ความรัก...มักจะมาคู่กับความเจ็บปวดเสมอ
เจ็บ...เมื่อไม่ใช่คนที่ “ถูกรัก”
เจ็บ...เมื่อต้อง “รักข้างเดียว”
เจ็บ...เมื่อต้องเฝ้ารอ “คนที่รัก”
เจ็บ...เมื่อคนที่รัก “ไม่รักตอบ” กลับมา
และคงเจ็บยิ่งกว่า...เมื่อเป็นเพียง “ตัวเลือก” ของคนที่ “รักหมดหัวใจ”
“ตัวเลือก” ที่ไม่มีสิทธิ์อะไรไปมากกว่า “รอ” ที่จะ “ถูกเลือก” หรือ “ถูกทิ้ง”
...หลายคนคิดแบบนั้น...หากใครจะรู้บ้าง...
บางทีคนที่ต้อง “เลือก” ก็อาจจะเจ็บปวดมากมายไม่ต่างกันก็ได้...
จะมีความสุขได้อย่างไร เมื่อต้องเชือดเฉือนหัวใจให้เหลือไว้เพียง “ครึ่งดวง”
เจ็บ...
.
.
.
“ครับ...ผมกำลังจะออกไปแล้ว แล้วเจอกันครับ”
ร่างเล็กถอนหายใจหนักหน่วงหลังจากวางสายลงปิดการสนทนา ถึงแม้จะยินดีเหลือเกิน
ที่คนรักซึ่งเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โตเจียดเวลามาพาเขาไปเที่ยวได้
แต่ในหัวใจก็ยังคงอึดอัด แม้จะมีรอยยิ้มระบายเต็มหน้า
แต่ดวงตาคู่โตกลับทอดมองไปไกลแสนไกล...
หนักใจ...เพราะ “ใครอีกคน”...
“ยิ้มอะไรคนเดียวน่ะ...คยู”
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที “ใครคนนั้น” ก็เดินมายืนซ้อนอยู่กับแผ่นหลังบางของเขาแล้ว
เสียงทุ้มแหบต่ำเอ่ยทักจนคยูฮยอนสะดุ้งโหยงเพราะไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับไว้ก่อน
มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ไขว้ไผล่หลังไว้โดยอัตโนมัติทันที
“คือ...ผม” พยายามคิดหาคำแก้ตัวที่จะเข้าท่าที่สุด ไม่อยากทำให้คนๆนี้ต้องเสียใจ
แต่ยังไม่ทันที่คยูฮยอนจะได้พูดอะไรไปก็ถูกสวนขึ้นมาเสียก่อน
“ซีวอนโทรมาล่ะสิ” ใบหน้าคมคายยังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน...เหมือนทุกครั้ง
น้ำเสียงที่เอ่ยราวกับเป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกิน
แต่คยูฮยอนรู้ มันเป็นแค่ท่าทางที่ถูกสร้างขึ้นมาให้เขาสบายใจเท่านั้น
ผิด...คยูฮยอนรู้สึกผิดเหลือเกิน
“พี่ฮันกยอง~~~” พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นพร่า
แวววูบไหวในดวงตาคมทำให้คยูฮยอนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
พี่ฮันกยองเจ็บแค่ไหน...ร้าวแค่ไหน ทำไมคยูฮยอนจะไม่รู้
รู้อยู่เต็มอก...เพียงแต่ยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เท่านั้น
เมื่อหัวใจถูกแบ่งเป็นสอง...จะเชือดด้านหนึ่งฝั่งใดทิ้ง...มันก็เจ็บไม่แพ้กันไม่ใช่หรือ...
“พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ” มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ
รอยยิ้มยังประดับบนใบหน้าคมจนคยูฮยอนแทบจะทนไม่ได้
ทำไมต้องยังดีกับเขาขนาดนี้ ทั้งๆที่เขาทำให้เจ็บตั้งไม่รู้กี่ครั้ง
ทำไมถึงยังรักเขา ทำไมต้องยอมเพื่อเขาขนาดนี้ด้วย
“ผม...ขอโทษ”
คยูฮยอนไม่รู้จะพูดอะไรไปได้มากกว่านี้แล้ว รู้สึกผิดจนแทบจะอยากหนีไปให้พ้นๆ
แต่ความอ่อนแอของตัวเองก็ทำให้ต้องแพ้พ่ายทุกครั้ง ไม่เคยตัดใจจากไปได้สักที
ก็จะไปได้อย่างไร...ร่างที่ไร้หัวใจจะอยู่ได้อย่างไรกัน
“วันนี้จะไปไหนกันล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอาทร
คยูฮยอนเบือนหน้าหลบแวววูบไหวในดวงตาคมก่อนจะกลั้นใจตอบไปตามจริง
“วันนี้พี่ซีวอนว่าง เลยยอมพาผมไปเที่ยวสวนสนุกครับ”
“ดีจัง...เห็นว่าเขาไม่ค่อยว่างนี่นา ในที่สุดก็ได้ไปเที่ยวกันซักทีนะ”
“ครับ...ดีใจจังเลย” ฝืนหัวเราะ...ฝืนเสแสร้งทั้งๆที่แกล้งทำแทบจะไม่ไหว
ใบหน้าหวานทำได้เพียงส่งยิ้มจืดเจื่อนออกไปเท่านั้น
คยูฮยอนพยายามทำตัวร่าเริงให้พี่ฮันกยองสบายใจมากที่สุด
เพราะพี่ฮันกยองเคยบอกกับเขาไว้...
//น้ำตาของนาย...คือสิ่งสุดท้ายที่พี่ต้องการจะเห็น//
“งั้นก็ไปเตรียมตัวเถอะ วันนี้ขอออกก่อนเวลาไว้ไม่ใช่หรอ”
คยูฮยอนพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองร่างสูงนิดหนึ่ง
เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรจึงยอมถอยออกมา เพราะคยูฮยอนรู้ดี
เมื่อยิ่งอยู่ใกล้ ความอดทนของทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งหมดลงเรื่อยๆเท่านั้น
ไม่อยาก...ร้องไห้ต่อหน้าคนที่รัก
“ครับ...งั้นผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ”
บอกแล้วคยูฮยอนก็ยอมเข้าไปทางหลังร้าน หากแว่บหนึ่งก่อนจะปิดประตูลง
หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาของร่างสูงที่เดินออกไปทางประตูหลังร้านอีกด้านหนึ่ง
ความไม่สบายใจแปลกๆทำให้คยูฮยอนตัดสินใจเดินตามไป
จนได้เห็นคนตัวโตที่นั่งเอาหลังพิงฝาผนังตึกกำลังจะจุดบุหรี่สูบ
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพี่ฮันกยองเลิกบุหรี่มานานแล้ว...และที่เลิกก็เพราะตัวเขา
แต่วันนี้พี่ฮันเลือกที่จะสูบมันอีก เหตุผลก็คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้
นอกจากเพราะเขาอีกเช่นกัน...
“พี่ฮัน...ทำอะไรน่ะครับ!!” คยูฮยอนตะโกนขึ้นสุดเสียง
ขาเรียวก้าวเข้าไปจนยืนตรงหน้าอีกฝ่าย
“คยูฮยอน” น้ำเสียงเหน็ดเหนื่อยนั้นเสียดลึกไปถึงหัวใจ
ร่างสูงที่เอนพิงผนังอย่างหมดแรงทำเอาคยูฮยอนถึงกับครางสั่นในลำคอ
“พี่สูบบุหรี่ทำไม”
“พี่แค่อยากสูบ”
“พี่เป็นอะไร...ทำไมไม่บอกผมตรงๆ” มือเล็กฉุดร่างสูงของคนที่เป็น
“เจ้าของหัวใจอีกครึ่งดวง” ของตนเองให้ลุกขึ้นเผชิญหน้ากันตรงๆ
