ร่างเพรียวขาวเดินย่ำฝ่าหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่สะทกสะท้านต่อความหนาว
เย็น ทั้งๆที่ตัวเองอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนที่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นกับกางเกงสแล็ค
ยาวสีดำเท่านั้น ตาคู่โตกวาดมองร้านรวงรอบด้านอย่างถูกใจ โดยไม่ใส่ใจต่อสายตา
หลายต่อหลายคู่ที่มองมาอย่างสงสัย บางคนถึงกับยกนาฬิกาขึ้นมาดูเพื่อให้แน่ใจว่านี่
เป็นเวลาที่นักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังควรจะเลิกเรียนแล้วจริงหรือ?
หากอารมณ์สุนทรีทั้งหมดกลับถูกขัดลงด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่อยู่
ในกระเป๋าเสื้อ คยูฮยอนยู่หน้าลงทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
//กระต่ายอวบซองมิน//
“ฮัลโหล ซองมิน~~~” มือยกป้องกระบอกโทรศัพท์แล้วกระซิบลอดออกไปเบาๆ
หากคนที่อยู่ปลายสายกลับไม่คิดจะเบาด้วย
“นายอยู่ไหน!! ทำไมวันนี้ไม่มาโรงเรียนห๊าาคยู!!!”
“เอ่อ...” ดวงตาโตสวยคล้ายแมวกลอกไปมาหาทางรอดให้ตัวเองสุดชีวิต
“อ๋อ...ฉัน...ไม่สบายน่ะ” เสียงที่กระซิบเบาอยู่แล้วยิ่งบีบให้แหบลงสุดฤทธิ์
แถมอาการไอค่อกแค่กเป็นซาวด์เสริมอีกนิดหน่อย
“เนี่ย...เป็นไข้ตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้เลยไปเรียนไม่ไหวน่ะ”
“อ้าวหรอ...แล้วเป็นอะไรมากไหมคยู” จากเสียงตวาดแว๊ดแสบแก้วหูกลายเป็นร้อนรน
จนคยูฮยอนอดรู้สึกผิดต่อเพื่อนไม่ได้ แต่วันนี้มันมีแต่วิชาน่าเบื่อๆทั้งนั้นเลยนี่นา
ขืนเข้าเรียนเขาก็ได้หลับคาห้องพอดี
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ พรุ่งนี้คงจะดีขึ้น” ใช่...พรุ่งนี้เขาต้องดีขึ้นแน่นอนอยู่แล้ว
ก็ตารางเรียนพรุ่งนี้มีแค่ครึ่งวันเอง อีกครึ่งวันเป็นชั่วโมงโฮมรูม
เดี๋ยวค่อยหนีออกมาเที่ยวอีกก็ได้
“คยู...” เสียงผ่านสายโทรศัพท์มามีแววลังเลน้อยๆ “นาย...ไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?”
จึ่ก!!!!
ถ้าคำพูดของซองมินเป็นลูกธนูก็คงพุ่งปักเข้าที่ขั้วหัวใจเขาอย่างพอดิบพอดี
เล่นเอาเด็กหนุ่มจอมเฮี้ยวพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
สุดท้ายก็กระแอมเบาๆกลบเกลื่อน
“บ้าหรอซองมิน...เรื่องแบบนี้ฉันไม่โกหกนายหรอกน่า”
คำพูดติดปากสวนบอกกลับไป ถ้าคยูฮยอนสามารถมองเห็นสีหน้าของคนที่อยู่ปลายสาย
ก็คงจะรู้ว่าอีกฝ่ายยังลังเลที่จะเชื่ออยู่มาก อาจจะเพราะคยูฮยอนทำแบบนี้บ่อยมากกกก
มากจนแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างซองมินและฮยอกแจก็เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าเรื่องไหน
คือเรื่องจริงและเรื่องไหนเป็นเรื่องโกหกกันแน่
“งั้นก็รักษาสุขภาพดีๆนะ ฉันกับฮยอกแจเป็นห่วง” ซองมินบอกทิ้งท้ายแล้วก็ยอม
วางสายไปง่ายๆ ทันทีที่สายถูกตัด กลีบปากอิ่มแดงก็แย้มเรื่อสมใจ ครั้งนี้ซองมิน
ก็เชื่อคำพูดเขาอีกตามเคย ดูจะไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรอย่างที่เขากลัวเลยสักนิดเลย
ร่างเพรียวบางจึงเดินดูของในย่านวัยรุ่นชื่อดังต่ออย่างสบายอกสบายใจ
โดยที่ไม่รู้สักนิดเลยว่า...
ตนเองกำลังถูกมือลึกลับกดชัตเตอร์เก็บภาพเหล่านั้นไว้ทั้งหมดแล้ว
.
.
.
//โจ คยูฮยอน มาพบท่านประธานนักเรียนที่ห้องด้วย//
เสียงประกาศหลังจากเลิกคลาสเรียนในช่วงเช้าทำเอาคนที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าถึงกับ
ขมวดคิ้วมุ่น คยูฮยอนแหงนหน้ามองลำโพงกระจายเสียงที่ติดกระจายอยู่ตามทางเดิน
ระเบียงอย่างสงสัย ฮยอกแจกับซองมินที่เก็บของอยู่โต๊ะข้างๆกันก็ดูจะสงสัยไม่แพ้กัน
“ไปทำอะไรเข้าอีกล่ะ!!” เสียงแหบแบบไก่ๆตวัดห้วน ตาเรียวสีอ่อนจ้องใบหน้า
ขาวเนียนของเพื่อนสนิทคาดโทษ
“อ้าว...แล้วจะรู้ไหมล่ะ ฉันสิต้องถามนายมากกว่าว่าพ่อทูนหัวของนายจะเรียกฉัน
ไปพบทำไม” คนหน้าหวานแต่ปากคอเหลือร้ายสวนกลับทันควัน จนดวงหน้าสวย
ไม่แพ้กันนั้นแดงก่ำ
“หยาบคายน่ะคยู...นายไปเรียกพี่ซีวอนแบบนั้นได้ยังไงกัน”
“อ้าว...หรือไม่จริง เห็นเลี้ยงนายยังกับคลอดมาเองกับมือก็ต้องคิดบ้างล่ะ”
“จะบ้าหรอ...พี่เขาแค่เป็นสุภาพบุรุษมากๆต่างหาก”
“รู้แล้วๆ...ในสายตาของอี ฮยอกแจ ใครจะดีเกินไปกว่าท่านประธานนักเรียนชเว ซีวอน
ไปได้ล่ะ” ทำยื่นหน้าลอยไปลอยมาอย่างน่าหมั่นไส้จนคนเถียงทนไม่ได้ ฮยอกแจจึง
ตีเพี๊ยะลงไปที่ต้นแขนขาวๆนั้นเต็มแรง
“โอ๊ย!!...เถียงไม่ได้แล้วใช้กำลังหรอ” คยูฮยอนสูดปากลูบแขนตัวเองป้อยๆ
“ก็นายอยากมาล้อฉันก่อนทำไมล่ะ” ไก่น้อยแยกเขี้ยวใส่
“พอ...พอเลย” คนห้ามทัพก็หนีไม่พ้นซองมินเช่นเคย ร่างอวบกลมส่ายหน้าระอา
กับพฤติกรรมโตแต่ตัวของเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะหันไปหาเจ้าแมวตัวป่วน
ที่ยืนพองแก้มอยู่ไม่ไกล
“คยู...”
