คุณว่าวิธีการจับ “นางฟ้า” มีอยู่กี่วิธี???
อย่าทำหน้าแปลกใจ...คุณไม่ได้ฟังอะไรผิดหรอก...ผมกำลังจะจับ “นางฟ้า”
จะทำยังไงดีนะ จะหลอกล่อ...ล่อลวง...ใช้เล่ห์กล...ใช้มารยา...
อืม...หรือเวทมนต์คาถาดี
หรือจะเอาแบบที่ผมถนัด ฉุดคร่า...บังคับขืนใจ...กักขังหน่วงเหนี่ยว...อ่า...พูดเล่นน่ะ
แต่ไม่ว่าจะวิธีไหน...ผมก็จะเอา “นางฟ้า” ลงมาจากสวรรค์ให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน...
นางฟ้า...นางฟ้าตกสวรรค์ของผม...
.
.
.
ดวงตาเรียวคมหรี่มองร่างเล็กบอบบางที่เดินก้มหน้าก้มตาอยู่ริมถนนที่ดึกเปลี่ยว
มือเล็กยกขึ้นปาดป้ายหยาดน้ำตาที่หยดรินลงมาตามร่องแก้มกลมขาวใส
ริมฝีปากอ่อนบางเม้มแน่นกลั้นสะอื้น
ดวงตากลมโตเหม่อมองไปบนหอพักชายที่พึ่งก้าวพ้นมาด้วยสายตารวดร้าว
บริสุทธิ์...สวยงาม...ราวกับนางฟ้า
คยูฮยอนอดทอดสายตามองตามขณะที่ค่อยๆชะลอรถลงทั้งๆที่ยังอยู่กลางถนนไม่ได้
แต่เพราะเป็นเวลาพึ่งจะล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่ บนถนนสายหลักจึงยังเงียบสงัด
นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาลืมทำรายงานที่จะต้องส่งอาจารย์ในวันพรุ่งนี้แล้วล่ะก็
ป่านนี้คนอย่างโจ คยูฮยอนคงจะอยู่กับสาวหน้าตาสวยใสสักคนบนอพาร์ทเม้นต์สุดหรู
มากกว่าจะมาขับรถฝ่าอากาศหนาวเหน็บในตอนดึกดื่นเที่ยงคืนแบบนี้แน่นอน
แต่ก็ไม่เสียเที่ยว มาเจอ “นางฟ้า” เดินอยู่ริมถนนแบบนี้
ริมฝีปากสีสดระบายยิ้มพอใจ คืนนี้เขาคงไม่ได้นอนเหงาคนเดียวแน่ๆ
คุณว่าวิธีการจับ “นางฟ้า” มีอยู่กี่วิธี???
ยกยิ้มแสยะที่มุมปากกับความคิดชั่วแว่บที่แล่นเข้ามาในหัวสมอง
ส่งผลให้เท้าในรองเท้าผ้าใบราคาแพงเตรียมเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้น
มือข้างว่างคว้าไวน์อิมพอร์ตราคามหาโหดที่ติดอยู่ในรถมาเปิดเท
ราดรดลงบนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีที่สวมใส่อยู่ ก่อนจะปาทิ้งไว้ตรงเบาะข้างตัวอย่างไม่ใยดี
ดวงตาเรียวคมเป็นประกายวาบเมื่อร่างเล็กนั้นก้าวลงมาที่ถนน
คยูฮยอนหักพวงมาลัยให้รถสปอร์ตเปิดประทุนคันงามของตัวเองพุ่งเข้าไปหาทันที!!
แสงไฟสว่างวาบเข้าสู่สายตาในระยะประชั้นชิดทำให้ร่างบางหันไปมอง
เฮนรี่เบิกตากว้างเมื่อรถสปอร์ตพุ่งเข้าหาตัวเองด้วยความเร็วสูง
สมองสั่งการให้ขาออกวิ่ง แต่กลับขยับก้าวไม่ออก หนีไม่ได้...กลัวจนขยับไปไหนไม่ได้
เอี๊ยดดดดดดด!!!!
โครม!!!!!
เสียงรถคันหรูชนเข้ากับวัตถุบางอย่างเสียงสนั่น เฮนรี่ยืนตัวสั่นหลับตาปี๋
ทั้งๆที่ถูกรถชนแล้วแต่ทำไมเขาถึงไม่เห็นเจ็บอะไรเลย หรือว่าพอชนแล้วเขาตายเลยนะ
แล้วแบบนี้เขาจะได้ขึ้นสวรรค์หรือเปล่า??