“พี่ฮันกยอง” คยูฮยอนเรียกซ้ำเมื่ออีกฝ่ายยังคงจับจ้องหน้าเขานิ่ง
เหมือนจะอ่านไปให้ลึกถึงหัวใจ
“จะให้พี่บอกยังไง...คยูฮยอน” น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นแม้จะบังคับให้มั่นคงแล้วก็ตาม
ความเจ็บปวดของอีกฝ่ายแทรกลึกเข้ามาให้เขารับรู้ได้อย่างไม่ยากเย็น
“พี่ฮันกยอง”
“จะให้พี่บอกนายตรงๆหรือว่าพี่ไม่อยากให้นายไป ไม่อยากให้นายไปกับเขา”
น้ำเสียงทอดอาลัยของคนที่รักทำให้คยูฮยอนไม่สามารถทนได้อีกต่อไป
ร่างบางสะอื้นสั่นพลางโถมเข้าหาร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงไว้ทั้งตัว
“ผม...ผมขอโทษ” รู้ว่ามันเป็นแค่คำพูดเดิมๆ
แต่คยูฮยอนก็ไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้วจริงๆ
“ผม...ผมเสียใจ” เสียใจ...แต่ก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
ทำไมต้องเป็นเขา...ทำไมต้องให้คนอ่อนแอแบบเขาต้องมาเจอทางเลือกแบบนี้
คยูฮยอนอ่อนแอเกินกว่าจะตัดใครออกไป ขี้ขลาดเกินกว่าจะเชือดหัวใจตัวเองทิ้ง
ทำไมต้องให้เขามาเจอพี่ฮันกยองและพี่ซีวอนพร้อมๆกัน
ทำไมไม่ให้เขาเจอใครอีกคนตอนที่หัวใจทั้งดวงเข้มแข็งแล้ว...และเลือกแล้ว
เขารักพี่ซีวอน...รักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบตา คยูฮยอนบอกตัวเองได้ทันทีว่า
รักแรกพบเป็นอย่างไร...คยูฮยอนพึ่งรู้แก่ใจวันนี้นี่เอง
แต่หากพี่ซีวอนก็ยังไม่มีทีท่าแน่ชัดนัก
ต่างจากใครอีกคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาหลังจากนั้นเพียงอาทิตย์เดียว
ความผูกพันและความห่วงใยที่มีให้คยูฮยอนอย่างสม่ำเสมอ
ในที่สุด...ก็เอาชนะใจของคยูฮยอนได้
แต่...ก็ได้หัวใจไปแค่ “ครึ่งดวง”...
“อย่าเสียใจ...พี่เลือกทางนี้เองคยูฮยอน” มือใหญ่จับประคองใบหน้าของเขา
พลางเกลี่ยเช็ดน้ำตาด้วยริมฝีปากให้อย่างอ่อนโยน
“พี่ทำให้นายได้ทุกอย่าง...คยูฮยอน มากกว่านี้พี่ก็ให้ได้ ถ้าแลกกับรอยยิ้มของนาย”
ร้ายกว่านี้ได้ไหม...เลวกว่านี้ได้หรือเปล่า ความรู้สึกผิดจะได้ไม่กรีดยับไปทั้งหัวใจแบบนี้
หากคำพูดของพี่ฮันกยองเป็นมีด ก็คงจะแทงทะลุตัดขั้วหัวใจของเขาจนขาดสะบั้น
เจ็บ...เพราะเขาไม่เคยตอบแทนได้ถึงครึ่งของความรักที่อีกฝ่ายมีให้
เจ็บ...เพราะทำให้คนรักของตัวเองต้องทุกข์ทรมานเพราะความหลายใจของตัวเอง
“ผมขอโทษ...พี่ฮัน ผมเสียใจ ผมไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลย”
เสียงหวานเครือเศร้าเจือสะอื้น
“ถ้า...ถ้าผมเข้มแข็งกว่านี้ ถ้าผมไม่โลเลแบบนี้”
หยดน้ำใสร่วงเผาะรดแก้มเนียนขา
คยูฮยอนอยากจะกรีดร้องจิกทึ้งตัวเองไม่ให้เหลือชิ้นดี
คนแบบเขา...ไม่มีค่าพอสำหรับพี่ฮันกยองเลยสักนิด
“ไม่ใช่นะคยูฮยอน”
“ถ้า...ถ้าผมเข้มแข็งกว่านี้ พวกพี่ก็จะไม่เสียใจ เพราะผม...เพราะผม”
คยูฮยอนแทบจะคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่ ใบหน้าหวานจัดนองไปด้วยน้ำตา ใครเลยจะรู้...
