ แต่...เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
“ฉัน...คบนายต่อไปไม่ได้จริงๆ”
ถ้อยคำตอกย้ำลึกลงบนบาดแผล เจ็บ...เจ็บจนแทบไม่อยากจะมีหัวใจ
ตั้งแต่คนๆนั้นกลับมา ลางสังหรณ์เขาก็บอกให้รู้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง
แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ รับไม่ได้ ได้แต่โกหกตัวเองไปวันๆ ทั้งๆที่ซีวอนเปลี่ยนไปขนาดนั้น
ก็ยังหลอกตัวเอง ซีวอนรักเขา...ซีวอนจะไม่มีวันทิ้งเขา
แหวนที่นิ้วเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่มี แต่ตอนนี้ซีวอนถอดมันคืนเขาแล้ว
จะไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไปแล้ว
“คุณไม่รักผมแล้วหรอซีวอน คุณไม่รักผมอีกแล้วหรอ” ถามอู้อี้อยู่กับอกกว้าง
ซีวอนหลับตาแน่น ข่มความรู้สึกที่พุ่งปะทุออกมา บอกตัวเองอย่าหวั่นไหว
อย่าใจอ่อนกับน้ำตาของคนๆนี้ เพราะเขามีใครอีกคน...ที่รออยู่
ตัดใจผลักไสร่างบางออกจากตัว กดเสียงให้เย็นเยียบที่สุด
“ฉัน...ไม่เคยรักนายเลย ตั้งแต่คบกันมา...ไม่เคย...”
หันหลังผลุนผลันออกไป
เสียงปิดประตูดังสนั่นพร้อมกับร่างโปร่งบางที่ทรุดฮวบลงกับพื้น
ไม่จริง!!!
.
.
.
เขานั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้
รู้แต่เพียงว่าตอนนี้ร่างทั้งร่างเจ็บปวดราวกับถูกทึ้งให้ขาดออกจากกัน
แขนขาแทบจะขยับยกไม่ได้ เหมือนจะขาดใจตายลงตรงนี้เสียให้ได้
ทำไมถึงยังหายใจ เจ็บขนาดนี้ทำไมยังหายใจอยู่ ทำไมไม่ตายไปซะ
เผื่อจะหนีความเจ็บปวดนี้ไปได้บ้าง
น่าจะรู้ตัว น่าจะทำใจตั้งแต่แรก ทั้งๆที่รู้มาตลอดว่าซีวอนลืมใครคนนั้นไม่ได้
แฟนเก่าที่คบกันมากว่า 5 ปี เขาหรือจะมีอะไรไปสู้ได้
แต่ก็ยังหลอกตัวเอง วันที่ซีวอนเข้ามาขอคบ ก็ตอบรับไปอย่างง่ายดาย
มั่นใจ...เขาจะทำให้ซีวอนลืมใครคนนั้นไปให้ได้
แล้วยังไงล่ะคยูฮยอน...ซีวอนลืมได้ไหม?
แค่สองเดือนที่คนๆนั้นกลับมา ทุกอย่างก็พังทลายลงจนหมด
แต่ก็รัก รักเกินกว่าจะเอ่ยปาก รักเกินกว่าจะขาดอีกฝ่ายไปได้
หยัดตัวลุกขึ้นจนได้ ลากขาช้าๆไปตรงโต๊ะกินข้าว
บนโต๊ะ...ที่มีแหวนของซีวอนวางอยู่
//ฉันให้นาย//
//เอ่อ...นี่มัน//
//แหวนสองวงนี้จะเป็นตัวแทนความรักระหว่างเราสองคน
และความรักของฉัน มันจะเป็นเหมือนคำที่สลักอยู่ในแหวนนั้น ฉันสัญญา//
//ซีวอน...//
จำได้ดีว่าวันนั้นเสียน้ำตาไปมากมายแค่ไหน ดีใจมากมายเพียงใด
แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว คุณเอาสัญญาของคุณคืนไปแล้ว
ไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไปแล้ว
//ถ้าไม่มีคุณ ผมคงจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแน่ๆ ถ้าขาดคุณ...ผมคงตายแน่ๆเลย//
//นายไม่มีวันจะได้เจอกับเหตุการณ์แบบนั้นแน่นอน//
สัญญาระหว่างค่ำคืนที่เรามีความสุขด้วยกัน คุณลืมมันไปหมดแล้วใช่ไหม
เพราะไม่เคยรักสินะ คุณถึงลืมทุกอย่างง่ายดายขนาดนี้
1 ปีที่คบกัน ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม...