เฮนรี่ไม่เคยทำชั่ว จะเคยไปเที่ยวกับเพื่อนดึกๆดื่นๆบ้างแต่ก็เพราะจำใจต้องไป
ตัวเขาเองจริงๆก็ไม่ค่อยชอบเที่ยวแบบนั้นสักเท่าไหร่
ถ้าจะนึกถึงความผิดที่ตัวเองเคยทำ
ก็อาจจะเป็นเรื่องที่เขามีคนรักในวัยเรียนก็เท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้ทำตัวเหลวไหล
พี่จุมยอกดูแลเขาอย่างดี ทะนุถนอมไม่เคยล่วงล้ำเกินเส้นที่ขีดไว้แม้แต่นิดเดียว
เพราะพวกเขาสัญญากันแล้ว รอให้เขาเรียนจบก่อน แล้วเราจะเป็นของกันและกัน
พี่จุมยอก...
ภาพที่คนรักของตัวเองถูกกอดเก็บไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงของเพื่อนสนิทยังคงติดตา
เฮนรี่หลับตาแล้วพยายามลืมภาพที่เกิดขึ้นแต่ก็ลืมไม่ได้
คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลลงมาอีกครั้ง
ตัดสินใจเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อบรรยากาศรอบตัวยังคงนิ่งสนิท
หันไปก็เจอรถสปอร์ตสีขาวป้ายแดงชนยับกับเสาไฟฟ้า กระโปรงหน้าบุบยุบอย่างน่ากลัว
ควันโขมงไปหมด แล้วยังร่างสูงในเชิ้ตสีขาวที่ฟุบนิ่งอยู่กับพวงมาลัยรถนั่นอีก
ตายล่ะ!!
ลืมความกลัวไปจนหมด ขาเรียวเล็กวิ่งตรงไปยังรถที่เกิดอุบัติเหตุทันที
“คุณๆ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
ย่นจมูกเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่รวยรินออกมาจากร่างที่ฟุปนิ่งอยู่
มือบางจับแขนคนตัวสูงเขย่าเบาๆ
“อือ...อย่ามายุ่งกับผม” เสียงทุ้มๆเอ่ยอ้อแอ้ คงกำลังเมาได้ที่
แต่เฮนรี่ก็ไม่ละความพยายาม
มือน้อยพยายามดึงคนที่ฟุบอยู่ให้เงยขึ้นเพื่อสำรวจดูบาดแผล
ฉุดรั้งกันอยู่สักพักก็จับคนที่เมาไม่รู้เรื่องให้เงยขึ้นจากพวงมาลัยรถจนได้
ใบหน้าเรียวขาวหากคมคายจัดปรากฏสู่สายตา จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงสด
สวย...สวยจนเฮนรี่เองก็อดใจเต้นไปด้วยไม่ได้
ไม่เคยเห็นใครที่ทั้งหล่อและสวยจัดในคนๆเดียวสักที
ผู้ชายอะไรจะว่าหล่อก็หล่อบาดใจ สวยก็สวยจับใจเช่นกัน
“คุณ...คุณ” ถือวิสาสะตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ เมื่อเช็คดูคร่าวๆแล้วไม่พบส่วนใดบุบสลาย
แต่อยู่ๆมือเรียวแข็งแรงก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแน่น
พอๆกับที่เปลือกตาเปิดขึ้นโชว์ดวงตาเรียวคมสีดำจัด เหมือนแมว...เฮนรี่สรุปในใจ
“แทฮยอน ทำไม...คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง”
ริมฝีปากแดงสดพร่ำเพ้อเป็นชื่อใครก็ไม่รู้
ดวงตาคมแดงก่ำฉายแววร้าวรอนจนเฮนรี่อดสงสารไม่ได้ คงจะทะเลาะกับแฟนมาสินะ...