ว่าการที่ต้องทำให้คนที่เปรียบเสมือนหัวใจ
ต้องเจ็บเพราะตนเองนั้นมันทุกข์ทรมานแค่ไหน
คิดว่าคยูฮยอนมีความสุขหรือ ที่รู้อยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อเขาอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง
อีกฝ่ายที่เหลือก็แทบจะตายทั้งเป็น รู้ตลอดเวลา...แทบจะสลักลงบนลมหายใจ
แล้วจะให้คยูฮยอนมีความสุขได้อย่างไรกัน...
“พอที!!” สิ้นคำ...ร่างบอบบางก็ถูกกระชากแนบชิดอกกว้างอีกครั้ง
ใบหน้าหวานถูกเชยขึ้นให้แหงนเงยรับจุมพิตที่ร้อนระอุ
กลบเสียงสะอื้นของคยูฮยอนไปจนหมดสิ้น
“รัก...พี่รักนายนะคยู”
ถ้อยคำรักช่างหวานหูจนคยูฮยอนเคลิบเคลิ้มตาม
ปากบางเผยออกให้ลิ้นร้อนได้ล่วงล้ำเข้าไปกวาดชิมความหอมหวานในโพรงปากจนทั่ว
ความอ่อนหวานรุ่มร้อนอบอวลจนสติกระเจิดกระเจิง
เสียงหวานครางฮือประท้วงเมื่อริมฝีปากหยักได้รูปลากไล้ลงไปที่ลำคอขาวผ่องยวนตา
“ผมก็รักพี่...พี่ฮันกยอง” เสียงหวานเอ่ยเบาๆ
ความรู้สึกเอ่อท้นออกมาจากจิตใจจนต้องระบายออกมาให้อีกฝ่ายรับรู้เช่นกัน
คยูฮยอนรู้สึกได้ถึงวงแขนหนาที่โอบล้อมไว้รอบตัวอย่างอ่อนโยน
“นาย...ยังเป็นของพี่อยู่หรือเปล่าคยูฮยอน” คยูฮยอนยิ้มบางๆกับคำถามนั้น
ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ
“ผม...ยังเป็นของพี่อยู่ครับ” ร่างกายนี้...และหัวใจครึ่งดวงนี้
จะเป็นของพี่ตลอดไป...พี่ฮันกยอง
.
.
.
หลังจากที่คยูฮยอนไปล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย
พี่ฮันกยองก็พาเขามาส่งจนถึงป้ายรถเมล์
ร่างสูงจูบอำลาที่หน้าผากของเขาอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
พร้อมกับบอกให้เขาระวังในการเดินทางให้ดีๆ
“ระวังตัวด้วยนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ”
“เดี๋ยวครับ” คยูฮยอนรวบรวมความกล้าเรียกรั้งคนตัวสูงเอาไว้
เรียกแล้วก็อดตกใจตัวเองไม่ได้
“หือ??”
“เอ่อ...วันวาเลนไทน์ พี่ฮันว่างหรือเปล่าครับ”
คยูฮยอนตัดสินใจถามออกไป
ทั้งๆที่ดูจะเป็นคำถามง่ายๆแต่เสียงที่ออกไปก็ยังตะกุกตะกัก
เห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากได้รูปที่ค่อยๆเปิดกว้างขึ้นก็ยิ่งรู้สึกใจเสีย
ถ้าพี่ฮันกยองรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร จะยังยอมยิ้มให้เขาแบบนี้อีกหรือเปล่า...
“ว่างสิ”
“งั้น...คืนนั้น ผมขอนัดพี่ที่ร้านได้ไหม”
เห็นคิ้วเข้มขมวดมุ่นคยูฮยอนก็ใจสั่น แต่คำพูดถัดมาก็ทำให้ยิ้มออก
“ได้สิ...” คยูฮยอนพยักหน้ารับก่อนจะโบกรถโดยสารที่ผ่านมาพอดีแล้วขึ้นไป
หางตายังเห็นแววตาคมที่มองตามมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ผิดหวัง เสียใจ เจ็บปวด
พี่ฮันกยองจะรู้ไหมนะ...ว่าความรู้สึกทั้งหมดของพี่ เขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน
เมื่อหัวใจต้องเจ็บ...มีหรือร่างกายจะไม่เจ็บไปด้วย...