“หือ...” ตาแมวช้อนมองอย่างไร้เดียงสา ถ้าใครไม่ได้คบอย่างสนิทชิดเชื้อคงจะเอ็นดู
กับท่าทางแบบนั้นไม่น้อยเลย แต่ซองมินที่คบคยูฮยอนมานานรู้ดีทีเดียวว่า
นั่นน่ะ...แกล้งทำ
“นายไปทำอะไรให้พี่ซีวอนต้องเรียกพบแบบนี้?”
“ฉันไม่รู้น๊าซองมิน...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแหละ” คยูฮยอนส่ายหน้าเร็วจนผมที่เริ่ม
ยาวระต้นคอกระจายไปตามแรง “ว่าแต่...นายโทรถามรองประธานหวานใจให้หน่อยสิ”
“อย่ามาทะลึ่ง!” ซองมินปราม ตากระต่ายตวัดดุจนแมวหัวหด
“แหม...เพื่อนหนอเพื่อน พอมีคำว่าแฟนมาคั่นกลางนี่ คำว่าเพื่อนถูกเขี่ยทิ้ง
เฉยเลยเนอะ” ยังหยอกไม่รู้จักกาลเทศะจนเป็นซองมินเองที่ต้องลงมืออีกครั้ง
“โอ๊ย!!! ตีฉันทำไมเนี่ย” ร่างเพรียวบางร้องประท้วงเมื่อถูกตีเข้าตำแหน่งเดิม
อูย...แขนช้ำหมดเลย
“อย่ามาเล่นลิ้น” นิ้วอวบสวยแทบจะจิ้มเข้าหน้าผากของแมวจอมป่วนที่ทำท่าฮึดฮัด
ขัดใจ
“บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าไปทำอะไรมา”
“ฉันไม่รู้จริงๆนะ” แมวตัวโตส่ายหัวไปมา ตาโตสีดำสนิทช้อนมองตาแป๋ว
ดูน่ารักแล้วก็น่าหมั่นไส้ไปพร้อมๆกัน
“ถ้านายอยากรู้ก็โทรหาพี่ฮันดาร์ลิ้งของนายสิ เป็นถึงรองประธานนักเรียนไม่ใช่หรอ
ทำงานอยู่ในห้องประธานนักเรียนเหมือนกันก็น่าจะรู้แหละว่าฉันถูกเรียกไปทำไม”
คยูฮยอนยังออดอ้อนเผื่อฟลุ๊ค ถ้าเกิดซองมินหรือฮยอกแจโทรถามให้เขาจริงๆ
เขาจะได้รู้ตัวว่าโดนกากบาทพาดหัวด้วยเรื่องอะไร และที่สำคัญคือจะต้องหาทางออก
ยังไงบ้าง แต่ดูเหมือนเพื่อนทั้งสองคนจะไม่ยอมหลงกลเขาง่ายๆ
“ถ้านายอยากรู้จริงๆ” ซองมินและฮยอกแจสบตากันนิดหนึ่งก่อนจะล้อมวงกันเข้ามาหา
แมวเจ้าเล่ห์ที่เริ่มทำหน้าตื่น
“งั้นก็ไปห้องประธานพร้อมๆกันหมดนี่แหละ พวกฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่านาย
ถูกเรียกไปทำไม!”
“มะ...ไม่เอา...ซองมิน...ฮยอกแจ...ปล่อยฉันน๊า!!!” เสียงหวานตะโกนลั่นไปตลอดทาง
หลังจากถูกล็อคแขนทั้งสองข้างโดยกระต่ายกับไก่เพื่อนยาก นักเรียนที่เหลือในห้องต่าง
ชะเง้อคอตามแล้วถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน งานนี้แมวจอมซ่าคงไม่พ้นถูกลากไป
บูชายัญอีกแหงๆเลย...
.
.
.
“นี่รูปนายใช่ไหมโจ คยูฮยอน” รูปถ่ายเกือบสิบใบถูกโยนลงบนโต๊ะตัวใหญ่โดยมี
ร่างสูงหนาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อยู่ทางเบื้องหลัง คยูฮยอนถึงกับกลืนน้ำลายดังเอือก
เมื่อเห็นภาพเหล่านั้นชัดเต็มสองตา นัยน์ตาสวยช้อนขึ้นมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน
ที่ยืนห่างออกไปไม่เท่าไหร่นักอย่างหวาดๆ
เขาจะไม่กลัวสักนิดเลย...ถ้าภาพที่กองอยู่นี่ไม่ใช่รูปที่เขาโดดเรียนไปเมื่อวาน!
จะถูกกระต่ายกับไก่ฆ่าหมกป่าก็งานนี้ล่ะโจ คยูฮยอน
“มีอะไรจะแก้ตัวไหม” เสียงทุ้มห้าวถามเรียบๆ ตาคมจ้องมองคนตัวบางที่ยืนตัวลีบ
อยู่หน้าโต๊ะไม่วางตา ซีวอนอยากจะรู้เหมือนกันว่าโจ คยูฮยอน นักเรียนปี 1 ที่ติดหนึ่ง
ในสิบอันดับเด็กหนีเรียนและก่อเรื่องเก่งจนคณะกรรมการและสารวัตินักเรียนหมายหัว
จะแก้ตัวว่าอย่างไร แต่คงจะไม่ง่ายเหมือนคราวก่อนๆแน่เพราะคราวนี้หลักฐานมัดตัว
แน่นหนา
“นี่มันอะไรกันคยู” ซองมินหยิบรูปที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูจนใกล้ ถึงจะเห็นแค่ด้านข้าง
ในระยะไกลแต่ก็เป็นรูปเพื่อนของตัวเองไม่ผิดแน่นอน
“ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ” ฮยอกแจชะเง้อคอมาดูด้วยอีกคน คิ้วเรียวขมวดฉับเมื่อเห็นตัวเลข
กำกับวันเวลามุมล่างของภาพ “เฮ้ย...มันเมื่อวานเองนี่นา”
คราวนี้ทั้งกระต่ายและไก่ตวัดตามองคนข้างตัวทันที “นี่มันหมายความว่ายังไง!!”
“เอ่อ...คือ” จนด้วยปัญญา หลักฐานมัดตัวแน่นจนดิ้นไม่หลุด คยูฮยอนได้แต่แช่งชัก
หักกระดูกคนที่นั่งเอนหลังสบายใจอย่างแค้นเคือง โดยไม่ลืมเผื่อแผ่ไปยังรองประธาน
นักเรียนที่ยืนยิ้มน้อยๆเยื้องอยู่ข้างหลังร่างหนานั่นด้วย
ฮึ้ย...จำไว้เลยนะ...รอดไปคราวนี้จะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู!
“ว่ายังไงล่ะ” ซองมินมองเพื่อนตัวบางด้วยสายตาผิดหวัง ไอ้เขากับฮยอกแจหรือ
อุตส่าห์เป็นห่วง คิดว่าคราวนี้คยูฮยอนคงจะไม่โกหกพวกเขาอีกแน่ๆ
แต่สุดท้าย...ก็ลงเอยเหมือนเดิมจนได้
คยูฮยอน...โกหกพวกเขาอีกแล้ว...
