~@Talk@~
อ่า...ไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับการดองฟิคในครั้งนี้เลย
เพราะจริงๆแล้วพาร์ทนี้ ดาคูชิแต่งจบพร้อมพาร์ทป๋าฮันด้วยซ้ำ
แต่....เอ่อ....ไม่เอามาลง +__+
สำหรับผู้ที่รอคอย...มันไม่มีเวลาจิงๆนะตะเอง
จะเข้าเน็ตหลายทีก็เป็นอันต้องไปทำอย่างอื่นซะก่อน
เหนื่อยใจกะตัวเองจิงๆเลย เง้อ~~~~
อย่าโกรธกันเลยนะตะเอง รักกันๆนะๆๆ ^ ^
คุณว่า...ทางเลือกของคนๆหนึ่งจะมีได้สักกี่ทาง
1 หรือ 2 หรือ 3 หรือมากกว่านั้น...
และถ้ามีทางเลือกมากมายขนาดนั้น...คุณว่า คนเรามีสิทธิ์จะเลือกผิดไหม?
คงจะมีสินะ...
เพราะทางเลือกของคนๆหนึ่งอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีของใครหลายๆคนก็ได้
แต่อย่างน้อย...มันก็เป็นทางเลือก...ที่เราเลือกเอง
.
.
.
ทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็แทบจะทรุดตัวล้มลงตรงหน้าประตูนั้นให้ได้
เจ็บปวดที่หัวใจราวกับมันถูกฉีกทึ้งจนขาดออกจากกัน
ถูกฉีกกระชากออก...ด้วยมือของเขาเอง
นายทำมันไปแล้วซีวอน...นายทำถูกแล้ว
มือใหญ่ปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเอง นัยน์ตาคมแดงก่ำ
หูยังได้ยินเสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจของคนในห้อง
แทบจะเปลี่ยนใจกระชากกำแพงไม้ตรงหน้าออก แล้วรวบร่างบางเข้ามากอดแนบอก
สารภาพความจริงทุกอย่างที่อยู่ภายในจิตใจออกมา ว่าจริงๆแล้วเขารู้สึกเช่นไร
รัก...รักนายเหลือเกินคยูฮยอน
แต่จะทำอะไรไปได้มากกว่าพยายามลากขาออกมาจากหน้าห้องนั้นให้ได้
ตัดใจปิดหูปิดตาไม่รับรู้กับสิ่งโหดร้ายที่ตัวเองกระทำ
เขามั่นใจ...เขาเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับคยูฮยอนแล้ว
คยูฮยอนบอบบางและสวยงาม ร่างแบบบางนั้นทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แวบแรกที่เห็น
รอยยิ้มสดใสแทบจะเปิดโลกแห่งความหมองเศร้าของเขาออกทั้งใบ
ชีวิตที่ต้องจมอยู่กับความทรมาน อดีตที่แสนโหดร้าย ความรักที่ถูกทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี
กลับเลือนหายไปทันทีที่คยูฮยอนก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา
คยูฮยอนทำให้เขารู้จักที่จะ “รัก” ใหม่ ทำให้เขาสะกดคำว่า “ความสุข” ได้อีกครั้ง
ทำได้อย่างสำเร็จสวยงาม เมื่อเขารักคยูฮยอนไปแล้วอย่างหมดหัวใจ
รัก...จนตัดสินใจสาบานรักด้วยแหวนแต่งงาน 2 วง
กับคำสาบานที่จะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป
แต่วันนี้ทุกอย่าง...จบลงแล้ว เขา...ทำลายทุกอย่างลงหมดแล้ว
ด้วยการกระทำและคำพูดที่โหดร้ายอย่างที่สุด
//คุณไม่รักผมแล้วหรอซีวอน คุณไม่รักผมอีกแล้วหรอ//
น้ำตาที่น้อยครั้งนักที่เขาจะได้เห็น เพราะเคยสัญญากับตัวเองว่า
จะไม่ทำให้คนๆนี้ร้องไห้เด็ดขาด ตอนนี้กลับหลั่งรินเปื้อนเปรอะใบหน้าหวาน
//ฉัน...ไม่เคยรักนายเลย ตั้งแต่คบกันมา...ไม่เคย...//
คำโกหกร้ายแรง...ที่ไม่เคยแม้สักครั้งที่คิดว่าจะได้ใช้
กลับต้องเอ่ยมันออกมาอย่างไม่มีทางเลือก เห็นบุคคลอันเป็นที่รักทรุดฮวบลงกับพื้น
ขาของเขาก็หมดแรงแทบจะทรุดลงตามไปด้วย
แต่ไม่ได้...เพื่ออนาคตของคยูฮยอน...เขาต้องทำ
ตัดสินใจก้าวออกมาจนได้ แต่ก็หนักหนาเกินกว่าจะปั้นหน้าฝืนไปพบใครอีกคนได้เช่นกัน
ทั้งๆที่รู้ว่าฮันกยองรอเขาอยู่
แต่วันนี้เท่านั้น...วันที่เขาเจ็บราวกับจิตใจแตกเป็นเสี่ยงๆแบบนี้
วันนี้เท่านั้น...ที่เขาต้องการอยู่คนเดียว ปิดตัวเองออกจากโลกภายนอกทั้งหมด
เหมือนกับวันนั้น
วันที่ฮันกยองออกไปจากชีวิตของเขา...