หยดน้ำอุ่นหลั่งรินลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีแม้แต่เสียงสะอึกสะอื้น
มีเพียงร่างที่เหลือเพียงซากเปล่าแต่ไร้วิญญาณยืนอยู่ ไร้วิญญาณ...ไร้หัวใจ
เพราะทุกอย่าง...ถูกทำลายลงหมดแล้ว
“เซงงิลชุล ฮาฮัมนิดา...เซงงิลชุล ฮาฮัมนิดา”
รอยยิ้มวาดกว้างขณะเอ่ยร้องเพลงแผ่วเบา
ดวงตากลมโตเลื่อนลอยไร้ชีวิตจิตใจ แต่น้ำตายังรินไหลไม่หยุด
“ซารังฮานึน โจ คยูฮยอน”
เอื้อมจับโลหะเย็นเฉียบจากถาดกระดาษรองเค้กออกมาถือไว้ในมือ
ความคมของมันสะท้อนกับแสงเทียนวาววับราวกับกำลังล้อแสงไฟ
มืออีกข้างกำแหวนที่เจ้าของถอดทิ้งไว้ไม่ใยดีแน่น
แบออกดูอีกครั้ง เป็น...ครั้งสุดท้าย
แหวนบนฝ่ามือซ้าย กับแหวนที่สวมใส่ตรงนิ้วนางข้างซ้าย
แหวนสองวงนี้จะอยู่คู่กันตลอดไป
“เซงงิลชุลฮา...ฮัม...นิดา...”
ได้เวลาตัดเค้กแล้ว...คยูฮยอน
.
.
.
เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมแผดลั่น หน้าจอโชว์เบอร์คนโทรเข้ามาแต่ไม่มีใครรับสาย
ระบบสั่นทำงานจนเครื่องกระทบกับโต๊ะอาหารเป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ไร้ซึ่งการตอบรับ จนสัญญาณตัดไปเอง พักเดียว...ก่อนจะแผดดังขึ้นมาใหม่
แต่คราวนี้แม้มือถือจะสั่นแรง ก็ไม่มีเสียงกระทบกับโต๊ะอีกแล้ว
เพราะโต๊ะไม้ถูกปูด้วยน้ำสีแดงเข้มเจิ่งนอง เหมือนกับเค้กที่ถูกย้อมด้วยสีแดงสด
…Happy Birthday Kyuhyun…
END.
@~Talk~@
กลับมาแล้ววันนี้...ทุกชีวีเริงร่า 55555
กลับมาแล้ววววว มีใครแอบคิดถึงเราบ้างไหมเอ่ย(เงียบ =___=)
อานะ...ไม่สนล่ะ เราก็จะหลั่นล้าต่อปายยยย
แล้ว...ในที่สุดก็เอาฟิค HBD คยูน้องน้อยมาลงจนได้
หลังจากตั้งปฏิภาณมุ่งมั่นจะลงให้ตรงวันเกิดน้อง แต่ก็...=__=
หวังว่าเรื่องนี้จะถูกใจหลายๆท่าน(บ้าง)นะเจ้าคะ
เจอกันอีกครั้งในวันเกิดป๋าฮันนะจ๊ะ
เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^
1 หรือ 2 หรือ 3 หรือมากกว่านั้น...
และถ้ามีทางเลือกมากมายขนาดนั้น...คุณว่า คนเรามีสิทธิจะเลือกผิดไหม?
คงจะมีสินะ...
เพราะทางเลือกของคนๆหนึ่งอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีของใครหลายๆคนก็ได้
แต่อย่างน้อย...มันก็เป็นทางเลือก...ที่เราเลือกเอง
.
.
.
ร่างโปร่งวิ่งง่วนอยู่ในห้องครัวขนาดเล็ก
มือบางหยิบถุงของห้างสรรพสินค้าชื่อดังขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ
แยกของสดของแห้งออกจากกันเพื่อเรียงเก็บในตู้เย็น
โดยไม่ลืมเบามือกับถุงใบย่อมใบสุดท้าย ที่ในนั้นบรรจุเค้กผลไม้ขนาดปอนด์ครึ่งเอาไว้
กลีบปากสีสดยิ้มเล็กๆที่มุมปาก เมื่อบรรจงยกกล่องเค้กมาวางไว้บนโต๊ะจนเรียบร้อย
บนหน้าเค้กประดับด้วยกลีบผลส้มคละด้วยลูกเชอรี่สีสวยน่ากิน
ตรงกลางเขียนด้วยลายมือหวัดสวยสีขาวครีม “Happy Birthday Kyuhyun”
ใช่...วันนี้เป็นวันเกิดของเขา เป็นวันที่เขาอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์
วันที่เขาบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์ เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
แต่วันเกิดปีนี้เขาอยากให้มันเป็นวันที่พิเศษที่สุด ยิ่งกว่าวันเกิดปีที่ผ่านๆมา
เพราะว่านอกจากวันนี้จะเป็นครบรอบวันเกิดของเขาแล้ว
ยังเป็นวันครบรอบที่เขาคบกับคนรักครบ 1 ปีพอดีอีกด้วย
รอยยิ้มบางระบายอยู่เต็มใบหน้าหวาน
เมื่อคิดไปถึง Dinner เล็กๆใต้แสงเทียนที่วางแผนจะจัดในคืนนี้
คนๆนั้นจะประหลาดใจสักแค่ไหนนะ จะดีใจหรือเปล่า? จะทำหน้าแบบไหน?