“ฉันอุตส่าห์เชื่อ...เชื่อว่าคราวนี้นายจะพูดจริง แต่นายก็ยังทำ”
เสียงที่เปล่งออกมาสั่นน้อยๆเพราะผิดหวังในตัวเพื่อน ตาโตสวยราวกับตากระต่าย
มองคนที่ก้มหน้างุดอย่างตัดพ้อ
“ทำไมต้องโกหกพวกฉันตลอดเวลา เราเป็นเพื่อนกันจริงๆหรือเปล่าคยูฮยอน”
“ซองมิน~~~” คยูฮยอนครางออกมา ความเจ็บปวดของเพื่อนสะท้อนกลับมาหาตัวเอง
อย่างไม่ยากเย็นเลย เขาทำให้ซองมินผิดหวังอีกแล้วสินะ...
“ใจเย็นๆนะซองมิน” ร่างสูงโปร่งที่ยืนเงียบฟังอยู่นานก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับแตะเบาๆ
ที่หลังมือร่างอวบ พอซองมินหันกลับไปก็ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนปลอบใจ
“คยูฮยอนไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นหรอก”
“ไม่ได้ตั้งใจ? กี่ครั้งแล้วพี่ฮันที่คยูโกหกพวกผมแบบนี้” กระต่ายน้อยแย้ง
“นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ จริงไหมคยูฮยอน” ใบหน้าหล่อคมภายใต้แว่นตาหนา
เตอะหันมาถามพร้อมรอยยิ้ม หวังจะให้คนทำผิดตอบรับแต่คยูฮยอนกลับสะบัดหน้าหนี
ไปอีกทาง
“ไม่รู้...”
“คยู!!!” ซองมินอยากตรงเข้าไปหยิกเพื่อนที่ไม่มีจิตสำนึกให้เนื้อเขียวสักที
แต่มือใหญ่ก็ยื่นมารั้งไว้ก่อน
“ใจเย็นๆนะซองมิน ไม่เป็นไรหรอก” ฮันยกองยิ้มปลอบเบาๆ
...ปัญญาอ่อน...
คยูฮยอนเหยียดริมฝีปากสีสดของตัวเองออก เหอะ...ไม่รู้ว่าซองมินไปชอบผู้ชายท่าทาง
อ่อนๆเอ๋อๆแบบนั้นได้ยังไง วันๆก็ดีแต่ยิ้มแล้วบอกคนอื่นว่า...ใจเย็นๆนะ ไม่เป็นไรนะ
หน้าตาก็ดีอยู่หรอกแต่สภาพเสื้อผ้าที่ถูกระเบียบตรงแหน่วนั่นลดดีกรีความหล่อลงไปโข
เลยทีเดียว คิดๆแล้วก็เสียดายหน้าตาของเพื่อนตัวเอง ซองมินออกจะน่ารักฉลาดทันคน
ไหงมาเสร็จรองประธานนักเรียนเฉิ่มๆแบบนี้ได้ก็ไม่รู้ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ...
“ตกลงนายยอมรับผิดแล้วใช่ไหมคยู” คราวนี้เป็นฮยอกแจบ้างที่ทนพฤติกรรมของ
เพื่อนสนิทไม่ได้ ร่างผอมบางยกแขนขึ้นเท้าสะเอวจ้องแมวที่ปั้นหน้าหงอยลงอย่าง
เอาเรื่อง
“ฮยอกแจอา~~~”
“ไม่ต้องมาเรียก รู้ไหมฉันกับซองมินเป็นห่วงนายแค่ไหน กะว่าถ้าวันนี้นายยังไม่มา
เรียนจะไปเยี่ยมถึงที่บ้านเลย เผื่อว่านายไม่สบายหนักแล้วดื้อไม่ไปโรงพยาบาลจะได้
ลากไป แล้วนี่อะไร...ใส่ชุดนักเรียนไปเดินเที่ยวให้เสียชื่อสถาบันซะงั้น”
“ก็...วิชาเมื่อวานมันน่าเบื่อนี่นา” คยูฮยอนอุบอิบในลำคอ แต่มีหรือจะพ้นคนหูดีอย่าง
อี ฮยอกแจไปได้
“ยอมรับแล้วสิ!!!” ไก่น้อยแทบจะแปลงร่างเป็นไก่พญายมงาบหัวเจ้าแมวเกเรอยู่
มะรอมมะร่อ แต่เสียงทุ้มห้าวก็ยั้งไว้เสียก่อน
“ไม่เอาน่ะไก่น้อย” คยูฮยอนแอบทำท่าผะอืดผะอม ไก่น้อยงั้นหรอ...อี๋แหวะ
ฮยอกแจหันไปเห็นพฤติกรรมนั้นก็หันกลับมาหาคนตัวสูงแล้วชี้ฟ้องเสร็จสรรพ
“ก็พี่ดูคยูมันทำสิ!”
ซีวอนยิ้มแล้วกวักมือเรียกคนตัวผอมให้เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะดึงมือเล็กข้างหนึ่งไปคลึง
เล่นอย่างที่ชอบทำ
“ยังไงถ้านับตามหลักฐานกันจริงๆ นี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่คยูฮยอนทำผิดนะ”
“ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย” กลีบปากบางสีชมพูยื่นออกอย่างขัดใจ ถึงฮยอกแจจะรัก
เพื่อนมาก แต่ถ้าเพื่อนเกเรมากๆแบบนี้ก็อยากให้ถูกลงโทษซะบ้าง
เผื่อจะได้หลาบจำเสียที
“เอาเป็นว่าครั้งนี้ฉันจะละเว้นให้นายครั้งหนึ่งนะคยูฮยอน” ตาคมตวัดกลับมาที่
คยูฮยอนที่ยังยืนอยู่หน้าโต๊ะอีกครั้ง
“แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก ไม่อย่างนั้นโทษของนายจะหนักเป็นสองเท่า เข้าใจไหม?”
กลัวตายแหละ...
คยูฮยอนยิ้มเยาะในใจ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่เขาถูกเรียกมาแบบนี้
เพราะหนีเรียนเอย เข้าสถานเริงรมย์ทั้งชุดนักเรียนเอย กินเหล้าเข้าผับ
ก่อเรื่องสารพัดตามความคะนองของ ลูกคนเดียวที่พ่อแม่สุดแสนจะตามใจ
ขนาดเรื่องหนักๆแบบนั้นก็ยังทำมาหมดแล้ว คิดหรือว่ากะอีแค่การโดดเรียน
ในคาบวิชาน่าเบื่อจะทำให้เขารู้สึกผิดได้
ถ้าจะมีสักเรื่องที่จะทำให้เขารู้สึกแบบนั้นจริง...ก็คงจะมีแค่เรื่องเดียว
เรื่องที่เขาโกหก...จนทำให้เพื่อนรักทั้งสองคนผิดหวังอยู่บ่อยครั้งนั่นแหละ...
เพราะรู้ว่าฮยอกแจและซองมินเป็นห่วงเขาด้วยใจ เขาจึงไม่อยากทำให้ทั้งคู่ผิดหวัง
แต่จะให้เขาเลิกที่จะเที่ยวเล่นใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานก็ไม่ได้อีก เมื่อจับเส้นทางที่ดู
เหมือนจะเป็นคู่ขนานมาบรรจบกันไม่ได้ คยูฮยอนจึงต้องโกหก!