อีกไม่กี่วันเท่านั้นจะถึงวันเกิดของเขาแล้ว ถึงมันจะไม่ใช่วันที่เขาเกิดจริง
แต่ก็เป็นวันเกิดตามบัตรประชาชน เขา...ขออธิษฐานล่วงหน้าก่อนได้ไหม...
ขอให้คนที่เขารักทั้งสองคน...จงมีความสุขด้วยเถอะ
.
.
.
ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าห้องผู้ป่วยพิเศษ
รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมาจนเข้าที่เข้าทาง ก็ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
“มาแล้ว...วันนี้ฉันมีซุปไก่มาฝากนายด้วยนะ”
รอยยิ้มอ่อนๆจากริมฝีปากสีซีดที่ส่งมาให้จากเตียง ทำให้ต้องฝืนยิ้มตอบกลับไป
ซีวอนปั้นหน้าร่าเริงเข้าไปหาคนบนเตียงทันที
“เป็นยังไงบ้างวันนี้...ดีขึ้นหรือยัง”
“อืม...วันนี้เดี๋ยวหมอจะมาเช็คร่างกายให้อีกทีน่ะ” ซีวอนพยักหน้ารับ
ก่อนจะเลื่อนโต๊ะล้อเลื่อนมาจนใกล้คนที่เอนตัวพิงหมอนอยู่
“ดีเลย...งั้นตอนนี้นายต้องบำรุงกำลังด้วยซุปนี่ก่อน จะได้หายเร็วๆ”
จัดแจงแกะถุงเทซุปหอมกรุ่นลงในชาม แล้วเลื่อนให้อีกฝ่ายซึ่งก็ตักกินอย่างว่าง่าย
ฮันกยองผอมลงไปมาก ร่างที่บางอยู่แล้วยามปกติยิ่งผอมบาง
จนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเมื่อเจ็บป่วย ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งอมชมพู
ขณะนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษสีขาว แล้วจะให้เขาตัดใจทิ้งอีกฝ่ายไปได้อย่างไร
ฮันกยองไม่มีใคร ไม่มีใครแล้วจริงๆ
ถ้าเขาทอดทิ้งไปอีกคนฮันกยองก็จะไม่เหลือใครอีกแล้ว
แล้วที่สำคัญ เขารู้ทุกอย่างที่ฮันกยองโกหกเขาแล้ว ทั้งเรื่องจดหมายและเรื่องเจ็บป่วย
ทุกอย่างที่คนๆนี้ทำ ล้วนทำเพื่อเขาทั้งนั้น
แล้วแบบนี้ จะให้เขาตัดใจทอดทิ้งไปได้อย่างไร
หากฮันกยองจะผิด...ก็คงผิดที่รักเขามากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา...ก็เท่านั้น
แล้วเขาล่ะ...
เขาไม่เคยสังเกตว่าคนๆนี้มีโรคร้ายติดตัวมานาน เห็นก็แค่ร่างบางผอมลงทุกวันๆ
ก็เข้าใจว่าเป็นเพราะงานที่หนัก และการเริ่มต้นชีวิตคู่ที่อาจจะต้องปรับตัว
แต่ไม่เคยมองดีๆ ว่าคนๆนี้กำลังระทมทุกข์เพราะโรคร้ายแค่ไหน...
แต่วันนี้แหละ...เขาจะชดเชยทุกอย่างให้กับฮันกยอง
“อิ่มแล้วหรอ” ถามเมื่ออีกฝ่ายวางช้อนลง
อดดีใจนิดๆไม่ได้ วันนี้ฮันกยองกินได้มากกว่าปกติ
ซีวอนรีบจัดแจงเตรียมน้ำและยาให้อีกฝ่ายกิน
เห็นคนตัวเล็กกว่าเบ้หน้าก็อดลูบผมนุ่มเบาๆไม่ได้
“เอาน่า...ฝืนหน่อยนะ...จะได้หายเร็วๆ” รู้ว่าฮันกยองเกลียดยาขมทุกชนิด
ตอนคบกันเขายังต้องทั้งล่อทั้งหลอกกว่าจะยอมกินยาได้แต่ละที
ไม่รู้จะเป็นปฏิปักษ์อะไรกับยากันหนักหนา...