ใบหน้าหล่อๆนั่นคงเก้อไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมคงจะเบิกกว้างตกใจ
พอตั้งตัวได้ ริมฝีปากได้รูปนั่นคงจะวาดเป็นรอยยิ้มกว้างมาให้เหมือนทุกครั้ง
คิดแล้วคยูฮยอนก็อดหน้าแดงคนเดียวไม่ได้ คนๆนั้นมีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้เชียวหรือ?
แค่คิดถึงก็ทำให้หน้าร้อนวูบวาบได้แล้ว
ความรักทำให้คนๆนึงเป็นได้ขนาดนี้เลยใช่ไหม...
ยุ่งอยู่ในครัวได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะก็แผดเสียงขึ้น
มือเรียวคว้ารับทันที นัยน์ตากลมโตระยิบระยับด้วยความหวัง
“สวัสดีครับ”
“Happy Birthday คยูฮยอน”
รอยยิ้มลดลงกว่าครึ่งเมื่อได้ยินเสียงห้าวลอดมาตามสาย ไม่ใช่หรอกหรอ...
“เอ่อ...ขอบคุณนะทงเฮ”
“โหย...ทำเสียงแบบนี้ได้ไง อย่าบอกนะว่าคิดว่าเป็นไอ้ซีวอนแฟนนายอ่ะ”
เสียงเจ้าปลาขี้โมโหโวยวาย อะไรเนี่ย...อุตส่าห์โทรมา Happy Birthday
กลับมาทำเสียงผิดหวังใส่เพื่อนอย่างลี ทงเฮซะงั้น
“เปล่าซะหน่อย” อุบอิบบอก ไม่อยากจะยอมรับว่าเขาผิดหวังมากจริงๆที่ไม่ใช่ซีวอน
เหลือบมองดูนาฬิกาแขวนข้างฝาผนัง จวนจะ 6 โมงเย็นอยู่แล้ว
วันนี้เขารับสายมือเป็นระวิง เพราะพี่ๆ เพื่อนๆพากันโทรมาอวยพรวันเกิด
หลายสายต่อหลายสาย แต่ไม่มีสักสายที่จะมาจากคนรักของเขา...ซีวอน
“อย่าบอกนะว่าป่านนี้ซีวอนยังไม่โทรมาหานาย” แทงใจดำจนคยูฮยอนสะอึก
ได้แต่หัวเราะขื่นออกไป
“คงจะ...ยุ่งๆ อยู่ล่ะมั๊ง”
“นายก็แก้ตัวแทนมันทุกที จริงๆ ก็รู้อยู่ไม่ใช่หรือไงว่ามันไปไหน?”
ยิ่งกว่าแทงใจ ทงเฮแทบจะเสียบมีดทะลุหัวใจเขาเลยก็ว่าได้
เจ็บจี๊ดที่หัวใจจนต้องยกมืออีกข้างมากำที่อกซ้ายไว้
ทงเฮพูดถูก...แต่เขาไม่อยากยอมรับ ไม่อยากรับรู้ว่าซีวอนไปไหน...