“เข้าใจไหมคยู” ฮยอกแจสำทับด้วยอีกคน ถึงจะไม่พอใจนิสัยที่แก้ไม่หายของเพื่อนที่
คอยแต่จะหลอกกันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังหวัง...ว่าสุดท้ายเพื่อนของตัวเองจะปรับปรุง
ตัวได้เสียที
“ว่าไงล่ะคยู” กระต่ายตัวกลมส่งเสียงมาสมทบโดยมีฮันกยองยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ
ปากอิ่มแดงบิดออกนิดหนึ่งก่อนจะยอมตอบส่งๆเพื่อรักษาน้ำใจเพื่อน
“ก็ได้ๆ”
“ก็ได้อะไร!!” ไก่น้อยถามเสียห้วน จนคนที่นั่งจมเบาะอยู่ต้องกระตุกมือไว้เบาๆ
ให้ใจเย็นลง “ไม่เอาน่า...ไก่น้อย”
คยูฮยอนเม้มปากแน่น ตาโตตวัดมองใบหน้าของคนตัวสูงผมเรียบแปล้ที่ยืนยิ้มละมัย
กับไอ้คนที่นั่งหน้านิ่งเลิกคิ้วถามเขาเชิงว่า -จะเอายังไง- อย่างแค้นๆ
จำเอาไว้เลย...ไอ้ประธานนักเรียนกับรองประธานงี่เง่า!
“ฉันจะไม่ทำอีก พอใจหรือยัง!” พูดจบมือเรียวก็กวาดรูปทั้งหมดใส่กระเป๋าตัวเอง
แล้วสะบัดหน้าออกไปโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของเพื่อนทั้งสองคนสักนิด
โอ๊ย...โมโหโว้ย!!!
ซองมินกับฮยอกแจได้แต่ถอนใจเบาๆอย่างหนักใจ
ไม่รู้จะทำยังไงกับนิสัยใจร้อนเอาแต่ใจที่แก้ไม่หายของเพื่อนตัวเองสักที
“ผมขอโทษแทนคยูฮยอนด้วยนะครับ” ซองมินหันไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ
“พวกพี่คงลำบากกันแย่เลย”
“ไม่เป็นไรหรอกซองมิน คยูฮยอนอาจจะหัวรั้นสักหน่อยแต่พอเขาโตกว่านี้
เขาก็จะรู้เองว่าอะไรควรอะไรไม่ควร” คำพูดเป็นการเป็นงานของคนรักทำเอาซองมิน
อมยิ้มไม่ได้ เขารักฮันกยองที่เป็นแบบนี้ ถึงจะเชยไปสักหน่อยในสายตาคนอื่น
แต่เขารู้ดีว่าโดยเนื้อแท้แล้วฮันกยองเป็นคนที่มีจิตใจดีงามและอ่อนโยนแค่ไหน
“เออ...ว่าแต่พี่ไปได้รูปพวกนี้มาจากไหนหรอครับ” ใบหน้ากลมเอียงคอถามด้วยความ
สงสัย ดูน่ารักจนฮันกยองอดลูบหัวด้วยความเอ็นดูไม่ได้
“มีผู้หวังดีส่งใส่ซองมาให้ซีวอนน่ะ”
“หรอครับ”
ซองมินพยักหน้าเข้าใจ คงจะมีคนเห็นพฤติกรรมไม่เหมาะไม่ควรของคยูฮยอนแล้ว
ทนไม่ได้ เลยส่งภาพมาฟ้องให้เจ้าแมวเกเรนั่นถูกลงโทษแน่ๆเลย
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกซองมิน โดนตักเตือนคราวนี้คยูฮยอนคงจะสำนึกแล้วล่ะ”
ซองมินยิ้มเจื่อน...ถ้าเป็นแบบนั้นได้จริงๆก็ดีน่ะสิ
“ยังไงผมก็ขอบคุณพี่ฮันมากๆเลยนะครับ ที่เข้าใจคยูฮยอน”
“ไม่เป็นไรครับ”
พอเห็นรองประธานนักเรียนกับกระต่ายตัวสวยเริ่มสร้างโลกส่วนตัวกัน ซีวอนก็อดจะ
รั้งไก่น้อยที่ยืนหน้าบูดสนิทเพราะไม่ได้ดั่งใจเพื่อนลงมานั่งบนตักไม่ได้ มือหนาโอบ
เอวบางชิดเข้าจนไก่เริ่มตื่น
“พี่ซีวอน!!”
“พี่อุตส่าห์ช่วยเพื่อนนาย ไม่ให้รางวัลสักหน่อยหรือไง” ใบหน้าหล่อคมที่โน้มมา
จนใกล้พาให้ใจสั่นไม่น้อย ถึงจะเป็นคนรักกันแต่ฮยอกแจก็ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่อีกฝ่าย
สัมผัสใกล้ชิด ใบหน้าเรียวแดงเรื่อน้อยๆ น่ารักน่าชังนักหนาในสายตาคนจ้องมอง
“ใช้อำนาจในทางมิชอบ” ไก่น้อยค่อนทั้งๆที่หน้าแดงก่ำ จนประธานนักเรียนหนุ่มต้อง
กลั้นหัวเราะขำในลำคอ
“ก็เฉพาะกับนายนี่แหละ”
“ผมไม่ได้ทำผิดสักหน่อย นู่น...เจ้าแมวเกเรตัวก่อเรื่องหนีไปนู่นแล้ว” กลีบปากบางชี้
ยื่นไปทางประตูอย่างน่ารัก จนซีวอนอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มใสเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว
“งั้นพี่จะเรียกคยูฮยอนมาลงโทษดีไหม”
“อย่านะครับ” ถึงน้ำเสียงจะล้อเล่นแต่ฮยอกแจก็ไม่กล้าจะเสี่ยง
“พี่สัญญาแล้วว่าครั้งนี้จะปล่อยคยูไปก่อน”
“ก็ได้” ซีวอนพยักหน้าช้าๆ ตาคมสบดวงตาเรียวสวยนิ่ง “แต่ครั้งนี้เท่านั้นนะไก่น้อย”
คราวนี้เสียงทุ้มต่ำจริงจังจนฮยอกแจอดกลัวแทนเพื่อนไม่ได้
“คราวหน้าถ้าเพื่อนนายถูกจับได้พร้อมหลักฐานอีก พี่จะลงโทษให้เพื่อนนาย
ไม่กล้าแม้แต่จะคิดโกหกอีกเลย...”
ฮยอกแจกลีนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นึกสงสารเพื่อนขึ้นมาตะหงิดๆ
ถึงเขากับซองมินจะเป็นแฟนของผู้มีอำนาจในโรงเรียนก็จริง แต่พี่ซีวอนกับพี่ฮันกยอง
ก็คงไม่ยอมเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับหน้าที่อีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน โดนจับพร้อม
หลักฐานคาตาขนาดนี้แล้วยังปล่อยไปนี่ก็ถือว่ากรุณามากโขแล้ว ถ้าขืนมีอีกครั้งล่ะก็...
ฮยอกแจได้แต่หวัง...ว่าแมวเกเรของพวกเขาคงจะสำเหนียกถึงอันตรายครั้งนี้บ้าง
ไม่มากก็น้อยนะ...
.
.
.
