ผมรักเขา…

คุณอาจจะไม่เชื่อ...แต่ผมรักเขาจริงๆ

ถึงแม้ว่าเขา...จะเป็นคนที่ผมไม่มีวันเอื้อมถึงก็ตาม

ไม่มีวัน...และ...ไม่มีสิทธิ์



พระเจ้า...

ถ้าท่านจะกรุณาผมบ้าง...

ได้โปรด...ฟังคำอธิฐานของผมด้วยเถอะ...

ขอให้ผมได้ใกล้ชิดเขา...ได้รักเขาอย่างที่ผมอยากจะรัก

แม้เพียงสักครั้งก็ยังดี...

ได้โปรด...

.
.
.

ร่างเพรียวบางสมส่วนก้าวฝ่าละอองเกล็ดสีขาว
ที่ค่อยๆโรยตัวลงมาอย่างช้าๆจนปกคลุมพื้นถนนรอบด้านเป็นสีขาวโพลน
มือบางกอดกระชับหนังสือเรียนที่หอบหิ้วมาเข้ากับเสื้อโค้ทตัวโคร่งหนาแน่น
ริมฝีปากอิ่มแดงยามเผยอหอบหายใจ
กลายเป็นไอสีขาวเพราะความหนาวเย็นของฤดูกาล
เหมือนกับผิวหน้าขาวจัดที่เริ่มออกสีระเรื่อแดงทั้งๆที่อยู่ภายใต้แว่นสายตาอันโต
ผมที่ถูกเสยเรียบแปล้ไม่มีกระดิกตามกฎของมหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังเริ่มคลายตัวลง
จนหล่นระมาปรกใบหน้าหวานบางส่วน หากตอนนี้เจ้าตัวไม่ได้ให้ความสนใจเช่นทุกครั้ง
เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า คือการพาตัวเองให้ไปถึงคอนโดให้เร็วที่สุดเท่านั้น

อีกเกือบ 15 นาที กว่าคยูฮยอนจะกลับมาถึงที่พักของตัวเอง
ร่างเพรียวรีบสลัดเสื้อโค้ทที่ชื้นแฉะไปด้วยละอองหิมะออกจากร่าง
ก่อนจะคว้าเอาผ้าขนหนูเนื้อนุ่มออกมาห่อหนังสือเรียนที่ถือมาเอาไว้อย่างทะนุถนอม
ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ติดมือมาอีกผืนเช็ดปกให้แต่ละเล่มอย่างแผ่วเบา
จนถึงเล่มสุดท้าย...เล่มที่มีความหมายที่สุด เล่มที่คยูฮยอนให้ความสำคัญที่สุด

หน้าปกไม่ได้บอกชื่อทฤษฎีกายวิภาค ไม่ใช่หนังสือสูตรแคลคูลัส
ไม่ใช่สูตรพื้นฐานทางเคมี ไม่ใช่แม้แต่หนังสือจิตวิทยาที่เป็นวิชาบังคับเลือก

หากหน้าปกกลับเป็นรูปของชายหนุ่มหน้าตาหล่อจัดจนหาใครมาเทียบได้ยาก
ไม่ว่าจะเป็นคิ้วเข้มที่รับกับนัยน์ตาสีนิลคมกริบ จมูกที่โด่งจนเป็นสันสวย
ริมฝีปากหยักงามที่แย้มนิดๆ แทบจะกระชากหัวใจให้ระทวยด้วยรอยยิ้มนั้น
รูปร่างสูงใหญ่ในชุดทักสิโด้สีดำสนิทนั้น
ดูดีราวกับดีไซเนอร์ออกแบบสูทชุดนี้มาเพื่อผู้ชายคนนี้โดยเฉพาะ
ทุกสัดส่วนของรูปร่างหน้าตา แทบจะหยุดสายตาทุกคู่ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงไว้ได้
คงไม่มีใครที่จะทำได้เหมือนผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเทียบได้



นายแบบอันดับหนึ่งแห่งวงการบันเทิงและวงการแฟชั่น...เชว ซีวอน



“เฮ้อ...ดีนะที่ไม่เป็นไร” คยูฮยอนเริ่มยิ้มออก
เมื่อตรวจตราดูนิตยสารในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วไม่เสียหายอย่างที่ใจกลัว
ร่างเพรียวจึงค่อยๆประคับประคองหนังสือ
ที่อุตส่าห์ถ่อสังขารไปรอต่อคิวซื้อท่ามกลางหิมะหนาวจัดเข้าไปในห้องนอน
โดยทิ้งหนังสือเรียนที่เหลือไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นนั้นเอง

กลีบปากอิ่มแดงแย้มกว้างมากขึ้นเมื่อประตูห้องนอนถูกปิดลง
พร้อมๆกับไฟในห้องเปิดพรึ่บขึ้น แสงสว่างสาดให้เห็น
ภาพชายหนุ่มที่อยู่บนหน้าปกหนังสือในอิริยาบถต่างๆแปะติดกับฝาผนัง
กินพื้นที่แทบจะทั่วทั้งห้อง!