ยังไม่ทันที่ทงเฮจะได้พูดต่อ ก็มีเสียงแย่งโทรศัพท์กุกกักพร้อมกับเสียงใสปรามขึ้นเบาๆ
“พอเถอะน่าทงเฮ...วันนี้วันเกิดคยูนะ นายจะพูดให้คยูคิดมากทำไม”
“อ้าว...ก็มันจริงนี่นา ตั้งแต่แฟนเก่ากลับมา ไอ้ซีวอนมันก็ตามไปเฝ้าอยู่นั่นแหละ
คิดแล้วก็โมโหแทน ไม่รู้คยูทนคบกับมันต่อทำไม”
“แต่นายก็ไม่ควรจะไปตอกย้ำคยูแบบนี้นี่ พอเลยนะ ฉันไม่ให้นายคุยแล้ว”
“โหย...ซองมินอ่า~~”
แม้อีกฝั่งจะปิดกระบอกเสียงไว้ก็ยังลอดเข้ามาให้เขาได้ยินจนได้
คยูฮยอนยิ้มหยันให้ตัวเอง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็น รู้มาตลอด เห็นมาตลอดต่างหาก
แต่แกล้งปิดหูปิดตาไว้ เพราะไม่ต้องการสูญเสีย เขาไม่ต้องการที่จะเสียซีวอนไป
เขาจึงเลือกที่จะไม่พูด ไม่ทำอะไรก็แล้วแต่ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้
ว่าเขารู้ถึงความสัมพันธ์ลับๆที่ซีวอนมีกับแฟนเก่าแล้ว
แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่ก็ยังดีกว่าที่จะไม่มีอีกฝ่ายเคียงข้างต่อไป
เขา...คิดแบบนั้นจริงๆ
ซองมินแย่งโทรศัพท์มาได้ก็อวยพรวันเกิดเขาซะยืดยาวก่อนจะรีบวางสายไป
คงจะไปจัดการกับเจ้าตัวป่วนที่ทำให้เสียฤกษ์งามยามดีต่อ
คยูฮยอนจ้องมือถือในมืออยู่ครู่
ก็ตัดสินใจกดไปยังหมายเลขคุ้นเคย สัญญาณรอสายทอดยาวบีบหัวใจขึ้นทุกขณะ
ทำไมไม่รับล่ะ รับสายสักทีสิ...ซีวอน
“คยูฮยอน” เกือบจะถอดใจตัดสายแต่เสียงทุ้มคุ้นหูก็กดรับเสียก่อน คยูฮยอนยิ้มกว้าง
ลืมความทุกข์ใจเมื่อครู่เกือบหมด
“ซีวอน...” เรียกไปแล้วก็พูดต่อไม่ออก มีคำถามมากมายจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก
อยู่ที่ไหนหรอ...อยู่กับใคร...ทำอะไรอยู่...ทำไมไม่โทรหาเขาบ้าง...วันนี้วันเกิดเขา...
และเป็นวันครบรอบ 1 ปีของเราด้วยนะ...ลืมไปแล้วหรือเปล่า...
“วันนี้จะมาทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ?” ไม่ใช่คำถามนี้เลย แต่คยูฮยอนกลัว
เขาขี้ขลาดเกินกว่าจะถามคำถามตามใจคิด
“ไปสิ...ก็วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่หรือไง” รอยยิ้มยิ่งวาดกว้าง หัวใจลิงโลดด้วยความยินดี
ซีวอนจำได้ด้วย วันนี้ซีวอนจะมาอยู่กับเขา จะมา Dinner ด้วยกัน
“อืม...รีบมานะครับ ผมจะคอย” อีกฝ่ายแค่รับคำในคอแล้วตัดสาย
แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
คยูฮยอนวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบจัดการงานตรงหน้าต่อ
มือบางหยิบฉวยถุงอาหารที่ซื้อมาจากในตู้เย็น มีทั้งของคาวของหวาน
แกะใส่จานเอาเข้าตู้ไมโครเวฟก็เรียบร้อย
จัดจานจัดโต๊ะปักดอกไม้เสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบ 2 ทุ่ม
พอดีมากกับเวลาDinner ยามค่ำคืน
คยูฮยอนอมยิ้มน้อยๆแล้วพาตัวเองมานั่งปุลงที่โซฟา
เปิดโทรทัศน์เป็นเพื่อนแก้เหงา แต่ตากลับมองไปที่ประตูอย่างรอคอย
ใบหน้าใสประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา
มาเร็วๆนะครับ...ซีวอน
.
.
.
เสียงออดดังยาวหน้าห้องทำให้คยูฮยอนสะดุ้งขึ้นสุดตัว
ตกใจเหลียวซ้ายแลขวาเรียกสติอยู่พักใหญ่ นี่เขาเผลอหลับไปหรอเนี่ย...
ตอนนี้ภาพในโทรทัศน์ไม่มีอีกแล้ว เหลือบมองดูนาฬิกาในครัว ตี 2 เข้าไปแล้ว
“ขอโทษที่มาช้า” คำพูดแรกที่ได้ยินจากริมฝีปากได้รูปเมื่อก้าวไปเปิดประตูให้
อยากจะร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าคมคายนั้นเต็มตา มันเลยวันเกิดของเขาไปแล้ว
เลยวันครบรอบของเราไปแล้ว ซีวอน...คุณรู้บ้างไหม?