คยูฮยอน...ก็เกลียดยาขม
อดหวนคิดไปถึงคนที่ทอดทิ้งมาเมื่อ 2 วันก่อนไม่ได้ คยูฮยอนจะเป็นยังไงบ้างนะ
ตอนที่เขาออกจากห้องนั้นมา ทั้งๆที่บอกให้ตัวเองหักห้ามใจ
แต่ก็อดที่จะโทรเข้าไปหาไม่ได้ สองครั้งที่รอสายโดยไม่มีคนรับ
ทำให้รู้ว่าคยูฮยอนคงโกรธเขามากจริงๆ โทรไปถึงไม่ยอมรับสายเขาแบบนี้
เขาจึงโทรไปหาซองมินให้ช่วยมาอยู่กับคยูฮยอนแทน
//อะไรนะ...นายบอกเลิกคยูฮยอน!!//
ซองมินร้องเสียงหลงเมื่อเขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง
//ใช่...//
//ทำไมล่ะซีวอน!!...ทำไม เพราะฮันกยองกลับมาใช่ไหม!!//
แค่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าตอนนี้ซองมินโกรธเขาแค่ไหน
แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเรี่ยวแรงจะอธิบายอีกแล้ว
//ช่วยไปดูแลเขาแทนฉันด้วยนะ// บอกได้แค่นั้นเขาก็ตัดสายทิ้งไป
แล้วก็ซมซานกลับไปซุกตัวอยู่ที่ห้องสองวันสองคืน
จนพอทำใจได้บ้างถึงออกมาหาฮันกยองที่โรงพยาบาลนี้
“เหม่อเชียว...เป็นอะไรหรือเปล่าซีวอน”
มือบางๆยกขึ้นมาลูบแก้มเขาเบาๆ สัมผัสนั้นสั่นนิดๆเหมือนชั่งใจ
ฮันกยองรู้เรื่องที่เขาคบกับคยูฮยอนแล้ว แต่ยังไม่รู้เรื่องที่เขาเลิกกัน
มือใหญ่จึงเอื้อมไปซ้อนทับมือบางให้แนบแก้มตัวเองไว้อย่างนั้น
ก่อนจะซบหน้าลงกับเตียงนุ่ม หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
“ฉันเหนื่อย...ขอฉันพักสักนิดนะ...ฮันกยอง”
ความรักที่ต้องเลือกตลอดเวลา...เจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำให้เขาเหนื่อยเหลือเกินแล้ว...
ฮันกยอง...คยูฮยอน
พระเจ้า...ผมเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วใช่ไหม?
.
.
.
ข่าวคราวของคยูฮยอนเงียบไปราวกับตายจาก ทั้งๆที่เขาพยายามจะติดตามตลอด
โทรหาซองมินก็เหมือนจะปิดเครื่องตลอดเวลา
จะโทรหาทงเฮก็ไม่กล้าเพราะเขาไม่ได้สนิทสนมด้วยสักเท่าไหร่
เคยคุยๆกันอยู่ก็เพราะว่าทงเฮเป็นเพื่อนสนิทของคยูฮยอน
และเป็นแฟนของซองมินเพื่อนสนิทเขาเท่านั้น
ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ปล่อยให้เวลาล่วงเลย
พร้อมกับความทุกข์ระทมที่ยิ่งทบทวีขึ้นทุกวันๆ ยิ่งบอกตัวเองให้ลืมกลับยิ่งจำ
จำจนกระทั่งเก็บไปฝันว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เขา...กับคยูฮยอนยังรักกันอยู่
แต่ความจริงมันไม่ใช่ ทางเลือกของคนเราไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น
และไม่ได้ย้อนกลับมาให้เลือกได้บ่อยๆ สิ่งที่เลือกไปแล้ว...มักกลับไปแก้ไขไม่ได้...
ซีวอนตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ
แล้วหอบหิ้วข้าวของเข้าไปจนคนป่วยตะลึง
เห็นท่าอึ้งๆของคนน่ารักก็อดยิ้มบางๆออกมาไม่ได้
“วันนี้เราจะจัดดินเนอร์กันนะ”
ไขข้อข้องใจจนคนป่วยร้องอ๋อ แอบเห็นแวววาบยินดีเมื่อเขาวางเค้กลงบนโต๊ะเลื่อน
หน้าเค้กประดับด้วยกุหลาบที่ทำจากครีมทั้งสีชมพูทั้งสีขาวสวยงาม
ตรงกลางเขียนด้วยครีมขาวหวัดสวย “Happy Birthday Hangkyung”
“นาย...จำได้ด้วยหรอ”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ซีวอนยิ้มขื่น อย่าว่าแต่จำได้เลยฮันกยอง
ทุกเรื่องของนาย...ฉันไม่เคยลบมันออกไปจากชีวิตของฉันได้เลย
ผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังรัก...รักนายไม่เปลี่ยนแปลง
เพียงแต่มันเป็นความรักในอดีตเท่านั้น
แต่ปัจจุบันความรักของเขาได้ไปอยู่ที่ใครอีกคนหนึ่งแล้ว
“ฉัน...จำเรื่องของนาย...ได้ทุกอย่าง” ใบหน้าหวานหลบวูบลง
ก่อนเอ่ยเสียงสั่นพร่า
“อย่ามาทำเป็นพูดดีเลย เดี๋ยวแฟนนายมาได้ยินจะเคืองฉันเอาเปล่าๆ”
ดูก็รู้แล้วว่าฝืนหัวเราะแค่ไหน ซีวอนสงสารคนตรงหน้าจับหัวใจ
นอกจากโรคร้ายที่รุมเร้าจนนายทุกข์ทรมานไปทั้งร่างกาย
จิตใจนายยังต้องเจ็บปวดอีกหรือ
ขอให้ความทุกข์ทั้งหมดของนาย...มารวมไว้ที่ฉันได้ไหม...ฮันกยอง
“ฉัน...เลิกกับเขาตั้งแต่ 6 วันก่อนแล้ว” ตัดสินใจบอกอีกฝ่ายไม่ปิดบัง
ฮันกยองร้องเสียงหลง
“ทะ...ทำไม...ซีวอน นายทำแบบนี้ทำไม”
“ฉันต้องอยู่กับนาย” ใช่...เขาต้องอยู่กับฮันกยอง...เขาจะทิ้งฮันกยองไปไม่ได้เด็ดขาด
“จะบ้าหรอ!!!” ดวงตาคมหวานดุวาบจนซีวอนต้องหลบตาลงต่ำ
“นายทำแบบนี้ไม่ได้นะซีวอน! นายรักคยูฮยอน นาย 2 คนรักกัน
ทำไมต้องทำลายความรักนั้นลงเพราะฉันด้วย ฉันไม่ต้องการ...นายเข้าใจไหม!
ฉันไม่ต้องการ!!” ฮันกยองตะโกนจนหมดเสียงก่อนจะไอโขลกออกมาแรง
จนเขาต้องเข้าไปลูบหลังให้เป็นการใหญ่ แล้ววิ่งไปรินน้ำมาให้ดื่ม
“อย่าตะโกนสิฮัน นายไอจนฉันใจหายเลยนะ”
แต่อีกฝ่ายยังนิ่งไม่ยอมดื่มน้ำที่ยื่นให้จนซีวอนถอนใจ
“ขอโทษ แต่ฉันตัดสินใจไปแล้ว ฉันทิ้งนายไปไม่ได้จริงๆ ฉันจะอยู่กับนาย
ถึงนายจะไม่ต้องการก็ตาม อย่าห้ามฉันเลย...ฮันกยอง”
“นายรักฉันหรือเปล่า”
คำถามที่ไม่คิดว่าจะออกจากกลีบปากบางซีดทำให้ซีวอนนิ่งไปนิดหนึ่ง
“รัก...”