แต่แมวเกเรที่ฮยอกแจและซองมินกำลังกังวลถึงกลับไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ครั้งนี้
เลยสักนิดเดียว ถ้าคยูฮยอนไม่แน่จริงก็คงไม่ติดโผหนึ่งในสิบที่คณะกรรมการโรงเรียน
หมายหัวไว้หรอก เขาไม่เคยแคร์ที่ตัวเองถูกเรียกเข้าห้องประธานนั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
เพราะไม่เคยมีหลักฐานมัดมาถึงตัวเลยสักครั้งเดียว ถึงจะเช็คได้ว่าเขาขาดเรียนจริง
แต่แค่เขาอ้อนให้ป๊ากับม๊าช่วยบอกทางโรงเรียนว่าเขาป่วยอยู่บ้าน ป๊ากับม๊าที่รักเขาปาน
แก้วตาดวงใจก็ใจอ่อนยอมตามที่เขาต้องการทุกครั้ง จนเขารอดมาได้จนถึงปัจจุบันนี้
แต่เป็นครั้งแรกจริงๆที่ถูกแอบถ่ายรูปไปแบบนี้ เล่นเอาเขาตั้งรับไม่ทันเลยทีเดียว
และทั้งหมดก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากประธานและรองประธานนักเรียน
จอมหัวหมอของซองมินกับฮยอกแจนั่นเอง
หึ...คิดหรือว่าทำแค่นี้จะทำให้เขากลัวได้ ถึงจะมีหลักฐานอีกสักร้อยชิ้นเขาก็ไม่กลัว
หรอก โทษของนักเรียนหนีเรียนก่อเรื่องสร้างปัญหา อย่างมากก็แค่พักการเรียน
ไม่ก็ถูกส่งไปบำเพ็ญประโยชน์ตามคณะต่างๆ กวาดชั้นเรียน ถูลานบาส ล้างสระว่ายน้ำ
ก็เท่านั้น
แล้วถ้าเกิดเขาโดนลงโทษจริงๆขึ้นมา เดี๋ยวเผลอๆก็มีไอ้พวกหน้าโง่ๆโผล่มาช่วยเขาเอง
แหละ จริงๆคยูฮยอนก็ไม่ใช่คนหลงตัวเองนัก แต่สังเกตจากสายตาหลายๆคู่ที่จ้องมอง
มาอย่างเปิดเผยก็ทำให้รู้ว่าเขามีหน้าตาที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ถึงมันจะขัดใจเขาไปบ้าง
บางครั้ง แต่รูปลักษณ์ต้องตาชายก็มีประโยชน์กับตัวเขาเองไม่น้อยเช่นกัน...
แล้วงานนี้...เขาจะล้างแค้นไอ้เจ้าชายกับจอมเอ๋อนั่นยังไงดี?
กลีบปากแดงสดเหยียดออกเป็นรอยยิ้มร้าย...ดวงตาสวยวาบขึ้นอย่างยินดี...แผนการณ์
ที่แว่บขึ้นมาในหัวครั้งนี้...คงทำให้ใครบางคนจำไปจนวันตายเลยทีเดียว...หึๆๆๆๆ
.
.
.
หลายคนเคยบอกไว้ ล้างแค้น 10 ปีก็ยังไม่สาย แต่สำหรับคยูฮยอน คนที่บังอาจทำให้
เพื่อนสนิทของเขาทั้งคู่งอนป่องกับเขาถือว่ามีความผิดมหันต์ แค่ฐานะประธานนักเรียน
กับรองประธานก็ไม่ถูกโรคกับเด็กเกเรอย่างเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่คดีที่มาขโมยเพื่อนรักทั้งคู่
ของเขาไปคบเป็นแฟนหน้าตาเฉยโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเขา แล้วนี่ยังจะมาตั้ง
ตนเป็นศัตรูหาหลักฐานจะจับเขาไปลงโทษอีก หึ...ทำกันถึงขนาดนี้ถ้าเขายอมก็ดูเกิน
จริงไปหน่อยแล้วมั๊ง
ดังนั้นสำหรับคยูฮยอน 10 ปีดูจะนานเกินไป แค่เที่ยงของอีกวันร่างเพรียวบางก็ตรงดิ่ง
ไปยังห้องประธานนักเรียนอีกครั้งทันที มือเรียวสวยผลักบานประตูเข้าไปโดยไม่คิดจะ
เคาะสักนิด เล่นเอาคนที่กำลังอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่และคนที่กำลังยื่น
รายงานให้ถึงกับหยุดชะงัก
“สวัสดีคยูฮยอน” เป็นฮันกยองที่ทักด้วยรอยยิ้มอย่างมีไมตรีตามเคย
แต่คยูฮยอนเชิ่ดหน้าไม่แยแส
“ผมจะมาตกลงด้วย”
“หืม??” คิ้วเข้มหนาของประธานนักเรียนรูปหล่อเลิกสูง “ตกลงอะไร?”
“เลิกยุ่งกับผมสักที”
“เห็นทีจะไม่ได้” เสียงทุ้มบอกราบเรียบ “ตราบใดที่นายยังเป็นนักเรียนของที่นี่”
“เหอะ...” คยูฮยอนเยาะ “คุณประธานก็น่าจะรู้ว่าผมไม่คิดจะทำตามกฎอยู่แล้ว”
“เพราะมีพ่อแม่คอยให้ท้ายล่ะสิ” ซีวอนส่ายหน้าระอา
“ก็เป็นธรรมดาของคนที่มีเส้นสายไม่ใช่หรอครับ” พ่อแม่ของคยูฮยอนรู้จักมักจี่กับ
ผู้อำนวยการใหญ่ของโรงเรียนเป็นอย่างดี นี่เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขาไม่เคยกลัวที่
จะทำผิดกฎของโรงเรียน
“แต่สิ่งที่คยูฮยอนทำมันไม่ถูกนะครับ” เสียงนุ่มของรองประธานที่คนตัวบางลง
ความเห็นว่าเชยแสนเชยท้วงเบาๆ มือก็ดันแว่นหนาให้เข้าที่เพื่อจะมองร่างบางนั้น
ให้ชัดขึ้น “เราเป็นนักเรียนก็ต้องทำให้ถูกตามกฏระเบียบ”
“แบบคุณรองประธานเนี่ยนะ” ปากอิ่มยิ้มเหยียด เชยสะบัดแบบนั้นใครจะไปแต่งลง
“ครับ...แบบนี้ก็ถูกต้องเรียบร้อยดี” ใบหน้าหล่อคมที่ทำผมแสกข้างเรียบแปล้ยิ้มยอมรับ
คยูฮยอนกรอกตามองขึ้นฟ้า ไม่รู้เลยหรือไงวะว่าเขาประชดอยู่น่ะ
“ไม่ว่าพวกคุณจะบอกให้ผมทำอะไร” มือเรียวสวยชี้ไปที่หน้าบุคคลทั้งสอง
“บอกได้เลยว่ามันเปล่าประโยชน์”
“ก็ต้องลองดู” ซีวอนโคลงหัวน้อยๆ “ตราบใดที่พวกฉันยังอยู่...พวกฉันจะไม่ยอมให้
นายทำผิดกฎระเบียบโรงเรียนเป็นว่าเล่นแบบนี้เหมือนกัน”
“แบบที่ตามแอบถ่ายรูปคนอื่นเหมือนเป็นโรคจิตเพื่อหาหลักฐานอย่างงั้นน่ะหรอ”
เสียงหวานเยาะหยันไม่กลัวเกรง
“ถ้ามันจะทำให้นายเลิกทำตัวเหลวไหลได้ก็ต้องทำ” ประธานนักเรียนหนุ่มยอมรับง่ายๆ
ตาแมวลุกวาบขัดใจ ใบหน้าหวานบูดบึ้งลงทันตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน
เมื่อคิดถึงแผนการที่เตรียมไว้
จะเอาแบบนี้ใช่ไหม...ได้เลยคุณประธาน!