“ไม่เป็นไรครับ เข้ามาข้างในเถอะ” ยิ้มรับร่าเริงทั้งๆที่อยากจะร้องไห้เต็มแก่
จับจูงมือใหญ่ที่เย็นเฉียบเพราะความหนาวเย็นจากภายนอกไว้ให้เดินตามเข้ามา
ไม่ได้หันไปมองคนที่เดินตามมาอย่างว่าง่ายอีก
ไม่อยากหันไป...ให้เห็นว่าตอนนี้ตาเขาแดงเพราะกลั้นน้ำตาเอาไว้
“คุณกินอะไรมาหรือยัง ผมเตรียมจัดโต๊ะไว้แล้วนะ
แต่คงจะเย็นหมดแล้ว อาจจะต้องอุ่นอีกรอบ คุณรอได้ไหม อ๊ะ...!”
ร้องออกมาเบาๆ เมื่อถูกวงแขนแข็งแรงกอดกระชับจากทางด้านหลัง
เสื้อโค้ทเนื้อหนาที่ซีวอนสวมใส่ให้ความอบอุ่นกับตัวเอง
กลับหนาวเยียบเมื่อแตะสัมผัสกับผิวของเขา แต่แม้จะเย็นแค่ไหน
เขาก็ไม่อยากให้อ้อมแขนนี้ผละออกไปอยู่ดี
“ขอโทษ...คยูฮยอน” ใบหน้าคมซุกซบลงที่ต้นคอด้านหลัง เอ่ยเสียงพร่า
“ขอโทษทำไม...ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อย” ปั้นน้ำเสียงสดใส ทั้งๆ ที่หางเสียงเครือสั่น
“ขอโทษ...ฉัน”
“รอตรงนี้ก่อนนะครับซีวอน ผมขออุ่นอาหารแป๊บเดียว”
ตัดบทฉับพลางดันคนตัวโตให้นั่งลงกับโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้แล้ว
หันหลังไปจัดการเวฟอาหารทันที รู้ถึงสายตาคมที่มองตามมาแต่ทำเป็นไม่สนใจ
ไม่รู้ทำไม...เขาไม่อยากได้ยินซีวอนพูดประโยคถัดไปกับเขาเลย
ลางสังหรณ์บอกเขาว่า อย่า...อย่าให้ซีวอนพูดมันออกมา
อาหารทั้งหมดพร้อมสรรพอยู่ตรงหน้าภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ของโปรดของซีวอนทั้งนั้น บนโต๊ะมีแจกันขนาดเล็กปักดอกกุหลาบสีขาว
กับเชิงเทียนที่มีแสงเทียนส่องสว่างสีเหลืองยวนตา
แสงไฟแรงอ่อนยิ่งขับให้แสงเทียนยิ่งส่องสว่างเรืองรอง สวย...โรแมนติกที่สุด
เหมาะแล้วสำหรับค่ำคืนที่เป็นวันพิเศษแบบนี้
“ลองชิมนี่นะซีวอน ของชอบของคุณนี่นา” มือเรียวเอื้อมตักสปาเก็ตตี้ใส่จานอีกฝ่าย
ไม่ลืมส่งซอสเพิ่มให้ด้วย คยูฮยอนรู้...ซีวอนชอบกินแบบไหน
“ขอบคุณ” บอกแล้วก็ตักสปาเก็ตตี้เข้าปากเงียบๆ
เห็นคยูฮยอนยิ้มสดใสมีความสุขก็อดยิ้มตามไม่ได้
“ขอโทษที่มาช้า พอดีติดธุระ ไม่โกรธใช่ไหม...คยู”
ร่างบางส่ายหัวดิก ไม่เลย...เขาไม่เคยโกรธซีวอนเลยสักครั้ง
จะมีบ้างก็แค่อารมณ์น้อยใจเท่านั้น แต่เรื่องโกรธเคืองนี่เขาไม่มีแน่นอน
ก็รัก...รักจนยอมได้ทุกอย่างขนาดนี้ โกรธเป็นยังไงเขายังสะกดไม่ถูกเลย
พอได้พูดคุยกันบรรยากาศก็ดีขึ้นเรื่องๆ คยูฮยอนลืมเรื่องขุ่นหมองใจไปจนหมด
ร่างบางเล่าเรื่องนั้นนี้ให้ซีวอนฟังอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มก็พยักหน้ารับคำตลอดเวลา
จนกระทั่งกินเสร็จเรียบร้อย คยูฮยอนก็ไปยกเค้กออกมาจากตู้เย็น
มือบางบรรจงปักเทียนขณะที่ซีวอนช่วยจุดเทียนให้
แสงจากเทียนดวงเล็กยิ่งทำให้บนโต๊ะอาหารสว่างขึ้น
จนเห็นใบหน้านวลขาวซับเลือดเป็นสีจางๆ มีความสุข...ตอนนี้เขามีความสุขเหลือเกิน
“อธิษฐานก่อนนะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก คยูฮยอนนิ่งหลับตา อธิฐานขอพรในใจ
คำขอเดียวสำหรับเขา...ขอให้ได้อยู่กับซีวอนตลอดไป...