“แล้วคยูฮยอนล่ะ นายรักเด็กคนนั้นหรือเปล่า”
นี่เป็นอีกคำถามที่ทำให้เขาแทบช็อคเมื่อออกจากปากฮันกยอง
อยากจะแกล้งกลบเกลื่อนแต่ดวงตาคู่หวานที่จ้องสบทำให้ไม่มีโอกาสหลีกหนี
อยากจะโกหก...แต่เขาไม่เคยทำได้เลยสักครั้งกับฮันกยอง
“รัก...” ตัดสินใจบอกออกไปตามความรู้สึกจริงๆ เขายอมรับ...เขายังรักฮันกยองอยู่
แต่เขาก็รักคยูฮยอนไม่น้อยไปกว่ากันเลย
ความรักที่แบ่งเป็นสองแบบนี้เมื่อก่อนเขาเกลียดที่สุด
ถ้าไม่มาเจอกับตัวเองก็คงไม่มีวันจะเข้าใจ
“ฉันก็รักนาย”
คำรักที่ได้จากปากคนรักเก่าทำเอาซีวอนสั่นจนควบคุมไม่ได้
รู้...ว่าฮันกยองยังรักเขา แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากอีกฝ่ายแบบนี้
“แต่วันนี้...อะไรมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วซีวอน นายมีคยูฮยอนแล้ว
เขาเป็นปัจจุบันและอนาคตของนาย อย่ามาผูกติดกับอดีตอย่างฉันเลย”
“แต่ฉันทิ้งนายไม่ได้...ฮันกยอง นายทำเพื่อฉันมามากแล้ว
ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งนายเด็ดขาด” ใช่...เขาจะไม่มีวันทอดทิ้งฮันกยอง
ฮันกยองจะอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีเขา ใครจะคอยดูแลเอาใจใส่
ถ้าฮันกยองเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
“ซีวอน แต่นายไม่จำเป็นต้องเลิกกับเขานี่ อธิบายให้คยูฮยอนเข้าใจ
เราสองคนเป็นอดีตไปแล้ว เด็กคนนั้นรักนายมาก ยอมนายได้ทุกอย่าง
นายไม่รักไม่สงสารเขาบ้างเลยหรือไง”
ซีวอนก้มหน้านิ่ง ยอมรับ...สิ่งที่ฮันกยองพูดเป็นเรื่องจริง
แต่จะดีแล้วหรอที่จะลากให้คยูฮยอนกลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง
เขารักคยูฮยอน...รักมากเกินกว่าจะเห็นเด็กคนนั้นเป็นทุกข์เพราะเขามากไปกว่านี้ได้
คยูฮยอนสมควรที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่
เขาไม่ควรลากคนที่เขารักมาเป็นทุกข์และรอคอยกับความหวังลมๆแล้งๆอีก
เขามั่นใจ...ถ้าเขาบอกความจริงกับคยูฮยอน เด็กคนนั้นจะเข้าใจ
และคงจะยอมให้เขามาดูแลฮันกยองแบบนี้ไปเรื่อยๆ
แต่...มันดีแล้วหรือ
ที่จะต้องให้คยูฮยอนมาทนเห็นภาพเขากับแฟนเก่าที่รักกันมากว่า 5 ปีอยู่ด้วยกัน
และเขาก็ต้องมาดูแลฮันกยองแทบจะทุกครั้งที่มีเวลาว่าง
ดีแล้วหรือที่คยูฮยอนจะต้องมารับรู้ว่าทุกครั้งที่เขาหายไป...เขาไปไหน...อยู่กับใคร
ดีแล้วหรือที่จะต้องให้คยูฮยอนรอคอยเขาด้วยความหวัง ว่าเขาอาจจะไปหา
ทั้งๆที่แค่ทำงานกับดูแลฮันกยองเขาก็แทบไม่มีเวลาปลีกตัวไปไหนอีก
ดีแล้วหรือที่จะต้องให้คยูฮยอนทนอยู่แบบนั้น อาจจะ 1 ปี 2 ปี 5 ปี หรือมากกว่านั้น
เพราะเขาจะต้องดูแลฮันกยองไปตลอดชีวิต
เพราะโรคที่ฮันกยองเป็นรักษาไม่หายอีกแล้ว
มันจะดีแล้วหรือ...
“อย่าให้อดีตมาทำลายปัจจุบันของนาย ฉันเข้มแข็งกว่าที่นายคิดนะซีวอน
ฉันอยู่ได้แต่เด็กคนนั้นอยู่ไม่ได้ ฉันขาดนายได้แต่เด็กคนนั้นขาดไม่ได้”
ฮันกยองพูดถูก คยูฮยอนเปราะบาง ร่างบางนั้นมักร้องไห้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆเสมอ
แล้วเรื่องที่เลิกกัน...คยูฮยอนจะอยู่ได้ยังไงนะ จะเสียน้ำตามากมายสักเท่าไหร่กัน
“นะ...ซีวอน กลับไปขอโทษเขา และบอกเขาว่านายรักเขาแค่ไหน
อธิบายให้เขาฟังเรื่องของเราทั้งหมด อย่าทอดทิ้งเขามาแบบนี้”
“แต่...แต่ฉันทำไปแล้ว คยูอาจจะไม่ให้อภัยฉันก็ได้”
ซีวอนเอ่ยเสียงพร่าสั่น รู้สึกกลัวความสูญเสียจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ใบหน้าคมซุกซบลงกับฝ่ามือหนาของตัวเอง คยูฮยอน...ฉันไม่อยากสูญเสียนายไปเลย
“คยูฮยอนให้อภัยนายแน่นอน เด็กคนนั้นรักนายมากเกินกว่าที่จะสูญเสียนายไปได้
เขาเปราะบาง อ่อนไหว กลับไปหาเขาเถอะ...ฉันอยู่คนเดียวได้จริงๆ”
“ขอโทษนะฮัน...ขอโทษ” ในที่สุดความต้องการของหัวใจก็เอาชนะเหตุผลทุกอย่าง
ซีวอนผุดลุกขึ้นรวดเร็ว ก่อนจะรวบร่างผอมบางของคนป่วยขึ้นมาแนบอก
กระชับแน่นราวกับต้องการจะถ่ายทอดความอบอุ่นให้ ทั้งฮันกยอง...ทั้งตัวเอง
“ฉันไปก่อนนะฮัน ฉันสัญญา...ฉันจะกลับมา
วันนี้ฉันจะกลับมาเลี้ยงฉลองวันเกิดกับนาย” ซีวอนบอกก่อนจะผละออกห่าง
รู้สึกโล่งใจที่ตัดสินใจแบบนี้ได้ เขาจะลองดู
ไม่รู้หรอกว่าคยูฮยอนจะให้อภัยในสิ่งที่เขาทำไหม แต่ก็จะลอง...