ไม่รวมถึงชั้นหนังสือที่รวบรวมนิตยสารรายเดือนรายปักษ์ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา
วีซีดี วีดีโอ ดีวีดี ทุกๆเรื่องทุกๆอย่าง
ที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่ชื่อเชว ซีวอนอัดแน่นจนเต็มชั้น
ลามเลยจนไปถึงเตียงลายการ์ตูนที่เขียนเลียนแบบหน้านายแบบหนุ่ม
เข้าคู่กันกับปลอกหมอนและหมอนข้างเซ็ตเดียวกัน ผ้าขนหนู ผ้าเช็ดตัวก็ไม่เว้น
ยังไม่รวมถึงตุ๊กตาการ์ตูนที่สั่งซื้อมาผ่านทางเว็บไซค์ต่างๆที่วางเรียงบนที่นอนถึง 5 ตัว!!

ไม่มีใครสักคนที่มหาลัยจะรู้ว่า แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างฮยอกแจหรือซองมินก็ยังไม่รู้
ว่าความจริงแล้ว เด็กเรียนแว่นหนาผมเรียบแปล้แต่งตัวถูกระเบียบที่เพื่อนๆตั้งฉายาว่า
“จอมเฉิ่ม” หรือ “ห้องสมุดเคลื่อนที่” อย่างโจ คยูฮยอน


ความจริงแล้วเป็นพวก “ซีวอนลิซึ่ม” เข้าเส้นเลือดเลยเหอะ!!


เว็บไหนบอร์ดไหนที่สนับสนุนซีวอน คยูฮยอนสมัครหมด
ไม่ว่าจะเว็บในประเทศหรือต่างประเทศ คยูฮยอนก็กวาดเรียบ
ข่าวสารไม่เคยพลาด ข้อมูลไม่เคยตกหล่น
เรียกว่ารู้ลึกรู้จริงยิ่งกว่าคมชัดลึกกันเลยทีเดียว

ว่าแล้วคยูฮยอนก็ย้ายตัวเองเข้าไปนั่งหน้าคอมทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนักเรียนออก
ชุดนักเรียนที่ชื้นละอองหิมะไม่ได้ทำให้อึดอัดหรือร้อนใจเท่ากับข่าวสารบนเว็บไซค์
ไม่ได้หรอก...ช่วงนี้ซีวอนเป็นที่นิยมมาก แฟนคลับเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
เป็นธรรมดาที่ข่าวสารจะเร็วจนเก็บข้อมูลไม่ค่อยทัน
แม้แต่คยูอยอนที่ตามทุกวันยังรู้สึกได้
ดังนั้นเขาจะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้เด็ดขาด!

กระทู้ล่าสุดในหน้าเว็บหลักเป็นเรื่องของแฟนคลับคนหนึ่ง
ที่เล่าถึงการเข้าร่วมงานมีทติ้งของซีวอนครั้งล่าสุด




“ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมากเลยล่ะ...ซีวอนโอปป้าหล่อมากๆเลย หล่อจนตาพร่าไปหมด
โชคดีที่ฉันยังพอมีสติยื่นจดหมายที่ตั้งใจเขียนให้เขาได้”


“ฉันก็เหมือนกัน ซีวอนโอปป้าหล่อที่สุดในโลกเลย ฉันรักโอปป้าที่สุด”


“ซีวอนเคยตอบจดหมายแฟนๆลงใน Cyworld ด้วยล่ะ น่าปลื้มแทนน้องคนนั้นจัง”


“อยากให้ซีวอนโอปป้าอ่านจดหมายฉันบ้างจัง ฉันจะเขียนบอกรักให้เยอะๆเลย ”




อิจฉา...คยูฮยอนบอกได้เลยว่ากำลังอิจฉา
อิจฉาทั้งๆที่มือยังพิมพ์ข้อความแสดงความยินดีกับแฟนคลับคนนั้น
ความจริงแล้วเขาก็อยากจะเข้าร่วมงานมีทติ้งครั้งนี้เหมือนกัน
แต่แฟนคลับของซีวอนส่วนใหญ่จะเป็นหญิงสาว
สัดส่วนของแฟนคลับเพศชายแทบจะ 1 ต่อ 100
ถึงอยากไปแทบตายแต่คยูฮยอนก็ไม่ได้กล้าหาญชาญชัยขนาดนั้น

แต่...เขาก็ยังอยากจะมีส่วนร่วมในงานครั้งนั้นอยู่ดี
อยากถือนิตยสารที่สะสมไปขอลายเซ็นกับคนที่เขาเฝ้าหลงใหลมาตลอด 2 ปีเต็ม
อยากจะยื่นจดหมายบอกความในใจให้ อยากให้ซีวอนได้รู้ถึงความในใจของเขา



...จดหมาย...