“คุณครับ...ผมไม่ใช่...” พยายามจะปฏิเสธแล้วดึงมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย
แต่นอกจากคนตัวสูงจะไม่ปล่อย ยังดึงมืออีกข้างของเขาไปรวบกำไว้แนบอกอีกด้วย
แนบชิดไว้ตรงอกข้างซ้าย จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นชัดเจน
“อย่าไปเลย...ผมไม่ให้คุณไป...อย่าไป...ผม...รัก...คุณ” ดวงตาคู่คมหรี่ปิดลงอีกครั้ง
พร้อมกับหยดน้ำตาที่กลิ้งลงมาตาร่องแก้มขาว
แต่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ใจของเฮนรี่กระตุกสั่น อ่อนยวบลงจนหมด
นี่คงจะไม่ใช่แค่ทะเลาะกับแฟนมาสินะ แต่คงเลิกกันมากกว่า
ผู้หญิงแบบไหนนะที่สามารถทิ้งผู้ชายที่รักตัวเองมากขนาดนี้ได้ลงคอ
ทำไมถึงเป็นคนใจร้ายแบบนี้นะ...ผู้ชายคนนี้ น่าสงสารจังเลย
เฮนรี่ตัดสินใจดึงมือออกมาให้พ้นจากการเกาะกุมข้างหนึ่ง โบกเรียกรถแท็กซี่ที่ผ่านมา
ให้คนขับลงมาช่วยพยุงร่างสูงที่เมาไม่ได้สติขึ้นรถ พร้อมทั้งบอกจุดหมายจนเรียบร้อย
มือบางอีกข้างยังปล่อยให้มือเรียวแข็งแรงของคนที่เมาไม่ได้สติจับเอาไว้
ในขณะที่ไหล่บางยังยอมเป็นหมอนให้คนตัวสูงเอนหนุนนอนพิงอีกด้วย
ข้อเสียข้อเดียวที่พี่จุมยอกเตือนเขาอยู่บ่อยๆว่าให้ระวัง
คือ ...ความใจอ่อน...ความสงสาร...
และตอนนี้เฮนรี่กำลังใจอ่อน...และสงสาร
เปลือกตามคมยังคงปิดสนิท แต่ริมฝีปากแดงสดกลับค่อยๆระบายยิ้มออกมา
มือเล็กๆที่เขาเกาะกุมไว้นุ่มนิ่มจนไม่อยากจะปล่อย
ตอนแรกที่เจ้าของๆมันพยายามดึงออก คยูฮยอนเกือบจะเผลอกระชากกลับเข้ามาหาตัว
ดีนะที่ไม่เผลอ ไม่งั้นนอกจากจะต้องเปลี่ยนรถใหม่ฟรีแล้วนางฟ้าก็คงจะบินหนีไปแน่ๆ
กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆหอมกรุ่นจนอารมณ์ทะยานอยากพุ่งขึ้นสูง
อดไม่ได้ที่จะเผลอเลื่อนปลายจมูกโด่งไปฝังไว้ที่ซอกคอขาว
ร่างเล็กบอบบางสะดุ้งเล็กน้อยพลางทำท่าจะเบี่ยงตัวหนี
แต่แค่คยูฮยอนแกล้งทำเป็นงึมงำเรียกชื่อผู้หญิงที่เคยคบกันอยู่ 3 วันอีกครั้ง
เท่านี้คนตัวเล็กก็ไม่ได้ขืนตัวหนีไปไหนอีกแล้ว
ปล่อยให้คยูฮยอนสูดดมความหอมหวานจากซอกคอขาวผ่องจนพอใจ
ผมกำลังจะจับ “นางฟ้า”
จะทำยังไงดีนะ จะหลอกล่อ...ล่อลวง...ใช้เล่ห์กล...ใช้มารยา...