เพราะรักเกินกว่าจะสูญเสีย เขาจะอธิบายให้คยูฮยอนเข้าใจ
และจะให้คยูฮยอนตัดสินใจเอง ให้คยูฮยอนเลือกทางเดินนั้นเอง...
“อื้อ...พาคยูฮยอนมาด้วยล่ะ มาเลี้ยงฉลองพร้อมกัน 3 คนเลยนะ”
ฮันกยองปั้นยิ้มร่าเริง เขาหน้ารับก่อนจะจัดแจงร่างโปร่งให้ลงนอนจนเรียบร้อย
แนบริมฝีปากลงบนหน้าผากเกลี้ยงเบาๆหนึ่งทีก่อนถอยออกมา
“เดี๋ยวฉันมา...รักนายนะ ฮันกยอง” บอกออกไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี
เขารักฮันกยอง และรู้ว่าอีกฝ่ายก็รักเขาไม่แพ้กัน
“ฉันก็รักนาย...ซีวอน” ฮันกยองโบกไม้โบกมือให้
ซีวอนยิ้มรับคำแล้วก้าวเดินออกจากห้องไป
ขายาวๆก้าวมั่นคงออกจากโรงพยาบาลไปที่รถทันที
รอฉันก่อนนะ...คยูฮยอน...ฉันกำลังจะกลับไปหานายแล้ว
หากก้าวไปได้แค่ครึ่งทางเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดดังขึ้นเสียก่อน
เบอร์ไม่คุ้นเคยทำให้ชั่งใจอยู่เป็นครู่ก่อนจะกดรับสาย
“ซี...ฮึก...ซีวอน” เสียงสะอึกสะอื้นของซองมินดังมาตามสาย หัวใจของซีวอนกระตุกวูบ
“ซองมินเป็นอะไร ใครทำอะไรนาย!!” เอ่ยถามร้อนรน เป็นห่วงเพื่อนจับหัวใจ
เกิดอะไรขึ้น ทำไมซองมินต้องร้อมห่มร้องไห้ขนาดนี้ด้วย
“ปละ...เปล่า...ฉัน ฮึก ฉันไม่เป็น...อะไร แต่...แต่...คยูฮยอน”
คำว่า “คยูฮยอน” ทำให้ใจของซีวอนเต้นกระหน่ำแรง รู้สึกใจหายจนวูบโหวงไปหมด
คยูฮยอนเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับคนรักของเขา
“คยูทำไม!! คยูฮยอนเป็นอะไร ซองมิน!!!”