จดหมายงั้นหรอ?



คยูฮยอนนิ่งไปกับความคิดที่แว่บเข้ามาอย่างปัจจุบันทันด่วน
ใช่...ถึงเขาจะไม่ได้เจอหน้าโดยตรง แต่แค่จดหมายเขาก็สามารถส่งให้ได้นี่นา
เขียนส่ง...ระบายความในใจที่อัดแน่นของเขา ไม่ว่าจะถึงมือผู้ที่เขาต้องการให้รับหรือไม่
ไม่ว่าซีวอนจะเปิดอ่านหรือไม่ แต่อย่างน้อย...เขาก็ได้ระบายความเก็บกดในใจลงบ้าง
ความรู้สึกที่สะสมมาตลอด กักเก็บมาโดยตลอด เขา...จะส่งให้ซีวอนได้รับรู้

มือเรียวคลิ๊กกดหน้าโปรแกรมเวิร์ดขึ้นมา ก่อนจะลงมือพิมพ์จดหมาย
จ่าหัวบรรทัดด้วยตัวพิมพ์สีเข้ม...ชัดเจน







ถึง...คุณซีวอน




.
.
.




“โห...นี่มันขยะหรืออะไรวะเนี่ย” มือเรียวเล็กชูหนึ่งในสิ่งที่ตัวเองเรียกว่า “ขยะ” ขึ้นมาดู
ซองจดหมายสีชมพูหวานแหววคละลายกระแทกตาจนทงเฮแทบจะรับไม่ได้
กลิ่นน้ำหอมอวลมาจากในซองฉุนจนคนถือแทบจะโยนมันลงในถังขยะจริงๆ

“หยาบคายน่ะ...ทงเฮ” คนปรามกลับไม่ใช่เจ้าของจดหมาย
หากเป็นเพื่อนร่วมสังกัดนายแบบที่ดังไม่แพ้กัน คิม...คิบอม

“ก็มันจริงนี่นา ดูดิ...จะขยันส่งมาอะไรกันนักหนา แถมส่งมาแต่ละอัน
ก็สีสันแสบตาซะไม่มี ชมพูจ๋าเลยทีเดียว ไหนจะกลิ่นเหม็นๆที่ขยันฉีดใส่ซองนั่นอีก
ถ้าฉันเป็นซีวอนนะ...ฉันโยนทิ้งถังขยะหน้าตึกไปตั้งนานแล้วโว๊ย”

คนตัวเล็กกว่าโวยวายพลางกรีดนิ้วที่คีบ “ขยะ” ในมือโบกไปมา
จนมือหนาเอื้อมมาดึงจดหมายฉบับนั้นออกไป

“เหมือนกับที่ทงเฮทำกับแฟนคลับของทงเฮน่ะหรอครับ
แล้วไม่คิดบ้างหรอว่า แฟนๆจะเสียใจกับสิ่งที่ทงเฮทำแค่ไหน”

คิบอมว่าเรียบๆพลางวางจดหมายลงบนโต๊ะที่สุมเต็มไปด้วยภูเขาจดหมายกว่า 100 ฉบับ
ทำเอาคนที่ถูกปรามตวัดสายตามองใบหน้าหล่อเข้มที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

“นายเข้าข้างคนอื่นมากกว่าฉัน” ริมฝีปากอิ่มยื่นงอน ทงเฮบู้หน้าลงอย่างไม่พอใจ

“เปล่านะครับทงเฮ”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว นายเห็นแฟนคลับพวกนั้นดีกว่าฉันแล้วสิ!”
ใบหน้าหวานสะบัดฉับไปอีกทาง ไม่ใส่ใจคนตัวสูงที่ขยับเข้ามาง้อสักนิด

“ผมแค่บอกเหตุผล”

“นายว่าฉันไม่มีเหตุผลงั้นสิ!”