“ยังไงคุณประธานก็จะไม่ยอมเลิกตอแยผมใช่ไหม” ร่างแบบบางขยับเข้าไปจนใกล้
ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ก่อนจะก้าวขาคร่อมนั่งทับบนตักแกร่ง มือบางโอบรอบ
ลำคอหนาไว้มั่น คราวนี้เป็นซีวอนและฮันกยองที่ตกใจกับการกระทำนั้น
“นายจะทำอะไรน่ะ!!” มือหนาผลักร่างเพรียวสวยที่นั่งอยู่ในท่าล่อแหลมออก
แต่นอกจากคยูฮยอนจะไม่ถอยแล้ว ยังขยับเข้าใกล้จนจมูกเล็กๆนั้นเฉียดจมูก
โด่งคมด้วย
“เลิกยุ่งกับผมเถอะ...นะครับ~~” ปากอิ่มกรีดรอยยิ้มหวานจับใจ ยิ่งทำให้ดวงหน้าขาว
ผ่องสว่างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างแบบบางตรงหน้านี้มีเสน่ห์มากมาย
กว่าใครๆที่เคยพบมา ไม่เว้นแม้แต่คนรักของเขาและฮันกยองก็ตาม
“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่!!” เสียงทุ้มย้ำหนักพลางเบือนหน้าหนี ซีวอนข่มใจเต็มที่ไม่ให้
หันไปมองใบหน้าหวานที่หายใจรดข้างแก้มอยู่ “ตราบใดที่ฉันยังเป็นประธานนัก...”
“งั้น...ถ้าคุณไม่เป็นประธานนักเรียนอีก” คยูฮยอนขัดขึ้นทั้งๆที่ซีวอนยังพูดไม่จบ
กลีบปากแดงเรื่อกระซิบข้างใบหูคนตัวสูงเบาๆ
“แค่คุณไม่เป็นประธาน...ก็จะไม่มีใครกล้ามายุ่งกับผมอีกแล้วสินะ
แค่คุณไม่เป็น!!!”
ยังไม่ทันที่สมองอันปราดเปรื่องของประธานนักเรียนและรองประธานคนเก่งจะ
ตีความหมายออก มือบางก็กระชากเสื้อของคนตรงหน้าออกแรงจนกระดุมกระเด็นไป
คนละทิศละทาง ไม่พอ...ยังกระชากชายเสื้อตัวเองจนขาดแล่ง!!
“ช่วยด้วยยยยยยยยย!!!!” คยูฮยอนกรีดร้องสุดเสียงทั้งๆที่ตาคู่โตเป็นประกายระยับ
สมใจ แล้วร้องลั่นซ้ำๆจนฮันกยองต้องเข้ามารวบตัวดึงให้ออกห่างจากประธานนักเรียน
หนุ่ม แต่คยูฮยอนก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆเช่นกัน มือบางหันมากระชากเสื้อที่ติดกระดุมจนถึง
คอของรองประธานจอมเชยจนขาดยาวถึงหน้าอก!
“คยูฮยอน!!! นายต้องการจะทำอะไรกันแน่!!!” ซีวอนตวาดถามเมื่อตั้งสติได้
มองร่างเพรียวที่ดิ้นรนจนฮันกยองต้องออกแรงรัดไว้สุดกำลังอย่างโกรธขึ้ง แต่คยูฮยอน
ก็ไม่คิดจะหยุด ยังดิ้นรนทั้งเตะทั้งถีบจนเสื้อเริ่มหลุดลุ่ยและผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด
“ช่วยผมด้วยยยยยย!!!”
“คยูฮยอน หยุดสิ อย่าทำแบบนี้” ฮันกยองพยายามพูดรั้งให้อีกฝ่ายได้สติแต่ดูเหมือน
จะเป็นการกระทำที่สูญเปล่าสิ้นดี แม้แต่ตัวเองก็ยังถูกฤทธิ์พยศของคนตัวบางไปไม่น้อย
เลยทีเดียว ป่านนี้หน้าแข้งเขาคงช้ำไปหมดเพราะแรงเตะถีบของร่างเล็กนี่แล้วแน่ๆ
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ...ค...ยู” ซองมินกับฮยอกแจกระโจนพรวดเข้ามาหลังจากที่ได้ยินเสียง
กรีดร้องดังลั่นของเพื่อน พวกเขาตามคยูฮยอนมาหลังจากที่เพื่อนบอกว่าจะมาห้อง
ประธานนักเรียนสักหน่อย ไอ้พวกเขาก็กำลังงอนๆได้ที่เลยแกล้งทำไม่สนใจ แต่พอเจ้า
แมวเกเรหายไปนานก็อดตามมาไม่ได้ เป็นห่วง...อย่างไรก็เป็นเพื่อนรักที่ไม่มีวันทิ้งได้
หากพอเปิดประตูเข้ามา ภาพที่เห็นก็ทำให้ทั้งซองมินทั้งฮยอกแจแทบช็อค!
“ซองมิน...ฮยอกแจ” ร่างเพรียวบางดิ้นจนหลุดจากการกอดรัดของรองประธานร่างสูง
จนได้ คยูฮยอนวิ่งโผเข้ากอดเพื่อนรักทั้งสองทั้งๆที่น้ำตานองหน้า
“ช่วย...ช่วยด้วย...พวก...พวกเขา” เสียงสะอึกสะอื้นและสภาพเสื้อผ้าขาดลุ่ยของเพื่อน
ทำเอาซองมินกับฮยอกแจถึงกับพูดไม่ออก ยิ่งหันไปเห็นสภาพไม่เรียบร้อยของคนรัก
ของตัวเองก็ยิ่งใจสั่น สิ่งที่พวกเขาเห็น...มันไม่เป็นความจริงใช่ไหม!!?
“พี่...ทำไม?”
“ซองมิน...พี่เปล่านะ” ฮันกยองละล่ำละลักบอกเมื่อเห็นดวงตาของคนรักมีรอยผิดหวัง
“แล้วทำไมคยูถึงอยู่ในสภาพนี้! แล้วทำไมพวกพี่ถึงอยู่ในสภาพนี้!!” ฮยอกแจก้าวจน
ไปเผชิญหน้ากับคนรักของตัวเองที่ตอนนี้เสื้อขาดจนหมดแถว จ้องลึกเข้าไปในดวงตา
คมคาดคั้น
“ถามคยูฮยอนดูสิ...ถ้าเขาจะไม่โกหกพวกนายอีกนะ” ประธานหนุ่มยิ้มเครียด ไม่คิดว่า
จะโดนตลบหลังแบบนี้ นี่เองที่คยูฮยอนต้องการจะสื่อบอกเขา การที่จะทำให้ไม่มีเขา
ในโรงเรียนอีก...ก็คือต้องทำให้เขาออกจากโรงเรียนแห่งนี้ให้ได้นี่เอง
ร้ายกาจเหลือเกิน...โจ คยูฮยอน!
“คยู...” ซองมินถามพลางลูบหลังลูบไหล่เพื่อนให้คลายสั่นไปด้วย “เกิดอะไรขึ้น?”
“พวกเขาจะ ฉะ...ฉันแค่มาหา จะมาขอปรับปรุงตัว จะไม่ทำตัวไม่ดีอีก ตะ...แต่...แต่
พวกเขา” มือเรียวเกาะยึดอกเสื้อของเพื่อนตัวกลมไว้แน่น คยูฮยอนก้มหน้าสะอึกสะอื้น
ทั้งๆที่รอยยิ้มยังวาดกว้างสาแก่ใจ!