ฟู่.....
แสงเทียนเล็กๆดับลงจนหมด ซีวอนช่วยดึงเทียนออกให้เพื่อให้เขาตัดเค้กได้สะดวกขึ้น
“Happy Birthday อาจจะช้าไปหน่อย...แต่...นี่คือของขวัญ...สำหรับนาย”
ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมือใหญ่เลื่อนกล่องกำมะหยี่สีแดงมาตรงหน้า คยูฮยอนไม่ใช่เด็ก
เขารู้ดีทีเดียวว่านี่คือกล่องใส่แหวน แทนที่ความดีใจกลับมีเพียงคำถาม...
ทำไม??
ซีวอนจะให้เขาอีกทำไม ในเมื่อตอนนี้นิ้วนางข้างซ้ายของเขา
ก็สวมแหวนที่ซีวอนซื้อให้เมื่อ 4 เดือนก่อนอยู่แล้ว
แหวนที่เหมือนเป็นตัวแทนความรักระหว่างเขากับซีวอน แหวนที่ซีวอนซื้อมาเป็นคู่
แหวนที่พวกเขาสองคนผลัดกันสวมใส่ให้กัน สัญญาว่าจะรักและจะอยู่ด้วยกัน
วันที่พวกเขาหลอมรวมเป็นคนๆเดียวกัน
แล้วซีวอนซื้อแหวนให้เขาในวันเกิดอีกทำไม?
สายตาคมจ้องสบเขาฉายแววหวั่นไหว ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ
ริมฝีปากได้รูปเม้มแน่นแทบจะเป็นเส้นตรง อย่านะซีวอน...คุณกำลังจะบอกอะไรผม?
“นอกจากจะเป็นวันเกิดของนาย...ยังเป็นวันครบรอบที่เราคบกัน 1 ปีด้วยใช่ไหม”
คยูฮยอนพยักหน้ารับเชื่องช้า แขนขาแทบจะหมดแรง แต่หัวใจกลับเต้นกระหน่ำ
ทั้งๆที่ซีวอนยังไม่ได้พูดอะไรแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกใจหายขนาดนี้นะ
“ฉันอยากให้วันเกิดของนายมีแต่เรื่องดีๆเข้ามา แต่...ฉันเสียใจ ฉันทำมันไม่ได้”
อะ...อะไร ซีวอนกำลังจะพูดอะไร “เปิดดูสิ”
มือเรียวเอื้อมจับกล่องกำมะหยี่สีแดงสั่นเทา สั่นจนแทบจะบังคับตัวเองไม่ได้
ทันทีที่แตะสัมผัสกับเนื้อกำมะหยี่นุ่มมือ กลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง
ลึกจากปลายนิ้วมือสู่หัวใจ เจ็บปวด...จนน้ำตาแทบไหล แต่ก็ไม่อาจหยุดตัวเองไว้ได้
ทั้งๆที่สมองสั่งการว่า “อย่าเปิด” แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งเลย
แหวนสีเงินเกลี้ยงเป็นคำตอบ เท่านั้นเองหยาดน้ำตาก็ร่วงพรู คยูฮยอนถามเสียงสั่น
“ทำ...ทำไม”
“ขอโทษ...”
แหวนตรงหน้าของเขา...เขาจำได้เป็นอย่างดี
ด้านหลังมีรอยสลักตัวอักษร “S&K Forever” มันเป็นตัวย่อชื่อของเขาและซีวอน
เหมือนแหวนที่อยู่บนนิ้วของเขา ราวกับเป็นวงเดียวกัน ต่างกันที่ขนาดเท่านั้น
เพราะมันเป็นแหวน...แหวนของซีวอน
“เรา...เลิกกันเถอะนะ”
พูดแล้วร่างสูงผุดลุกขึ้น ขายาวๆพาเจ้าตัวออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่คยูฮยอนยังไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวไปไหนได้
สติสัมปชัญญะสุดท้ายกรีดร้องในหัวลั่น
ไม่...ไม่...อย่าไป!!!
อย่าไปนะ ซีวอน!!!