หางเสียงสูงทำให้คิบอมรู้ว่า ทงเฮกำลังไม่พอใจเขาอย่างรุนแรง
ที่สำคัญ...ดูเหมือนจะหึงเขากับแฟนคลับเหล่านั้นซะด้วย


อยู่ดีไม่ว่าดี...ไม่น่าเล้ยคิบอม


“โธ่...ทงเฮ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นสักหน่อย” คิบอมง้อคนไม่เก่ง
ข้อนี้ทงเฮเองก็รู้ดีที่สุด แต่คนตัวเล็กก็หาเรื่องมางอนให้เขาง้อไม่เว้นแต่ละวัน
จนบางครั้งคิบอมถึงกับปวดหัวเพราะไม่รู้จะง้องอนคนรักตัวเองยังไงดี

“ไม่ได้หมายความอย่างงั้น แต่พูดให้คิดเอง เชอะ” สะบัดใส่เขาอีกแน่ะ
เดือดร้อนให้คนตัวสูงต้องขยับเข้าไปโอบเอวบางที่พยายามสะบัดหนีเอาไว้

“ไม่ต้องมากอดเลยนะ”

“ผมไม่เคยเห็นใครสำคัญกว่าทงเฮ” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูพาให้ใจอ่อน
หากคนตัวบางก็ไม่ยอมลงให้ง่ายๆ

“ไม่ต้องมาพูด เมื่อกี๊ยังเข้าข้างแฟนคลับซีวอนอยู่เลย”

“ผมแค่อธิบาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเข้าข้างคนอื่นมากกว่าทงเฮ”
เสียงทุ้มทอดหวานยิ่งทำให้ใจสั่น สุดท้ายทงเฮก็ยอมเอนตัวพิงอกหนาที่โอบเอาไว้

“จริงๆนะ นายเห็นฉันสำคัญที่สุดใช่ไหม” ตาเรียวสวยช้อนมองอย่างต้องการความมั่นใจ

“สำหรับผม...ไม่มีใครสำคัญไปมากกว่าทงเฮของผมอีกแล้ว”

คำพูดอ่อนหวานมาพร้อมกับริมฝีปากหนาได้รูปที่โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ
กลีบปากบางที่เผยอแย้มน้อยๆชักชวนดึงดูดให้ยิ่งโน้มเข้าไปใกล้
อยากจะสัมผัส อยากจะลิ้มลอง กับความหอมหวานที่แสนจะเย้ายวนนั้น
ความหอมหวาน...ที่คิบอมคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับ

“ห้องแต่งตัวด้านในว่างอยู่ห้องหนึ่ง พวกนายเข้าไปใช้ในนั้นจะดีกว่านะ”
ริมฝีปากที่จะแตะกันอยู่มะรอมมะร่อผละออกจากกันแทบไม่ทัน
ทงเฮตวัดตามองหน้าเพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งนายแบบอันดับหนึ่งไว้
ด้วยสายตาไม่พอใจ


โว๊ย...นานๆจะหาโอกาสได้ แล้วเจือกมาทำเสียฟีลแบบนี้
ไม่อยากแก่ตายแล้วใช่ไหม ไอ้ซีวอน!!


“โห...สายตาดุเป็นบ้า” ริมฝีปากหยักได้รูปกดยิ้มที่มุมปาก
ตาคมหรี่มองเพื่อนที่แทบจะแปลงร่างจากปลาทองเป็นปลาปิรันย่าอย่าสะใจนิดๆ

“ฉันจุดธูปเรียกแกตอนไหน?”

“ไม่ต้องจุดก็มาได้ คิวฉันหมดแล้ว” ซีวอนยักไหล่น้อยๆ
เพิ่มความหงุดหงิดให้เพื่อนตัวเล็กอีก...หนึ่งเท่าตัว!

“แค่ 2 ชั่วโมง?” คราวนี้คิบอมเป็นคนตั้งคำถาม ถ้าแค่ 4-5 รูปยังพอว่า
แต่นี่ถ่ายกันทั้งเซ็ตทั้งอัลบั้ม ทำไมมันใช้เวลาน้อยขนาดนี้ล่ะ

“ก็คนมันมีฝีมือ” ซีวอนว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหน้าโต๊ะที่มีกองจดหมาย
จากแฟนคลับจากทั่วทุกสารทิศกองท่วมอยู่ “นี่ของฉันทั้งหมดใช่ไหม?”

“เออเด่ะ...หรือถ่ายแบบมากไปจนอ่านหนังสือหนังหาไม่ออกแล้ว
ซีวอนโอปป้าตัวเท่าบ้าน ไม่มีตาดูหรือไง”

“อืม...มีแต่ “ชื่อฉัน” จริงๆด้วย”
ไม่สะทกสะท้านที่ถูกปลาทองฟาดหัวฟาดหางใส่สักนิด
เล่นเอาคนที่ตั้งใจพาลยิ่งพาลหนักขึ้นเป็น...สองเท่าตัว!!