อืม...หรือเวทมนต์คาถาดี
กว่าจะช่วยกันพยุงคนเมาตัวโตขึ้นมาถึงห้องได้ก็เล่นเอาหมดแรงไปตามๆกัน
เฮนรี่ค้อมหัวขอบคุณคุณลุงแท็กซี่มีน้ำใจช่วยเหลือพลางยื่นเงินตามจำนวนมิเตอร์ให้
ก่อนจะหันมามองคนตัวสูงที่นอนแผ่หราไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเขา
ให้มันได้อย่างงี้สิ...เฮนรี่ หาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วไหมล่ะ
บ่นกับตัวเองเบาๆแต่ก็ยังเดินไปหยิบกาละมังน้ำใส่ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมาวางข้างเตียง
นั่งลงข้างๆคนตัวสูงพลางบิดผ้าขนหนูมาลูบไล้ตามใบหน้าคมให้อย่างแผ่วเบา
“อื้อ~~”
เสียงทุ้มต่ำครางประท้วง มือก็ยกขึ้นปัดมือเล็กออกให้พ้นจากใบหน้าตัวเองด้วย
“อย่าดื้อสิครับ...คุณจะได้สบายตัวไง” เฮนรี่บอกทั้งๆที่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่รู้เรื่อง
มือบางยังทำหน้าที่ของมันต่อไป แต่ดูคนที่นอนอยู่จะไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย
“อื้อ~~ ไม่เอา” ไม่พูดเปล่า มือเรียวแข็งแรงยังจับยึดข้อมือบางไว้ด้วย
กระชากทีเดียวร่างเล็กก็หล่นตุบลงมาบนเตียงขนาดกระทัดรัดที่เคยใช้นอนคนเดียว
ให้คนตัวสูงคร่อมทาบทับไว้อย่างง่ายดาย เฮนรี่เบิกตากว้างตกใจ
“อ๊ะ..อย่านะครับ” เบี่ยงหลบใบหน้าคมที่โน้มลงมาซุกไซ้ตรงซอกคอขาว
ริมฝีปากแดงจัดกำลังเลาะเล็มไปทั่วลำคอระหง
คยูฮยอนฝากฝังรอยไว้บางแห่งอย่างอดใจไม่ได้ หอมหวาน...จับใจ
คนตัวเล็กกว่าสะดุ้งเฮือก ร่างบอบบางเริ่มสั่นด้วยความกลัว ไม่นะ...
“อย่า...อย่านะครับ...มะ..อื้อ~~~”
ร้องจะห้ามปรามแต่ริมฝีปากอ่อนบางกลับถูกประทับจับจองจนปฏิเสธไม่ได้
เบี่ยงหน้าจะหนีก็ติดมือของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นกดล็อคปลายคางเอาไว้
บังคับให้เชิ่ดรับจูบที่ดื่มด่ำล้ำลึก ลิ้นร้อนควานลึกเก็บเกี่ยวความหอมหวานทั่วโพรงปาก
ตวัดรัดปลายลิ้นเล็กที่กระถดหนีให้ต้องตอบรับ
ทั้งๆที่ใจร้องว่าไม่ แต่ร่างกายกลับทัดทานไม่ได้
คยูฮยอนเยาะยิ้มที่มุมปาก ขณะที่ยังไล้เล็มไปทั่วร่างงาม ขบเม้ม...กดย้ำ
ฝากฝังรอยแดงแทบทุกๆที่ๆริมฝีปากลากผ่าน กระตุ้นเร่ง...รุกเร้า
ให้คนอ่อนเดียงสาจนแต้มเพราะชั้นเชิง คยูฮยอนรู้ดีว่าการที่จะทำให้เด็กน้อยๆคนหนึ่ง
หลงเพริ่ดไปกับอารมณ์มัวเมาที่เขาสร้างขึ้นนั้น...ง่ายดายนัก
ยิ่งเป็น “นางฟ้า” ที่แสนบริสุทธิ์งดงามด้วยแล้ว...
มีหรือจะตามเล่ห์ “ปีศาจ” อย่างโจ คยูฮยอนทัน!
กระแสลมอ่อนๆที่ปะทะเข้ากับเนื้ออ่อนบางจนร่างเล็กสั่นสะท้าน
ตอนนี้ร่างทั้งร่างเปล่าเปลือยไร้เสื้อผ้าติดกาย
ผิวขาวกระจ่างสะท้อนกับแสงไฟนีออนในห้องทำให้ยิ่งขาวจัด ดูบอบบาง...น่าทะนุถนอม
คยูฮยอนแทบจะทนกับความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่ยั่วยวนให้เขาหลงเข้าไปไม่ได้
อยากจะกลืนกินคนที่นอนสั่นอยู่ใต้ร่างเข้าไปทั้งเนื้อทั้งตัว
อยากจะทำตามความคิดรุนแรงในหัวสมอง แต่เขายังต้องอดทนไว้
เพราะเขาต้องการคนๆนี้ ไม่ใช่จากการขืนใจ...แต่ต้องการด้วยความเต็มใจต่างหาก
ตกใจกับความคิดตัวเองเหมือนกัน แต่แค่คนๆนี้เท่านั้นที่ความรู้สึกสั่งให้ต้องแคร์
ทะนุถนอมอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าจะใช้วิธีสกปรกแค่ไหนที่จะได้มา
ถึงจะหลอกลวงสร้างเรื่องให้อีกฝ่ายสงสาร ถึงจะใช้มารยาอะไรก็แล้วแต่
แต่เขาก็ไม่อยากให้คนๆนี้เจ็บ ไม่อยากให้ “นางฟ้า” ต้องเสียน้ำตา
สัญญากับตัวเองไว้มั่น หากจับได้ จะไม่ปล่อยไป...ตลอดกาล
ไม่ว่า “นางฟ้า” จะเคยเป็นของ “เทวดา” ตนใดมาก่อน...คยูฮยอนไม่แคร์
แต่ตอนนี้ “นางฟ้า” เป็นของ “ปีศาจ” อย่างเขาแล้ว!!