ทั้งๆที่เรียกสติกลับมายังไม่ได้ แต่ก็ยังตะเกียกตะกายวิ่งไปขวางหน้าร่างสูง
ที่กำลังจะก้าวออกจากห้องไว้ได้ทัน มือเรียวเอื้อมคว้ามือแกร่งไว้มั่น
“ไม่...ผมไม่ยอมนะ...ทำไมล่ะ” น้ำตาพร่างพรูไม่ขาดสาย
หัวใจแทบจะแตกสลายลงเป็นเสี่ยงๆ “ผมทำผิดตรงไหน ทำไมคุณต้องทิ้งผมด้วย”
“ขอโทษ...” ซีวอนย้ำคำตอบเดิม เบือนหน้าหนีใบหน้าใสนองน้ำตา
“คุณจะกลับไปหาเขาใช่ไหม แค่เขากลับมา คุณก็กลับไปหาเขาแล้วหรอ
ทั้งๆที่เขาเป็นคนทิ้งคุณไปแท้ๆ ทำไมล่ะซีวอน” ถามทั้งๆที่ยังสะอึกสะอื้น
“ผมไม่ดีตรงไหน? เทียบเขาไม่ได้ตรงไหน? ทำไมคุณต้องทิ้งผมไปหาเขาด้วย
ผมทนได้ทุกอย่าง ยอมได้ทุกอย่าง ขออย่างเดียว...อย่าทิ้งผมไปเลย”
อ้อนวอนอย่างหมดท่า คยูฮยอนสะอื้นราวกับจะขาดใจ
ก่อนจะถูกวงแขนแกร่งรวบไว้ทั้งร่าง
“คยู...ฉัน” ใบหน้าคมซบลงบนบ่าบอบบาง กระชับอ้อมกอดแน่น
สงสารคนในอ้อมแขนจับหัวใจ แต่...เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
“ฉัน...คบนายต่อไปไม่ได้จริงๆ”
ถ้อยคำตอกย้ำลึกลงบนบาดแผล เจ็บ...เจ็บจนแทบไม่อยากจะมีหัวใจ
ตั้งแต่คนๆนั้นกลับมา ลางสังหรณ์เขาก็บอกให้รู้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง
แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ รับไม่ได้ ได้แต่โกหกตัวเองไปวันๆ ทั้งๆที่ซีวอนเปลี่ยนไปขนาดนั้น
ก็ยังหลอกตัวเอง ซีวอนรักเขา...ซีวอนจะไม่มีวันทิ้งเขา
แหวนที่นิ้วเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่มี แต่ตอนนี้ซีวอนถอดมันคืนเขาแล้ว
จะไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไปแล้ว
“คุณไม่รักผมแล้วหรอซีวอน คุณไม่รักผมอีกแล้วหรอ” ถามอู้อี้อยู่กับอกกว้าง
ซีวอนหลับตาแน่น ข่มความรู้สึกที่พุ่งปะทุออกมา บอกตัวเองอย่าหวั่นไหว
อย่าใจอ่อนกับน้ำตาของคนๆนี้ เพราะเขามีใครอีกคน...ที่รออยู่
ตัดใจผลักไสร่างบางออกจากตัว กดเสียงให้เย็นเยียบที่สุด
“ฉัน...ไม่เคยรักนายเลย ตั้งแต่คบกันมา...ไม่เคย...”
หันหลังผลุนผลันออกไป
เสียงปิดประตูดังสนั่นพร้อมกับร่างโปร่งบางที่ทรุดฮวบลงกับพื้น
ไม่จริง!!!
.
.
.
เขานั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้
รู้แต่เพียงว่าตอนนี้ร่างทั้งร่างเจ็บปวดราวกับถูกทึ้งให้ขาดออกจากกัน
แขนขาแทบจะขยับยกไม่ได้ เหมือนจะขาดใจตายลงตรงนี้เสียให้ได้
ทำไมถึงยังหายใจ เจ็บขนาดนี้ทำไมยังหายใจอยู่ ทำไมไม่ตายไปซะ
เผื่อจะหนีความเจ็บปวดนี้ไปได้บ้าง
น่าจะรู้ตัว น่าจะทำใจตั้งแต่แรก ทั้งๆที่รู้มาตลอดว่าซีวอนลืมใครคนนั้นไม่ได้
แฟนเก่าที่คบกันมากว่า 5 ปี เขาหรือจะมีอะไรไปสู้ได้
แต่ก็ยังหลอกตัวเอง วันที่ซีวอนเข้ามาขอคบ ก็ตอบรับไปอย่างง่ายดาย
มั่นใจ...เขาจะทำให้ซีวอนลืมใครคนนั้นไปให้ได้
แล้วยังไงล่ะคยูฮยอน...ซีวอนลืมได้ไหม?