“ไอ้ซีวอน...พูดงี้หมายความว่าไงวะ”

“แล้วแต่จะคิดสิ”

“ไอ้!!” ทงเฮแทบจะกระโจนเข้าไปบีบคอไอ้คนที่นั่งทำหน้าเฉยไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ให้ตายคาที่ ไอ้การทำไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้ของซีวอนนี่แหละที่กวนอารมณ์เขามากที่สุด
แล้วคนยิ่งหงุดหงิดจากอารมณ์ที่ค้างคาอยู่แล้วด้วย หากก็ยังไม่ทันได้ทำดังใจ
มือหนาของคนข้างตัวก็คว้าหมับเข้าเสียก่อน

“ทงเฮ”

“ก็ดูมันกวนเด่ะ มันหาว่าฉันว่าไม่มีแฟนคลับเขียนจดหมายมาหาเหมือนอย่างมันอ่ะ”
ร่างเล็กหันมาฟ้องหาพวกช่วย คิบอมได้แต่ส่ายหน้า

“แต่ผมไม่เห็นว่าซีวอนจะพูดแบบนั้นเลย”

“นายเข้าข้างมันหรอ!!” โดนปลาน้อยสะบัดหน้าพรืดใส่
นายแบบหนุ่มนักเรียนนอกเลยต้องหันมาปรามเพื่อนตัวเองแทน

“ซีวอน...นายก็อย่ากวนนักเลยได้ไหม ทงเฮยิ่งหงุดหงิดง่ายๆอยู่”
บอกเพื่อนสนิทตัวโตที่นั่งหยิบจดหมายแฟนคลับขึ้นมาพิจารณา
ซีวอนไหวไหล่น้อยๆทำนองว่า...เออ...ไม่กวนก็ได้วะ

“แล้วนี่นายจะนั่งอ่านจดหมายหมดนี่เลยหรือไง”
คิบอมพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น

“ก็...คงงั้น นายมาช่วยฉันอ่านหน่อยสิ จะได้หมดเร็วๆ”
ซีวอนบอกพลางฉีกซองจดหมายฉบับแรกออกอ่าน

“เอามาเองก็อ่านเองเด่ะ กวนคนอื่นเขาทำไม” ยัง...ทงเฮไม่ยอมให้จบง่ายๆ
จนคิบอมต้องปรามด้วยสายตานั่นแหละถึงยอมอ่อนลง...บ้าง

“หัดทำตัวให้มีประโยชน์ซะบ้าง เอ้า...เอาไปอ่าน”
จดหมายที่ถูกมัดรวมปึกใหญ่ถูกขว้างมาให้จนแทบรับไม่ทัน
ทงเฮถลึงตาใส่ซีวอนแต่ก็ยอมแกะออกมาอ่านโดยดี


ฮึ้ย...ถ้าคิบอมไม่อยู่ล่ะก็นะ...
พ่อจะกระโดดฟาดหางฟาดครีบใส่ให้หน้าหล่อๆมันเสียโฉมหากินไม่ได้เลยคอยดู!!


จดหมายถูกรื้อออกมาวางเพื่อสะดวกต่อการหยิบจับ
หากซองจดหมายสีเทาอ่อนๆกลับดึงดูดสายตาให้หยุดชะงักไว้ได้
ซองสีเทาอ่อนๆหม่นๆ ท่ามกลางจดหมายสีสดนับร้อยฉบับ
เด่น...สะดุดตาอย่างไม่น่าเชื่อ ลายมือหวัดสวยหน้าซองเขียนตัวบรรจง




ถึง...คุณซีวอน จาก...คยูฮยอน




ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนเขียนต้องเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน
ไม่รอช้า...ทงเฮแกะซองจดหมายนั้นออกมาอ่านอย่างรวดเร็ว







ถึง...คุณซีวอน


ผมหลงใหลคุณมานานแสนนานแล้ว ตั้งแต่คุณเข้าวงการมาใหม่ๆ
ผมหลงใหลในหน้าตาที่หล่อเหลาราวกับปั้นมาของคุณ
ผมหลงใหลในดวงตาคู่ดำสนิทของคุณ ผมคลั่งไคล้จมูกที่โด่งเป็นสันตรง
และริมฝีปากหยักสวยของคุณ ผมหลงรักในรูปร่างสูงแข็งแกร่งของคุณ