มือเล็กบางพยายามผลักไสร่างสูงที่ทาบทับอยู่ด้านบนให้ออกไป
ในหัวขาวโพลนไปหมด
ไม่เคยถูกรุกเร้าหนักจนแทบไม่เหลือความเป็นตัวของตัวเองแบบนี้
กับพี่จุมยอก อีกฝ่ายก็มีเพียงความอ่อนโยนให้ เมื่อถูกเขาผลักไสก็จะหยุดทันที
แต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่ใช่...พยายามไล่ต้อนเขาจนๆมุม
ความไม่เดียงสาทำให้ไม่สามารถต้านทานกับอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าอย่างหนักได้
ทำได้แค่เพียงนอนหอบหายใจให้คนด้านบนได้เลาะเล็มไปทั่วผิวกายอ่อนบางเท่านั้น
“อย่า~~ อย่าครับ”
ร้องห้ามทั้งๆที่หางเสียงสั่นพร่า มือบางยังพยายามจะหยุดยั้งคนที่ทาบทับไว้ให้ได้
แต่สิ่งที่คยูฮยอนทำก็เพียงรวบมือเล็กๆทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว
ตรึงไว้เหนือศีรษะ ใบหน้าคมเงยขึ้นจากแผ่นอกขาวบาง
สบกับดวงตากลมสวยที่กำลังเอ่อคลอด้วยน้ำตา
ต่อให้ต้องล่อลวง...ล่อหลอกให้หลงในใยปีศาจ
ผูกมัดไว้ด้วยความสงสารที่อาบยาพิษ...
“อย่าหนีไปจากผมได้ไหม ไม่มีคุณผมคงจะอยู่ต่อไปไม่ได้”
เลื่อนขึ้นมากดจูบลงที่เปลือกตาข้างซ้าย เลียซับหยดน้ำตาที่เกาะชื้นอยู่ตรงหางตาให้
ต่อให้ต้องใช้คำโกหก มารยา ปั้นแต่งเรื่องอีกมากมายร้อยพันสักเท่าไหร่...
“ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังรักผม แต่คุณก็ทิ้งเขาไม่ได้ใช่ไหม
ถ้าต้องเลือก...คุณก็คงเลือกเขาใช่ไหม” เลื่อนมาจูบบนเปลือกตาด้านขวา อ่อนโยน...
แต่ขอแค่จับ "นางฟ้า" เอาไว้ได้เท่านั้น...
“ผมรู้เสมอว่าเขามาก่อนผม ผมมันมาทีหลัง แต่ได้โปรด...”
ประทับริมฝีปากลงบนแก้มนิ่มทั้งสองข้าง
สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะเก็บไว้เป็นแค่ความทรงจำ ความทรงจำสุดท้าย...