แค่สองเดือนที่คนๆนั้นกลับมา ทุกอย่างก็พังทลายลงจนหมด
แต่ก็รัก รักเกินกว่าจะเอ่ยปาก รักเกินกว่าจะขาดอีกฝ่ายไปได้
หยัดตัวลุกขึ้นจนได้ ลากขาช้าๆไปตรงโต๊ะกินข้าว
บนโต๊ะ...ที่มีแหวนของซีวอนวางอยู่
//ฉันให้นาย//
//เอ่อ...นี่มัน//
//แหวนสองวงนี้จะเป็นตัวแทนความรักระหว่างเราสองคน
และความรักของฉัน มันจะเป็นเหมือนคำที่สลักอยู่ในแหวนนั้น ฉันสัญญา//
//ซีวอน...//
จำได้ดีว่าวันนั้นเสียน้ำตาไปมากมายแค่ไหน ดีใจมากมายเพียงใด
แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว คุณเอาสัญญาของคุณคืนไปแล้ว
ไม่มีความรักระหว่างเราอีกต่อไปแล้ว
//ถ้าไม่มีคุณ ผมคงจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแน่ๆ ถ้าขาดคุณ...ผมคงตายแน่ๆเลย//
//นายไม่มีวันจะได้เจอกับเหตุการณ์แบบนั้นแน่นอน//
สัญญาระหว่างค่ำคืนที่เรามีความสุขด้วยกัน คุณลืมมันไปหมดแล้วใช่ไหม
เพราะไม่เคยรักสินะ คุณถึงลืมทุกอย่างง่ายดายขนาดนี้
1 ปีที่คบกัน ไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม...
หยดน้ำอุ่นหลั่งรินลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีแม้แต่เสียงสะอึกสะอื้น
มีเพียงร่างที่เหลือเพียงซากเปล่าแต่ไร้วิญญาณยืนอยู่ ไร้วิญญาณ...ไร้หัวใจ
เพราะทุกอย่าง...ถูกทำลายลงหมดแล้ว
“เซงงิลชุล ฮาฮัมนิดา...เซงงิลชุล ฮาฮัมนิดา”
รอยยิ้มวาดกว้างขณะเอ่ยร้องเพลงแผ่วเบา
ดวงตากลมโตเลื่อนลอยไร้ชีวิตจิตใจ แต่น้ำตายังรินไหลไม่หยุด
“ซารังฮานึน โจ คยูฮยอน”
เอื้อมจับโลหะเย็นเฉียบจากถาดกระดาษรองเค้กออกมาถือไว้ในมือ
ความคมของมันสะท้อนกับแสงเทียนวาววับราวกับกำลังล้อแสงไฟ
มืออีกข้างกำแหวนที่เจ้าของถอดทิ้งไว้ไม่ใยดีแน่น
แบออกดูอีกครั้ง เป็น...ครั้งสุดท้าย
แหวนบนฝ่ามือซ้าย กับแหวนที่สวมใส่ตรงนิ้วนางข้างซ้าย
แหวนสองวงนี้จะอยู่คู่กันตลอดไป
“เซงงิลชุลฮา...ฮัม...นิดา...”
ได้เวลาตัดเค้กแล้ว...คยูฮยอน
.
.
.
เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมแผดลั่น หน้าจอโชว์เบอร์คนโทรเข้ามาแต่ไม่มีใครรับสาย
ระบบสั่นทำงานจนเครื่องกระทบกับโต๊ะอาหารเป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ไร้ซึ่งการตอบรับ จนสัญญาณตัดไปเอง พักเดียว...ก่อนจะแผดดังขึ้นมาใหม่
แต่คราวนี้แม้มือถือจะสั่นแรง ก็ไม่มีเสียงกระทบกับโต๊ะอีกแล้ว
เพราะโต๊ะไม้ถูกปูด้วยน้ำสีแดงเข้มเจิ่งนอง เหมือนกับเค้กที่ถูกย้อมด้วยสีแดงสด
…Happy Birthday Kyuhyun…
END.
@~Talk~@
กลับมาแล้ววันนี้...ทุกชีวีเริงร่า 55555
กลับมาแล้ววววว มีใครแอบคิดถึงเราบ้างไหมเอ่ย(เงียบ =___=)
อานะ...ไม่สนล่ะ เราก็จะหลั่นล้าต่อปายยยย
แล้ว...ในที่สุดก็เอาฟิค HBD คยูน้องน้อยมาลงจนได้
หลังจากตั้งปฏิภาณมุ่งมั่นจะลงให้ตรงวันเกิดน้อง แต่ก็...=__=
หวังว่าเรื่องนี้จะถูกใจหลายๆท่าน(บ้าง)นะเจ้าคะ
เจอกันอีกครั้งในวันเกิดป๋าฮันนะจ๊ะ
เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^