“พี่ไม่ได้ทำซองมิน...เชื่อพี่นะ” ฮันกยองอ้อนวอน หากแต่กระต่ายน้อยกลับส่ายหน้า
“ผมไม่คิดเลยว่าพวกพี่จะเป็นคนแบบนี้ไปได้” จ้องใบหน้าคมของคนรักนิ่ง ตาคู่โตรื้น
ขึ้นด้วยน้ำตาที่เจียนจะหยดอยู่มะรอมมะร่อ ผิดหวัง...ไม่คิดว่าคนที่รักจะหักหลังกันได้
ลงคอ แถมคนที่รับทุกข์นั้นยังเป็นเพื่อนรักของเขาอีกด้วย
“พอซะทีเถอะคยูฮยอน” ซีวอนกดเสียงลงจนต่ำ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นจนแทบกดไว้
ไม่อยู่ “บอกความจริงให้ซองมินกับฮยอกแจรับรู้ซะ อย่าโกหกมากกว่านี้เลย”
เหอะ...บอกก็โง่สิ
คยูฮยอนยิ้มหยัน ยังคงรับบทผู้ถูกกระทำได้อย่างแนบเนียนน่าสงสาร อยากจะรู้
เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะเอาตัวรอดกันยังไง หึ...เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่าง
โจ คยูฮยอนก็ต้องโดนแบบนี้แหละ
“พี่มีสิทธิ์อะไรมาว่าเพื่อนผมแบบนี้นะ!” ฮยอกแจตวาดใส่ร่างสูงหนาตรงหน้าอย่างไม่
เกรงกลัว ความรู้สึกผิดหวังเสียใจประดังประเดเข้ามาจนแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด
“เพื่อนผมถูกพวกพี่ทำร้าย พวกผมเห็นกับตา แล้วยังจะแก้ตัวอะไรอีก!!”
“ไก่น้อย...” ซีวอนหันมามองหน้าคนรักร่างผอมตรงๆ “นายจะเชื่อคยูฮยอนที่โกหก
นายแทบจะตลอดเวลามากกว่าพี่งั้นหรือ?”
ฮยอกแจถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แววลังเลในนัยน์ตาเรียวทำให้คยูฮยอน
กัดฟันกรอด หนอย...รีบเอาจุดอ่อนของเขาออกมาเล่นงานเชียวนะ!
“แต่คราวนี้ฉันไม่ได้โกหกนะ” เสียงหวานเครือสั่นอย่างน่าสงสาร
“นายต้องเชื่อฉันนะ...ฮยอกแจ”
“ผม...” ฮยอกแจหลับตาแน่น คำพูดของทั้งสองฝ่ายตีกันยุ่งอยู่ในหัว
คนหนึ่งก็เพื่อนรัก อีกคนก็คนรัก แต่สุดท้าย...ฮยอกแจก็เลือกที่จะเชื่อ...
“ผม...เชื่อคยูฮยอน”
เพราะเขามั่นใจเหลือเกิน ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมากเกินกว่าที่คยูอยอนจะโกหกได้ เพราะมัน
อาจจะทำให้คนถึงสองคนต้องออกจากโรงเรียนกลางคัน ถึงเพื่อนเขาจะเกเรไปบ้างแต่ก็
คงไม่ร้ายกาจขนาดนั้นแน่ๆ เรื่องนี้...เป็นเรื่องคอขาดบาดตายเกินกว่าจะมาล้อเล่นกันได้
สมน้ำหน้า...
คยูฮยอนอยากจะหัวเราะให้ก้องโลก ยิ่งเห็นใบหน้าคมคายของคนที่ไม่ชอบขี้หน้า
ทั้งสองซีดลงทันตาก็ยิ่งสะใจ ร่างสูงของประธานนักเรียนรูปงามถอยไปนั่งลงบนเก้าอี้
คืน มือหนายกขึ้นบีบขมับเบาๆ
“คยูฮยอน” เสียงทุ้มนั้นยังราบเรียบทั้งๆที่สถานการณ์กำลังเข้าขั้นวิกฤติ
“ฉันให้โอกาสนายเป็นครั้งสุดท้าย...”
ขอโอกาสให้ตัวเองล่ะสิไม่ว่า...เชอะ!
“ผมพูดความจริง” คยูฮยอนร้องบอก พลอยทำให้ซองมินและฮยอกแจยอมรับไปด้วย
“เราสองคนเชื่อคยูฮยอน!”
“งั้นพวกนายก็ต้องผิดหวังอีกครั้งแล้วล่ะ” ซีวอนถอนหายใจล้าๆ ตาคมกล้าจ้องมอง
ใบหน้าหวานเปื้อนคราบน้ำตานั้นนิ่ง...นาน
“เพราะฉันมีหลักฐานที่จะบอกได้ว่าคยูฮยอนโกหก!”
ช็อค...ถ้าเปรียบความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับถูกน้ำแข็งสาดใส่นั้นคืออาการ
ช็อคชั่วขณะ คยูฮยอนก็กำลังประสบปัญหานั้นอยู่ หากแต่ร่างเล็กบางก็ยังไม่ยอมแพ้
“พี่โกหก...หลักฐานอะไรอีก” ความกลัวทำให้โผล่งเสียงกร้าวออกไป
ลืมไปเลยว่าต้องรับบทผู้ถูกกระทำที่น่าสงสาร
“คยูฮยอน” ฮันกยองเดินเข้ามาจนใกล้ หน่วยตาดำจัดมองมาอย่างเห็นใจ
“นายคงไม่รู้ว่าห้องนี้มีกล้องวงจรปิด!”
ไม่จริง!!!
ขาเรียวสั่นขึ้นมาดื้อๆ ห้องนี้...มีกล้องวงจรปิดงั้นหรอ ตาคู่โตเหลือบมองไปยังมุมห้อง
ทั้งสองจุดก็ถึงกับพูดไม่ออก มันอยู่ที่นั่นจริงๆด้วย!!
“สารภาพเถอะ” เหมือนจะรู้ใจ ประธานนักเรียนรูปหล่อยื่นข้อเสนอให้อย่างเอื้ออาทร
แต่คยูฮยอนกลับรู้สึกว่ามันไม่ได้หวังดีต่อเขาเลยสักนิดเดียว
ทำไมต้องจบแบบนี้ด้วย!!
“คยู...บอกสิ” ซองมินดันร่างบางที่ซบอกตัวเองออกมาจ้องหน้าคาดคั้น
“บอกสิว่านายพูดจริง”
“ถ้ากล้าบอกแบบนั้น...เราคงต้องเอาเทปในกล้องมาดูกัน” ซีวอนยิ้มน้อยๆอย่างเป็นต่อ
“ซองมินกับฮยอกแจคงจะชอบท่าทางที่นายแสดงในเทปมากๆเลย”
ใบหน้าขาวใสแดงซ่าน ท่าทางล่อแหลมที่เขาแสดงออกนั่น จะให้ซองมินกับฮยอกแจ
เห็นไม่ได้เด็ดขาด ถ้าสารภาพว่าโกหกคราวนี้เขาคงจะถูกเกลียดแน่ๆ แต่ก็คงดีกว่าถอด
เทปมาประจาน ประการหลังซองมินกับฮยอกแจคงไม่ให้อภัยเขาไปตลอดชีวิต
ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว...
“ว่าไงล่ะ” เสียงทุ้มเร่งเร้า “เลือกมาว่าจะเอาแบบไหน?”