อา...คุณซีวอน ผมได้แต่เฝ้าหวังไว้ว่าสักวันหนึ่ง ผมจะได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณ
ผมหวังว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นจะจดจ้องมาที่ผม จมูกโด่งนั้นจะสูดความหอมจากแก้มผม
ริมฝีปากของคุณจะแนบประทับกับปากของผม

หวัง....ว่าผมจะได้ทอดร่างนอนเคียงข้างกับคุณ แขนแข็งแรงของคุณจะโอบกอดผมไว้
แผ่นอกหนาของคุณคงจะกว้างพอให้ผมซุกซบได้
มือของคุณจะลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของผม แตะต้องแผ่นอก ไล้วนต่ำลงไปเรื่อยๆ
ริมฝีปากของคุณจะวนเวียนกระซิบรักอยู่ข้างใบหู ขบเม้มซอกคอของผมจนขึ้นรอยแดง
และลากไล้ไปทั่วทั้งร่างกายของผม อา...ตอนนี้ผมมีความสุขจัง

ยามที่คุณขยับแยกขาของผมออก แล้วแทรกร่างของคุณเข้ามา
มันจะมีความสุขสักแค่ไหนนะ อาจจะเจ็บในช่วงแรกๆเพราะผมไม่เคย...
แต่ผมคงมีความสุขมากที่ได้เป็นหนึ่งเดียวกับคุณ ยามคุณขับเคลื่อนภายในตัวผม
สีหน้าและแววตาของคุณคงสะท้อนเพียงภาพของผม
มือของคุณคงจะโอบกอดผมไว้แน่น
แล้วพาเราให้ไปถึงที่สุดแห่งอารมณ์พร้อมๆกัน

หลังจากนั้นคุณก็จะโอบกอดผมให้เข้าไปซุกอกของคุณ
ในร่างกายผมคงจะมีคราบไคลที่คุณฝากไว้ในตัวผมจนเต็มปรี่
ริมฝีปากของเราทั้งคู่จะหยอกเย้าดื่มด่ำ แลกเปลี่ยนจุมพิตซึ่งกันและกัน
และสุดท้าย...คุณก็จะโน้มตัวขึ้นทาบทับผมอีกครั้ง
สายตาวิงวอนของคุณทำให้ผมใจอ่อน
เราคงจะมอบความรักให้กันและกันครั้งแล้ว...ครั้งเล่า จนกว่าจะเช้า

ผมได้แต่วิงวอนให้ความหวังของผมเป็นจริงสักวัน
เพราะหากเป็นได้แบบนั้นจริง...ผมคงจะไม่ขออะไรอีกแล้ว
แค่ได้รักกับคุณ...ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


คุณ...ทำให้ผมสมหวังได้ไหม


ประตูห้องของผม...เปิดไว้รอคุณเสมอ...


ผมจะรอ...จนกว่าคุณจะมา





รัก...

โจ คยูฮยอน







“อ๊ากกกกก นี่มันจดหมายอะไรวะเนี่ย”
คนตัวเล็กอุดหูตัวเองไว้แน่น หน้าเรียวแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูขาว
ทงเฮตะโกนโหวกเหวกหวังจะกลบเสียงคนที่อ่านจดหมายติดเรทฉบับนั้น
อย่างไม่สะทกสะท้านให้เงียบลง
หากซีวอนก็ยังอ่านมันออกเสียงให้พวกเขาฟังหน้าตาเฉย

“ไอ้บ้าวอน หยุดนะเฟ้ย”

“ทำไม...เกิดอารมณ์หรือไง” คำถามกระแทกเข้าอย่างจังจนพูดไม่ออก
ใบหน้าหวานยิ่งแดงก่ำขึ้นจนเหมือนคนจะเป็นไข้ ก็เล่นติดเรท NC ขนาดนี้
โจ่งแจ้งชัดเจนขนาดนี้ ใครฟังแล้วไม่เกิดอารมณ์ตามก็แปลกแล้วล่ะเว้ย

“ก็บอกแล้วไงว่าห้องแต่งตัวด้านในว่างห้องหนึ่ง รีบๆไปจัดการตัวเองให้เสร็จๆไป”

โบกมือไล่อีกฝ่ายทั้งๆที่จดหมายอยู่ในมือ
อันที่จริงถ้าทงเฮไม่โวยวายหน้าแดงปาจดหมายทิ้ง
เขาก็คงไม่หยิบจดหมายฉบับนี้ขึ้นมาอ่านหรอก
แต่นี่ออกแอ็คติ้งซะขนาดนั้น...เขาก็ต้องอยากรู้เป็นธรรมดา
ว่าเนื้อความแบบไหนถึงทำให้ไอ้ปลาป่วนสติแตกได้ขนาดนี้ พอมาอ่านถึงได้เก็ต...