แต่วาเลนไทน์ที่กำลังจะมาถึงนี้...คยูฮยอนจะจบเรื่องทุกอย่างลงเสียที...
.
.
.
“พี่ซีวอน” คยูฮยอนวิ่งตรงรี่เข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูง
ที่ยืนรออยู่ตรงลานน้ำพุหน้าสวนสนุกอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษนะครับที่มาช้า พอดีติดงานที่ร้านนิดหน่อย พี่รอผมนานหรือยังครับ”
เพราะความเร่งรีบทำให้หอบน้อยๆ ดวงตาคล้ายแมวแหงนมองใบหน้าคมอย่างรู้สึกผิด
“ไม่นานเท่าไหร่หรอก” รอยยิ้มบางเบาพร้อมกับข้อนิ้วแข็งแรง
ที่ไล้นิ้วปาดเหงื่อให้อย่างอ่อนโยนทำให้คยูฮยอนอดยิ้มตามไม่ได้
“ทำไมไม่โทรบอกพี่ล่ะคยู พี่จะได้ไปรับ”
“ก็...ผมเกรงใจนี่นา” ใบหน้าหวานก้มหงุดลง
เมื่อสัมผัสถึงความอาทรในน้ำเสียงทุ้มนั้น ความรู้สึกผิดก็ก่อเกิดขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว
แต่คยูฮยอนก็พยายามปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“แค่พี่ยอมตามใจพาผมมาสวนสนุกนี่มันก็มากพอแล้วครับ” คยูฮยอนรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
คนรักที่แสนจะเพอร์เฟ็ค มีทุกอย่างที่ผู้หญิงทั่วทั้งกรุงโซลปรารถนา
ไม่ว่าจะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ ชาติตระกูลที่พรั่งพร้อม
หรือหน้าที่การงานก็เป็นถึงประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ ต่างกับเขาราวฟ้ากับดิน
เวลาทุกนาทีของชายหนุ่มมีค่าเกินกว่าจะมาเสียเวลาในสถานที่เด็กๆแบบนี้ได้
แต่...พี่ซีวอนก็ยอม...เพื่อเขา
เพราะพี่ซีวอน...รักเขา
“พี่ทำให้นายได้ทุกอย่าง...คยูฮยอน มากกว่านี้พี่ก็ให้ได้ ถ้าแลกกับรอยยิ้มของนาย”
“ผมรู้” เสียงใสเอ่ยแผ่ว ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าพี่ซีวอนรักเขาแค่ไหน รู้อยู่เต็มอก...
แต่จะให้ทำยังไง เมื่อหัวใจเขามอบให้ได้เพียง “ครึ่งดวง”
“เข้าไปข้างในกันเถอะ” มือหนาคว้าจับเอามือเล็กมากอบกุมไว้
ก่อนจะจูงให้คยูฮยอนเข้าไปในสวนสนุกที่ยิ่งใหญ่ตระการตา
บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ
ทำให้คยูฮยอนเริ่มหลงลืมบรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่
ตาคู่โตกวาดมองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ ใกล้วันวาเลนไทน์เข้าไปทุกที
จึงมีการจัดขบวนแห่และตกแต่งสถานที่จนสวยงานละลานตา ริมฝีปากอิ่มแดงยิ้มกว้าง
กระตุกมือชายหนุ่มข้างตัวอย่างตื่นเต้น
“ว๊าวววว พี่ซีวอนดูนั่นสิ สวยจัง” ชี้ชวนให้อีกฝ่ายดูตามเขาไปด้วย
ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่เครื่องเล่นขนาดยักษ์ที่ตั้งโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ใจกลางสวนสนุก