“ฉัน...เอ่อ...” คยูฮยอนพูดไม่ออก ตาโตมองใบหน้าที่คาดหวังของเพื่อนทั้งสองแล้ว
ก็ยิ่งอึดอัด กลีบปากอิ่มแดงจัดเม้มแน่นก่อนจะสารภาพเบาๆ
“ฉัน...โกหก”
“คยูฮยอน!!!” ซองมินและฮยอกแจร้องเสียงหลง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบรับง่ายดาย
จากปากเพื่อนแบบนี้
“ฉันขอโทษ” ใบหน้าขาวเนียนที่ยังมีคราบน้ำตาค้างอยู่ก้มหงุด ไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้น
สบตากับเพื่อนรัก เพราะรู้ดี...ว่าสายตาของเพื่อนที่มองมายังตนเองนั้นเป็นเช่นไร
“ฉัน...เกลียดแฟนของพวกนาย”
“จนถึงกับต้องทำแบบนี้เลยหรอ? นายรู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูผู้อำนวยการจะเป็น
ยังไง? พี่ซีวอนกับพี่ฮันกยองต้องออกจากโรงเรียนเลยนะ!!” ฮยอกแจมองเพื่อน
อย่างไม่เชื่อสายตา คยูฮยอนเด็กเกเรที่พวกเขาเอ็นดูกลายเป็นคนร้ายกาจขนาดนี้ตั้งแต่
เมื่อไหร่กัน
“ฉัน...เสียใจ” ยอมรับว่าเสียใจจริงๆที่ทำให้เพื่อนทั้งสองคนผิดหวัง ทั้งๆที่ไม่อยากจะ
ให้เพื่อนรักทั้งสองเสียใจ แต่เขาก็พลาดไปอีกจนได้
“ขอโทษนะ...ฉัน...ทำให้พวกนายเสียความรู้สึกอีกแล้ว”
“กี่ครั้งแล้วคยูฮยอน!!” ซองมินตะโกนน้ำตาคลอตา ความผิดหวังมากล้นจนกลั้นน้ำตา
ไว้ไม่อยู่
“พวกเรารักนาย พวกเราเป็นห่วงนาย พวกเราคอยปกป้องนาย พวกเราเลือก
ที่จะเชื่อนายมากกว่าคนที่รัก แต่นายตอบแทนพวกเราด้วยการโกหกทุกครั้ง
เคยมีเรื่องไหนที่เป็นเรื่องจริงสำหรับนายบ้างไหม!!”
“ซองมิน~~” คยูฮยอนครางเรียกชื่อเพื่อนเสียงสั่น ซองมินพูดถูกต้องทุกอย่างโดยเขา
ไม่มีข้อแก้ตัวเลยสักนิด คำโกหกที่เคยพูดออกไปง่ายๆทุกครั้งๆ บ่อยจนชาชิน
ทำให้เขากลายเป็นคนที่เชื่อใจไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
“พอกันทีคยูฮยอน!” ฮยอกแจกัดฟันบอกเพื่อนด้วยความเสียใจ น้ำตากลบตาเรียว
เจียนจะหยด “พวกฉันจะไม่เชื่อคำพูดนายอีกต่อไปแล้ว!!!”
บอกแล้วฮยอกแจก็ดึงเพื่อนร่างอวบที่ยืนเช็ดน้ำตาป้อยๆติดมือออกจากห้องนั้นไปด้วย
พวกเขาไม่อาจจะทนรับรู้รับฟังคำพูดของเพื่อนรักที่มีเพียงคำหลอกลวงมอบให้ได้อีก
แล้ว ปล่อยให้คยูฮยอนมองตามอย่างไม่รู้จะทำยังไง ร่างบางปวดหนึบในจิตใจอย่างที่
ไม่เคยเป็นมาก่อน
โธ่...ซองมิน ฮยอกแจ ฉันขอโทษ...
“นายเคยฟังนิทานเรื่องเด็กเลี้ยงแกะไหม?” น้ำเสียงรื่นรมย์ที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้
คยูฮยอนกัดฟันกรอด “ตอนจบของเรื่องนี้น่ะ...”
“หุบปากไปเลย!!!” ตาแมวตวัดกลับมามองด้วยความโกรธแค้น โกรธจนแทบอยากจะ
ฉีกร่างของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ให้เป็นชิ้นๆ
“คุณทำให้ซองมินกับฮยอกแจโกรธผม”
“นายทำตัวของนายเองต่างหาก” ประธานหนุ่มยักไหล่ เอนตัวพิงหลังลงกับเบาะจน
ชายเสื้อที่ฉีกขาดเผยออกให้เห็นกล้ามท้องแน่นที่ซ่อนอยู่ภายใน หน้าตาดีหุ่นได้อย่าง
ที่ผู้ชายทุกคนต้องอิจฉา
“อยากคืนดีกับซองมินกับฮยอกแจไหมล่ะคยูฮยอน” เสียงนุ่มเป็นเอกลักษณ์ของ
ฮันกยองถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม มือก็ดันแว่นตัวเองจนเข้าที่พลางเสยผมที่ตกลงมา
ปรกหน้าเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ดูเรียบร้อยขึ้น “พวกพี่ช่วยนายได้นะ”
“เหอะ...” คยูฮยอนสถบเบาๆในลำคอ “คุณประธานนักเรียนกับคุณรองประธาน
จะช่วยอะไรผมได้ ไม่ใช่พวกคุณหรือไงที่ทำให้ผมทะเลาะกับเพื่อน”
“นายทำตัวนายเองต่างหาก” ซีวอนย้ำอีกครั้ง “แต่ถ้าอยากให้ฉันช่วย พรุ่งนี้ตอนเย็น
มาหาพวกฉันที่นี่ แต่ถ้าไม่ต้องการ...ก็ไม่ต้องมา”
“ผมจะไม่มาแน่นอน!” ใบหน้าหวานเชิ่ดขึ้นอย่างถือดี เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ
จากประธานนักเรียนหนุ่มหล่อได้ทันทีเช่นกัน
“แล้วเรามาคอยดูกัน...”
“เชิญรอไปตามสบายเถอะ” กลีบปากอิ่มเหยียดหยันก่อนจะหมุนร่างออกไปจากห้อง
อย่างรวดเร็ว ในใจก็คิดแค้นเคืองไปตลอดทาง คิดว่าเขาจะยอมอ่อนข้อให้เพราะเรื่อง
แค่นี้หรอ...ฝันไปเถอะ!!!
TBC.
@~Talk~@
ฟิคเรื่องนี้ความจริงดาคูชิตั้งใจเต็มที่ให้เป็นฟิคสั้นๆตอนเดียวจบ
แต่แต่งไปแต่งมาไหงมันไปตั้ง 30 กว่าหน้าได้ล่ะนั่น!! O_O
กลัวว่าจะยาวไปเลยแบ่งเป็น 2 ตอนจบ พาร์ทหน้าก็...อาทิตย์หน้าแล้วกันเนอะ ^ ^
สำหรับน้องๆเพื่อนๆที่ถามไถ่ว่าดาคูชิยังใช้เมล์เดิมหรือไม่ ใช้เมล์เดิมค่ะ
แต่ดาคูชิแทบจะไม่ได้เข้าเลย จนบางครั้งก็...เง้อ~~~ ไม่รู้จะมีไว้ทำไมเนอะ =”=
ถ้ามีอะไรฝากบอกไว้ที่บล็อกได้ค่ะ รับรองว่าจะเข้าอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งแน่นอน
สุดท้าย...ปุจฉา ทำไมหัวเรื่องนี้ถึงมีชื่อคยูคนเดียวน๊า???
ยังไงก็เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^