ริมฝีปากหยักได้รูปกดลงจนเป็นรอยยิ้มร้าย
ข้อความในจดหมายช่วงสุดท้ายยังติดอยู่ในหัวไม่จาง




//ผมได้แต่วิงวอนให้ความหวังของผมเป็นจริงสักวัน
เพราะหากเป็นได้แบบนั้นจริง...ผมคงจะไม่ขออะไรอีกแล้ว
แค่ได้รักกับคุณ...ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว//

//คุณ...ทำให้ผมสมหวังได้ไหม//

//ประตูห้องของผม...เปิดไว้รอคุณเสมอ...//

//ผมจะรอ...จนกว่าคุณจะมา//





อา...ประตูห้องที่เปิดรอตลอดงั้นหรอ?





งั้น...นายก็เตรียมตัวต้อนรับฉันให้ดีเถอะ...โจ คยูฮยอน!




.
.
.




วันนี้ก็ไม่มีอะไรต่างจากทุกวัน…
หิมะยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่องจนถนนถูกปกคลุมด้วยปุยสีขาวเต็มไปหมด
โชคดีที่วันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้าเท่านั้น
คยูฮยอนเลยรีบกลับมาคอนโดเพื่ออัพเดทข่าวสารของบุคคลสำคัญของตัวเอง
หากเพราะอากาศที่เย็นจัดทำให้หิมะเกาะชุดนักเรียนที่สวมใส่จนเปียกไปหมด
ไม่อยากจะเสียเวลาสักนิด แต่ถ้าหากเขาไม่อาบน้ำทำตัวให้อุ่นล่ะก็
ปอดบวมอาจจะถามหาได้ง่ายๆ

คิดแล้วก็ยอมลากสังขารตัวเองไปอาบน้ำสระผมแต่โดยดี โดยไม่ลืมเปิดเว็บหลักไว้ด้วย
น้ำอุ่นๆทำให้รู้สึกสบายจนตัวเบาไปหมด
หากคยูฮยอนก็ไม่ยอมใช้เวลาให้มากไปนักกับการอาบน้ำครั้งนี้ พออาบจนสะอาดแล้ว
มือเรียวก็คว้าชุดคลุมอาบน้ำเนื้อหนาสีขาวสะอาดมาสวมใส่
หยิบผ้าเช็ดผมมารวบพันผมที่เปียกเอาไว้ แล้วตรงเข้าไปนั่งหน้าคอมฯทันที

มือบางไล่เปิดกระทู้ล่าสุดดูคร่าวๆ
อา...เป็นเรื่องซีวอนอ่านจดหมายของแฟนคลับอีกแล้ว
อดหวนคิดไปถึงจดหมายที่ตัวเองใจกล้าหน้าด้านส่งไปให้นายแบบในดวงใจไม่ได้
ไม่รู้ตอนนั้นอะไรเข้าสิงให้คยูฮยอนบ้าบิ่นขนาดนั้น
นอกจากฉากบรรยายอีโรติกพร้อมคำเชิญชวนแบบโจ่งครึ่มแล้ว
เขายังกล้าแนบที่อยู่พร้อมเบอร์ห้อง แล้วแถมด้วยแผนที่ที่ตั้งคอนโดนี้ไปด้วยอีกแน่ะ
เผื่อว่า...ซีวอนจะมาตามคำเชิญชวนของเขาจริงๆ


เฮ้อ...ตื่นได้แล้ว...โจ คยูฮยอน


ทำไมนายแบบอันดับหนึ่งจะต้องมาบังเอิญอ่านจดหมายของเขาด้วยล่ะ
อันที่จริงจดหมายที่เขาส่งไปอาจจะไม่ถึงมือซีวอนด้วยซ้ำ อาจจะเป็นคนอื่นเปิดอ่าน
เห็นว่าเหมือนโรคจิตแล้วขยำทิ้งก็ได้ หรือหากซีวอนอ่านจริง
ก็คงจะกลัวกับจิตใจด้านมืดของเขามากกว่าที่จะมาตามคำเชิญชวนแน่ๆ
ดีไม่ดีอาจจะแจ้งตำรวจมาจับเขาโทษฐานโรคจิตใส่นายแบบชื่อดัง
เรียกค่าเสียหายหลายสิบล้านวอน!!


เพ้อเจ้อน่า...คยูฮยอน


พักความคิดไร้สาระของตัวเองลง มือบางก็เอื้อมหยิบแว่นขึ้นมา
เตรียมสวมใส่เพื่ออ่านข้อมูลที่อัพใหม่ล่าสุดในบอร์ด หากยังไม่ทันได้ทำอย่างใจคิด
เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน




ติ๊งต่อง!