ถึงจะต้องเสแสร้งแต่งเติมด้วย "น้ำตา" ที่ไม่เคยเสียมาเกือบตลอดชีวิต
หรือด้วยคำว่า "รัก" ที่ไม่เคยคิดว่ามีอยู่จริงในโลก...คยูฮยอนก็จะทำ
“ได้โปรด อย่าทิ้งผมไป จะให้ผมเป็นอะไรก็ได้ เป็นตัวสำรองก็ได้
แต่อย่า...อย่าจากผมไปเลยแทฮยอน ผมรักคุณ...รักคุณเหลือเกิน”
แนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มที่เผยอค้างสั่น
ลิ้นร้อนไล้เลียลงบนกลีบปากนิ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นของที่หวงแหน...ล้ำค่า
รัก...คือสิ่งที่เฮนรี่รับรู้จากจูบนี้ รัก...คือสิ่งที่เฮนรี่รับรู้จากหยดน้ำตาของคนที่ทาบทับนี้
คนๆนี้กำลังร้องไห้ ร้องไห้ให้กับความรักที่ไม่สมหวัง
พยายามเหนี่ยวรั้งคนรักที่กำลังจะจากไปด้วยเรี่ยวแรงสุดท้ายที่มี
หยดน้ำตาของลูกผู้ชายรินหลั่ง ในขณะที่วงแขนแข็งแรงยังโอบกอดของเขาไว้แนบแน่น
ทำไมชีวิตของคนๆนี้ถึงได้เหมือนกับเขานักนะ เขา...ที่กำลังจะสูญเสียความรักไปเช่นกัน
พี่จุมยอก...
อดหวนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมาไม่ได้
หลังจากที่พี่จุมยอกลุกไปตามพี่ซีวอนในห้องน้ำที่ร้านคาราโอเกะ
ไม่รู้อะไรดลใจให้เฮนรี่ลุกตามไปด้วย
อาจจะเป็นเพราะสายตาที่พี่ซีวอนมองมาที่คนรักของเขาก็ได้...
แววตาตัดพ้อร้าวรอน...เจ็บปวด พี่ซีวอนกำลังเจ็บปวดเรื่องอะไรเขาไม่รู้
แต่ที่รู้คือมันต้องเกี่ยวกับพี่จุมยอกแน่ๆ
เขาถึงตัดสินใจเดินตามไป ได้ยินเสียงคล้ายจะทะเลาะกันก็แง้มประตูเปิดเข้าไปดู
ภาพที่เขาเห็นคือพี่ซีวอนนั่งแปะอยู่กับพื้นในห้องน้ำ ขณะที่พี่จุมยอกยืนแทบจะค้ำหัวอยู่
“กูพูดจริง...จุมยอก”
“..................”
“กู-รัก-มึง”
ประโยคที่พี่ซีวอนพูดสะเทือนลึกไปถึงภายในใจของเขา
ในหัวมีเพียงคำๆเดียวที่วิ่งวนไปมา พี่ซีวอนรักพี่จุมยอก...พี่ซีวอนรักพี่จุมยอก
ยิ่งเห็นคนรักของตัวเองเบิกตากว้างนิ่งอึ้งไปก็ยิ่งใจสั่น
นี่สิ่งที่เขากลัวมาตลอดมันจะเป็นความจริงหรือยังไง
พี่จุมยอกสนิทกับพี่ซีวอนแค่ไหนเขารู้ดี และรู้ดีว่าพี่จุมยอกเห็นเพื่อนสำคัญกว่าใครๆ
ถ้าหากมีการนัดขึ้นมาพร้อมๆกัน คนที่ถูกเลือกก่อนจะเป็นพี่ซีวอน
และเขา...จะเป็นอันดับสองเสมอ
แต่ก็ไม่เคยใส่ใจเพราะยังไงก็แค่เพื่อนกัน แต่...ตอนนี้ล่ะ
ไม่สามารถทนฟังคำตอบได้อีกต่อไป จึงวิ่งกลับมานั่งรอที่ห้องคาราโอเกะเหมือนเดิม
พอพี่จุมยอกเดินกลับมาก็พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ ยิ่งร่างสูงชวนไปค้างเฮนรี่ก็ยิ่งดีใจ
พี่จุมยอกเลือกเขา...คราวนี้พี่จุมยอกเลือกเขา...ไม่ใช่พี่ซีวอน
แต่แล้วเรื่องที่เขาคิดเข้าข้างตัวเองก็ต้องถูกทำลายลงเมื่อเขาเห็นร่องรอยบางอย่าง
ร่องรอยสีแดงจัดบนต้นคอขาวของพี่จุมยอกยามโน้มตัวลงมาประทับจูบกับเขาที่หอพัก
รอย...คิสมาร์ค ของใคร? พี่จุมยอกยอมให้ใครทำรอยแบบนี้ให้? ใครกัน!!?