“ผมอยากเล่นอันนั้นครับ”
มือบางชี้ชวนไปทางชิงช้าสวรรค์ขนาดมหึมา อดตื่นเต้นเล็กๆไม่ได้
เพราะคนที่เคยขึ้นไปนั่งบอกเขาว่าจะเห็นวิวทิวทัศน์ได้แทบจะทั้งโซลเลยทีเดียว
หันกลับมาก็เห็นสีหน้าลำบากใจของคนที่พามาแว่บหนึ่ง...แค่แว่บเดียวเท่านั้น
คยูฮยอนก็เหมือนจะระลึกได้ทันทีว่า พี่ซีวอนของเขา...กลัวความสูง
“เอ่อ...ขอโทษครับ ผมไปเล่นอันอื่นดีกว่า” บ้าจริงคยูฮยอน เรื่องแบบนี้ดันลืมซะได้
แต่ยังไม่ทันจะได้หันหลังกลับมือหนาก็กระตุกรั้งไว้เสียก่อน
“เอาสิ...อยากเล่นไม่ใช่หรอ ไม่เป็นไรหรอก”
คยูฮยอนอ้าปากจะค้านแต่ร่างสูงก็กลับดึงมือเขาไปจนถึงชิงช้าสวรรค์อันนั้นจนได้
“พี่ซีวอน...แต่พี่กลัวความสูงมากนี่นา ผมไม่เล่นหรอก”
ยื้อมือโก่งตัวไว้ไม่ยอมเดินเข้าไปในกระเช้าง่ายๆ
แต่ประโยคถัดมาก็ทำให้คยูฮยอนหมดแรงยื้อลงได้จนได้
“ถ้าพี่ได้อยู่กับนาย พี่ก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”
ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ดี...ดีกับเขาเสมอ รัก...รักเขามากกว่าใคร
พี่ซีวอนเป็นอย่างนั้นมาตลอด ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันที่ร้านอาหารที่เขาทำงานอยู่
ผู้ชายที่ดูดีจนคนทั้งร้านต้องหันมอง กลับกำลังจ้องมองเขาไม่วางตา
//ให้พี่รักคยูได้ไหม// นั่นคือคำพูดที่เขาได้รับในเดือนถัดมา
ตอนนั้นยังจำได้ดีว่าตกใจแค่ไหน ตื้นตันมากเท่าไหร่
หัวใจเต้นกระหน่ำแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ราวกับอยู่ในความฝัน
ผู้ชายที่อยู่ไกลเกินคนอย่างเขาจะเอื้อมถึง...รักเขา
//ครับ// ตอบออกไปก็ได้วงแขนที่โอบล้อมรอบตัว พาหัวใจให้อบอุ่นตอบกลับมา
คยูฮยอนโอบรอบเอวอีกฝ่ายไว้ ยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง
ยอมรับ...แม้ว่ามันจะ “ผิด” ต่อ “คนๆหนึ่ง” ก็ตาม
ห้ามไม่ได้...รักไปแล้ว...จะให้คยูฮยอนห้าม “หัวใจ” ได้อย่างไร
ร่างเล็กบางยอมก้าวเข้าไปในกระเช้าจนได้
ก่อนจะนั่งลงข้างๆกับร่างสูงที่ยังกุมมือเขาไว้แน่น
“พี่ทำให้ผมเสียนิสัย” เสียงหวานบ่นเบาๆ
เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำให้กังวานไปทั่วทั้งกระเช้าใบเล็ก
“ไม่เป็นไร พี่จะคอยตามใจนายเอง”
“พี่ตามใจผมไม่ได้ทุกเรื่องหรอกนะ”
“ทำไมล่ะ” คิ้วเข้มขมวดเป็นปมน้อยๆ เมื่อเห็นแววจริงจังจากนัยน์ตาคู่โต
“อย่างน้อย...ผมก็รู้ว่ามีเรื่องหนึ่ง ที่พี่จะไม่ยอมตามใจผม” มั่นใจ...คยูอยอนมั่นใจ
ความคิดที่แสนจะเห็นแก่ตัวของเขา ไม่มีทางที่พี่ซีวอนจะตอบรับแน่นอน
...ขอหัวใจให้แบ่งเป็นสอง...
ขอแบ่งครึ่งหัวใจ...เพื่อคนสองคน
ยอมได้หรือ??