“ใครนะ...ขัดจังหวะชะมัด” คยูฮยอนบ่นเบาๆพลางวางแว่นลงที่เดิม
ใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะการอัพข้อมูลข่าวสารของเขาแบบนี้
หวังว่าคงไม่ใช่เพื่อนที่คณะมาขอให้เขาติวให้อีกนะ
เวลายิ่งมีน้อยๆอยู่ แค่ 6-7 ชั่วโมงต่อวันมันไม่พอหรอกนะ
เดี๋ยวก็ตามข่าวกันไม่ทันพอดี!!

บ่นหงุงหงิงๆคนเดียวแต่ก็เดินไปจนถึงประตูจนได้
มือบางเอื้อมปลดล็อคประตูพลางเปิดออกกว้าง

“ครับ...อ๊ะ”

ตาโตเบิกกว้างขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเห็นคนร่างสูงที่ยืนท้าวกรอบประตูอยู่หน้าห้องชัดเจน
คยูฮยอนอยากจะลองตบหน้าตัวเองซัก 5-6 ครั้งแรงๆ
เพื่อให้มั่นใจว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตาแต่อย่างใด
หากรูปร่างที่สูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงยีนส์สีเข้มราคาแพงระยับบอกฐานะ
กับใบหน้าคมคายหล่อจัดที่เปิดรอยยิ้มมุมปากกระชากใจ การันตีได้เป็นอย่างดีเลยว่า
คยูฮยอนไม่ได้นอนแล้วหลับฝันกลางวันอย่างแน่นอน!


พระเจ้า...เชว ซีวอนของจริง!!


“คะ...คะ...คุ...คุณ...คุณซีวอน” พูดแทบจะไม่เป็นคำ
ตกตะลึงจนยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
หูอื้อตาลายคล้ายจะเป็นลมอยู่มะรอมมะร่อ จะตายเอาให้ได้
ในแก้วหูดังวิ๊งๆไปหมดด้วยความตื่นเต้น แทบจะล้มลงไปนอนกับพื้น
เมื่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมเท่ห์เตะจมูก


ฆ่ากันเลยเหอะ...แบบนี้น่ะ!!


ริมฝีปากหยักได้รูปสวยยิ่งแย้มกว้าง
ยามเห็นปฏิกิริยาที่ดูแล้วออกจะน่ารักน่าชังในสายตาของเขา
ตอนแรกว่าจะขอมาดูหน้าคนที่จินตนาการถึงเขาได้บรรเจิดขนาดนั้นเฉยๆ
หากพอมาได้เห็นรูปร่างเพรียวขาวในชุดคลุมอาบน้ำ ใบหน้าหวานจัดที่แดงระเรื่อ
ดวงตากลมโตราวกับตาแมว กลีบปากอิ่มแดงจัดที่เผยอค้างชวนให้ลิ้มลอง
ซีวอนก็เปลี่ยนใจทันที สวย...สวยจนไม่อาจจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ

คนตัวสูงจึงขยับเข้าไปจนใกล้
มือหนาโอบรั้งเอาค่อดบางที่เจ้าตัวทำท่าจะแข้งขาอ่อนล้มพับตรงหน้าเขาไว้
รั้งให้ใบหน้าเนียนใสราวกับผิวเด็กเข้าไปหา กระซิบผ่านใบหูขาวแผ่วเบา...หากชัดเจน







“ฉันมาตามคำเชิญของนายแล้ว...คยูฮยอน”







END.






@~Talk~@



อ่ะ...แอบค้างคาอ่ะดิ ^ ^
ที่เหลือไปเดาต่อกันเองละกันเนอะ ว่าพ่อนายแบบกับน้องคยูจะเป็นยังไงต่อไป
อ๊ะๆๆๆ อย่าคิดลึกนา...เขาอาจจะแค่นั่งเล่นปั่นแปะกันต่อก็ได้ (หรออออ??)

ตามสัญญาที่ให้ไว้ค่ะ ตอบถูกหรือใกล้เคียงเอาเรื่องสั้นไปเลย 1 เรื่อง
แต่ดาคูชิไม่เฉลยนะคะว่าใครตอบถูก เดี๋ยวรู้หมด อิๆๆๆๆ

สุดท้าย...ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะคะ
หลายๆคนคุ้นหน้าคุ้นตากันอย่างดี ระวังนะ...เม้นท์บ่อยๆจนดาคูชิจำได้แบบนี้
เดี๋ยวตามไปหลอกไม่รู้ด้วยนะเอ้า แฮ่!!! =”=

ยังไงก็เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^