รู้ว่าไม่ควรตะคอกถามใส่เพื่อนตัวเองแบบนี้
แต่ซีวอนก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว ห่วงจนแทบบ้า
จิตใจโลดแล่นไปถึงคอนโดของคนที่ห่วงแสนห่วงนั่นแล้ว
แต่ความเป็นจริงเขาก็แค่วิ่งมาจนถึงรถสปอร์ตราคาแพงที่จอดไว้ด้านข้างตึกเท่านั้น
“คยูฮยอนน่ะ...โฮๆๆๆๆ” กระต่ายปล่อยโฮซะจนมือซีวอนสั่นไปหมด
แทบจะหมดแรงจับมือถือ แต่ก็ยังกำเจ้าเครื่องมือสื่อสารไว้แน่นจนมันชื้นเหงื่อไปหมด
มืออีกข้างก็กระชากประตูรถเปิดออก สตาร์ตรถแล้วบึ่งออกไปทันที
“ตอนนี้คยูฮยอนอยู่ไหน!! คอนโดใช่ไหม!! ฉันกำลังจะไปนะ!!” เอ่ยบอกรีบร้อน
ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนแทบมิด โชคดีที่นี่เป็นเขตชานเมือง รถราจึงน้อยทำให้แล่นได้ฉิว
ชะลอลงนิดหนึ่งขณะเปลี่ยนจากถือโทรศัพท์ไปใส่สมอลทอล์คแทน
เพื่อให้ขับรถได้สะดวกขึ้น
“เปล่า...เปล่า...คือ...” พูดได้แค่นั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา
พร้อมกับเสียงกุกกักราวกับมีการแย่งโทรศัพท์กันอยู่
ก่อนเสียงห้าวจะตะเบ็งลอดมาตามสาย
“ไอ้เลว!! แก! แกฆ่าคยูฮอยอน!!!” ดวงตาคมเบิกกว้างตกใจ
ไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ยินจนต้องทวนซ้ำ เมื่อกี้ทงเฮ...ว่าอะไรนะ
เสียงแย่งโทรศัพท์เกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงตวาดแหวของซองมิน
เสียงทะเลาะกันแบบจับใจความไม่ได้ และสุดท้ายซองมินก็กรอกเสียงเข้ามาใหม่
“ซี...ซีวอน”
“ซองมิน...เมื่อกี๊ทงเฮ...ว่ายังไงนะ” น้ำเสียงตะกุกตะกักไม่แน่ใจ
เมื่อกี๊เขาคงแค่หูฝาดไปเอง ทงเฮพูดอะไร...เขา...ไม่เข้าใจ
“ซีวอนทำใจดีๆไว้นะ...คยู ฮึก คยูน่ะ...ตายแล้ว”
เสียงสะอื้นก็ไม่อาจจะกลบคำพูดที่ซองมินตั้งใจบอกออกมาได้
คยูฮยอนตายแล้ว...คยูฮยอนตายแล้ว...คยูฮยอนตายแล้ว!!!
“เขา... ฮึก กรีดข้อมือตัวเอง...วันที่นายบอกเลิกเขา ตอนที่นายบอกให้ฉันไปดูเขา
ฉัน...ไปไม่ทัน ฮึก เขา...ตายแล้ว” ซองมินสะอื้นจนแทบจับใจความไม่ได้
แต่ทุกถ้อยคำกลับราวกับด้ามลิ่มที่ตอกลึกลงสู่ขั้วหัวใจ
“ขอโทษที่พึ่งโทรบอกนาย แต่ตอนนั้นมันยุ่งไปหมด
โทรศัพท์มือถือฉันก็หาย เบอร์นายเลยหายไปด้วย”
คยูฮยอนตายแล้ว...เพราะเขา เพราะเขาบอกเลิก...
คยูฮยอนจึงกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย!!
ไม่!!!
ซองมินพูดว่าอะไรอีกเขาไม่รู้เรื่องต่อไปแล้ว มือหนาหักรถหลบเข้าที่ข้างทาง
เบรกซะจนเสียงสนั่นเนื่องจากมาด้วยความเร็วสูง ทันทีที่เบรคอยู่
ใบหน้าคมก็ซุกซบลงบนท่อนแขนที่พาดวางกับพวงมาลัยรถอย่างหมดแรง
คยูฮยอนตายแล้ว...ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหม!!!
“ขอโทษ...คยูฮยอน...ขอโทษ” สะอื้นเสียงสั่นในความเงียบ
หยดน้ำใสหลั่งรินออกจากดวงตาคมอย่างหยุดไม่อยู่ เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกมีดกรีดแทง
ทรมานยิ่งกว่าถูกฉีกทึ้งทั้งร่างกาย รวดร้าวจนแขนขาหมดเรี่ยวแรง
แม้แต่แรงจะหายใจเข้าออกยังแทบจะไม่มี ทุกครั้งที่หายใจ หัวใจก็เจ็บยอกไปทั้งดวง
“คยูฮยอน...คยูฮยอน” ได้แต่พร่ำร้องเรียกหาในความมืดมิด
เพราะการกระทำของเขา เขาถึงได้เสียคนรักของเขาไป
เพราะเขาเลือกหนทางให้คยูฮยอน หนทางที่ผลักใสอีกฝ่ายไปสู่ความตาย
คยูฮยอน...ฉันรักนาย...รักนาย
แต่สวรรค์คงจะไม่สาแก่ใจในความเจ็บปวดมากมายขนาดนี้
ความเลวที่ผลักใสคนรักจนตายจากคงยังไม่เจ็บปวดสาสมเท่าไหร่
สักพัก...เสียงโทรศัพท์จึงแผดดังขึ้นอีก
“ครับ...” ตอบรับเสียงแผ่ว ไม่มีแรงแม้จะเปล่งเสียง
น้ำตายังไหลอาบใบหน้าคมไม่ขาดสาย
“คุณซีวอนใช่ไหมคะ?” น้ำเสียงไม่คุ้นเคยแต่ก็ตอบรับออกไปจนได้
“ครับ...”
“ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาล N นะคะ จะโทรมาแจ้งข่าวของคุณฮันกยอง
คนไข้ห้อง1348 ค่ะ” ชื่อฮันกยองเรียกสติของซีวอนกลับมาอีกครั้ง
ซีวอนกลั้นลมหายใจเรียกสตินิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม
“ครับ...มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ...ดิฉันต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ คนไข้เสียชีวิตแล้วค่ะ”
มีคำพูดอีกมากมายตามมา แต่ซีวอนไม่สามารถรับรู้ได้อีกแล้ว
รู้ได้เพียงคำเดียว ฮันกยอง...ตายแล้ว
ทำไม!!!
ไม่จริง!!!!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก” ซีวอนตะโกนร้องลั่นรถ
เจ็บปวดจนไม่อาจทนนั่งอยู่กับที่ได้
ร่างสูงตะเกียกตะกายออกนอกรถจนไปทรุดนั่งลงบนพื้นถนน
“ทำไม ทำไม!!!” ตะโกนลั่นจนดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้นที่เงียบสงัด
มือใหญ่ชกลงบนพื้นถนนครั้งแล้วครั้งเล่าจนข้อนิ้วปริแตก เลือดไหลอาบมือเต็มไปหมด
แต่ซีวอนกลับไม่รู้สึกเจ็บเลย แต่หัวใจนี่สิ...เจ็บปวดจนแทบจะหยุดเต้นลงเสียให้ได้
ใบหน้าคมซบแนบลงกับพื้นถนน น้ำตาไหลรินไม่ขาด
คยูฮยอน...ตายแล้ว...เพราะเขา
เพราะเขาตัดสินใจทอดทิ้งไปเพราะคิดว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคยูฮยอน
แต่ทางที่เขาเลือกให้...กลับทำให้อีกฝ่ายตัดสินใจที่จะหนีไปจากโลกใบนี้
ฮันกยอง...ตายแล้ว...เพราะเขา
เพราะเขาไม่เชื่อมั่นในความรักที่อีกฝ่ายมีให้
แค่จดหมายตัดรอนฉบับเดียวเขาก็ปล่อยฮันกยองไปอย่างง่ายดาย
เขาเลือกที่จะปล่อยฮันกยองไป ไม่ติดตาม ไม่ตามหา เพราะเชื่อว่าอีกฝ่ายมีคนใหม่จริงๆ
ทั้งๆที่ฮันกยองทอดทิ้งเขาไปก็เพื่อเขา
เพราะทางที่เขาเลือก...ฮันกยองจึงต้องจากโลกนี้ไปอย่างรวดเร็ว
ทุกอย่าง...เพราะเขา
คยูฮยอนตาย...เพราะเขา
ฮันกยองตาย...เพราะเขา
ที่ต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดทั้งคู่ไป...ก็เพราะเขา
เพราะเขา...เพราะเขา...เพราะเขา
ร่างสูงหลับตาแน่น ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นใหม่จนได้
นัยน์ตาคมที่เคยเป็นประกายกล้ากลับล้าลงอ่อนแสง
เปลือกตาบวมช้ำเพราะการร้องไห้อย่างหนัก ขณะที่น้ำตายังหยดไหลไม่ขาดสาย
เขา...ไม่มีใครอีกแล้วสินะ...ไม่มีอีกแล้ว
แสงไฟจากรถใหญ่สาดเข้ามาสู่สายตา ซีวอนยิ้มนิดๆให้กับตัวเอง
จริงสินะ ที่นี่ไม่มีคนรักของเขาอีกแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว
อีกสองวันจะถึงวันเกิดของเขา เขา...ขออธิษฐานล่วงหน้าได้ไหม?
ขายาวก้าวมั่นคงลงไปสู่ถนนใหญ่ ดวงตาคมหลับพริ้ม
อธิษฐานขอพรในใจ
//ขอให้เขาได้ไปอยู่กับคนที่เขารักทั้งคู่ด้วยเถอะ//
รอฉันก่อนนะ...คยูฮยอน...ฮันกยอง...
แสงไฟสาดจ้าจนแสบตา
ความมืดและระยะประชิดทำให้รถบรรทุกคันนั้นไม่สามารถเหยียบเบรกได้ทัน
ซีวอนหลับตานิ่ง ใบหน้าหล่อคมยิ้มพราย...มีความสุข
เอี๊ยด!!!!
โครม!!!!
…Happy Birthday Siwon…
END.