“ถ้าเป็นสิ่งที่นายต้องการ พี่ยอมได้ทุกอย่าง”
เสียงทุ้มหนักแน่นมั่นคงสั่นคลอนใจดวงน้อยให้ยิ่งรู้สึกผิด คยูฮยอนรู้
พี่ซีวอนหมายความตามนั้นจริงๆ และหากเวลานั้นจะต้องมาถึง
พี่ซีวอนก็คงจะทำเพื่อเขาได้ เหมือนที่เคยทำมาตลอดเกือบปี
“พี่ซีวอน” ร่างเล็กเอนอิงซบไหล่หนา กระชับมือใหญ่ที่จับมือของเขาไว้ให้แน่นยิ่งขึ้น
เอ่ยบอกคำที่เคยบอกนับครั้งไม่ถ้วน คำที่มาจากหัวใจที่แท้จริง
“ผมรักพี่”
“พี่ก็รักนาย...คยูฮยอน” อ่อนหวาน นุ่มนวลจนรู้สึกเคลิ้ม เปลือกตาบางพริ้มลง
รับรู้ถึงสัมผัสบางเบาที่กลุ่มผมนิ่ม สบายจนอยากจะหลับไปพร้อมๆกับความสุขนี้
หากแต่มือหนาที่เย็นเฉียบตอนที่เผลอแตะโดนทำให้คยูฮยอนอดยิ้มบางๆไม่ได้
“ผมรู้ว่าพี่กลัว มือเย็นเชียว จ้องตาผมไว้นะครับ...จะได้ไม่กลัว”
มือเล็กประคองใบหน้าคมให้จ้องตากันไว้ เขาเชื่อว่าถ้าทำแบบนี้พี่ซีวอนจะได้ไม่กลัวอีก
หากริมฝีปากรุมร้อนพร้อมกับคำพูดหวานหูที่เคลื่อนเข้ามาใกล้
ก็ทำให้สติของคยูฮยอนค่อยๆลอยหาไปทุกทีๆ
“รักนะคยู...พี่รักนาย”
ถ้อยคำหวานจัด ริมฝีปากที่กดประทับไปทั่วทั้งใบหน้า
ก่อนจะมาหยุดที่กลีบปากอิ่มแดง ลิ้นร้อนไล้เลียราวกับจะลิ้มรสชาติ
ค่อยๆแทรกซอนลงไปในโพรงปากนุ่มนิ่มช้าๆ ดูดดื่มความหวานฉ่ำยวนใจ
จนร่างเล็กถึงกับสั่นสะท้านแทบจะคุมสติไม่อยู่
“อื้อ~~” คยูฮยอนได้แต่ครางฮือพลางเบี่ยงเอียงคอให้ริมฝีปากร้อนได้เลาะเล็มสมใจ
ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงต้นคอของตัวเอง
“โอ๊ย!!” ใบหน้าคมที่ยังซุกนิ่งอยู่กับต้นคอทำให้คยูฮยอนอดเรียกเบาๆไม่ได้
“พี่ซีวอน”
“นาย...ยังเป็นของพี่อยู่หรือเปล่าคยูฮยอน”
คำถามกะทันหันทำเอาแทบจะตั้งตัวไม่ถูก
คยูฮยอนไม่รู้จริงๆว่าทำไมพี่ซีวอนถึงเลือกจะถามขึ้นมาตอนนี้
แต่เขาก็ยังตอบได้ทันทีตามความเป็นจริง
“ผม...ยังเป็นของพี่อยู่ครับ” คยูฮยอนบอกกับตัวเองเบาๆ
ไม่ว่าบทสรุปของหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
แต่ร่างกายนี้...และหัวใจครึ่งดวงนี้ จะเป็นของพี่ตลอดไป...พี่ซีวอน
.
.
.