และเหตุการณ์ทุกอย่างก็กระจ่าง เมื่อพี่ซีวอนบุกมาถึงห้องที่พวกเขาอยู่
เฮนรี่จึงตัดสินใจถอยออกมา แต่เขาก็ยังไม่ไปไหน
ยังรออยู่หน้าห้อง รอให้คนรักข้างในออกมาง้อ ออกมาให้เห็นว่าเขายังสำคัญ
แต่การรอคอยของเขากลับทำให้เขายิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม
“มึงเป็นเมียกู...มึงเป็นเมียกู”
และ
“ทำไม...แค่เป็นเมียกู มึงจะตายหรือไง!!”
“พ่อมึงสิ...กูไม่ใช่เมียมึง”
“อ้อ...ไม่ยอมรับ”
“ดี...งั้นก็เป็นแม่งอีกทีก็แล้วกัน”
แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เฮนรี่ผละออกจากหน้าประตูห้องนั้นได้
วิ่ง...วิ่ง...วิ่ง ให้พ้นจากความจริงที่กำลังตอกย้ำ
พี่จุมยอก...ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว
ตาคู่โตปิดหลับลงพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลเงียบๆ
มือไม้อ่อนแรงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนต่อต้านได้อีก
หัวใจเจ็บจนไร้แรงต้านทาน ชาจนแทบไร้ความรู้สึก
คนเป็นตัวสำรอง...คงจะเจ็บแบบนี้ไม่ต่างกัน
แหงนเงยหน้ายอมรับจูบที่แนบลงมาอีกครั้ง
คราวนี้มือเล็กสอดคล้องไว้กับต้นคอของคนที่ทาบทับด้านบนไว้ด้วย
ในค่ำคืนหนาวเย็น...
ในค่ำคืนที่เจ็บปวดสะท้านไปถึงหัวใจ...
ในค่ำคืนที่ไม่มีใคร...
จะมีอะไรที่ดีไปกว่าการเยียวยารักษาใจให้คนที่ผิดหวังเหมือนๆกัน...
ความรักของพวกเขาทั้งคู่จบลงแล้ว...การเป็นตัวสำรองของพวกเขา...จบลงแล้ว
.
.
.
ดวงตาคู่โตบัดนี้หลับพริ้มนิ่งสนิท ใบหน้าหวานใสแนบชิดอยู่กับซอกคอของเขา
ร่างบอบบางถูกกอดก่ายไว้จนแนบอกกว้าง
ลมหายใจทอดอ่อนสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าร่างเล็กนี้หลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว
คยูฮยอนอดไม่ได้ที่จะฝังจูบลงบนกลุ่มผมนิ่ม
ฝ่ามือยังคงลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบาง
แผ่วเบา...ราวกับจะเห่กล่อมให้ฝันดี
ริมฝีปากอ่อนบางเห่อแดงช้ำเนื่องจากถูกกดจูบครั้งแล้วครั้งเล่า
ผิวกายขาวถูกแต่งแต้มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบจนนับไม่ถ้วน
ร่องรอยที่แสดงความเป็นเจ้าของ คนๆนี้เป็นของเขา...เป็นของคยูฮยอนแล้ว
และจะเป็นของคยูฮยอนคนเดียว...ตลอดไป
คุณว่าวิธีการจับ “นางฟ้า” มีอยู่กี่วิธี???
จะทำยังไงดีนะ จะหลอกล่อ...ล่อลวง...ใช้เล่ห์กล...ใช้มารยา...
อืม...หรือเวทมนต์คาถาดี
แต่ไม่ว่าจะวิธีไหน...ผมก็จะเอา “นางฟ้า” ลงมาจากสวรรค์ให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน...
นางฟ้า...นางฟ้าตกสวรรค์ของโจ คยูฮยอน...
END.
@~Talk~@
เอามาเสิร์ฟตามคำเรียกร้อง พาร์ทสเปของคยูรี่ หวังว่าคงถูกใจกันไม่มากก็น้อยนะคะ
เนื้อเรื่องหลังจากนี้ก็คงจะรู้แล้วล่ะเนอะว่าทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไป
ถึงจะหลอกลวงกันในตอนแรก แต่แมวน้อยของเราก็รักหนูแฮมเตอร์จิงจังนะตะเอง ^ ^
คราวนี้จบบริบูรณ์จริงๆ ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์ที่ให้กำลังใจกันมาตลอดอีกครั้งค่ะ
เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^