หลังจากที่คยูฮยอนพาชายหนุ่มเที่ยวตะลอนๆในสวนสนุกจนมืดค่ำ
พี่ซีวอนก็พาเขาไปกินข้าวจนอิ่มหนำก่อนจะพามาส่งที่หอพัก
“พักผ่อนมากๆนะ ราตรีสวัสดิ์” จุมพิตที่หน้าผากบางเบา
เป็นสิ่งที่คยูฮยอนได้รับทุกครั้งเมื่อจะต้องแยกกัน
เหมือน...กับที่พี่ฮันกยองทำกับเขาไม่มีผิด
“เดี๋ยวครับ” คยูฮยอนรวบรวมความกล้าทั้งหมดเรียกร่างสูงที่กำลังจะหันกลับไปที่รถไว้
เห็นสีหน้าแปลกใจก็รีบพูดต่อก่อนที่ความกล้าจะหายไปหมด
“เอ่อ...วันวาเลนไทน์ พี่ว่างหรือเปล่าครับ”
“ว่าง...ว่างสิ” เสียงทุ้มที่ตอบรับแทบทันทีทำให้อดรู้สึกเสียดลึกในอกไม่ได้
ดวงตาคมพราวระยับราวกับเรื่องที่เขาพูดเป็นรางวัลอันยิ่งใหญ่
ไม่อยากจะทำอย่างนี้เลย...ไม่อยากให้สีหน้าผิดหวังจากคนๆนี้เลย
แต่เพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลง คยูฮยอนต้องตัดใจทำเสียที
“งั้น...คืนนั้น ผมขอนัดพี่ที่ร้านได้ไหม” รอยยิ้มกว้างเจื่อนลงทันตาจนใจคยูฮยอนกระตุก
แต่สุดท้ายก็ยังยอมรับคำของเขา “พี่จะไป...จะไปแน่นอนคยูฮยอน”
คยูฮยอนได้แต่หลับตาลง ยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจจะทำลงไป
ผลของอนาคตเป็นอย่างไร เขาจะรับมันไว้ทั้งหมดเอง
เคยมีคนเคยบอกกับเขาไว้ว่า...ความรัก...มักจะมาคู่กับความเจ็บปวดเสมอ
และคงเจ็บยิ่งกว่า...เมื่อเป็นเพียง “ตัวเลือก” ของคนที่ “รักหมดหัวใจ”
“ตัวเลือก” ที่ไม่มีสิทธิ์อะไรไปมากกว่า “รอ” ที่จะ “ถูกเลือก” หรือ “ถูกทิ้ง”
หลายคนคิดแบบนั้น...หากใครจะรู้บ้าง...
บางทีคนที่ต้อง “เลือก” ก็อาจจะเจ็บปวดมากมายไม่ต่างกันก็ได้...
จะมีความสุขได้อย่างไร เมื่อต้องเชือดเฉือนหัวใจให้เหลือไว้เพียง “ครึ่งดวง”
เจ็บ...
.
.
.
ร่างเล็กบางเดินวนไปเวียนมาอยู่หลายรอบแล้ว
แสงไฟนวลตาในร้านก็ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในหัวใจลงได้
กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่กำลังตั้งใจทำจะสูญเปล่า
หลายครั้งที่เหลือบขึ้นไปมองร่างสูงโปร่งบนโซฟาที่นั่งทอดสายตาไปนอกร้าน
แล้วรู้สึกกลัวจนอยากจะล้มเลิกสิ่งที่คิดจะทำทุกอย่าง ไม่อยากจะทำร้ายใคร
ไม่อยากเห็นใครเจ็บ แต่ถ้าหากปล่อยให้เรื้อรังต่อไป คงจะยิ่งทรมานกันมากกว่านี้
จบทุกอย่างลงวันนี้เถอะนะ...
บอกตัวเองเบาๆก่อนหางตาจะเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าร้าน
คยูฮยอนไม่รอช้ารีบก้าวไปเปิดประตูให้ทันที
“พี่ซีวอน...มาแล้วหรอครับ”
ยิ้มให้กับใบหน้าหล่อคมที่เจื่อนลงเล็กน้อย
เมื่อมองไปเจอร่างสูงโปร่งของใครอีกคนบนโซฟาชั้นลอย
ดูฮันกยองก็ชะงักไปไม่ต่างกัน ก่อนสายตาทั้งสองคู่จะเบือนมามองเขา
“มานี่เถอะครับ” รู้สึกได้เลยว่ามือตัวเองสั่นน้อยๆ แต่คยูฮยอนก็ยังแข็งใจดึงซีวอน
ให้เดินตามเข้าไปนั่งตรงโซฟาที่มีฮันกยองนั่งอยู่ก่อนแล้วจนได้
“นี่นายกำลังจะทำอะไร” ทั้งๆที่เตรียมใจเอาไว้แล้วล่วงหน้า
แต่พอได้ยินน้ำเสียงโทนต่ำติดจะห้วยเอ่ยถามก็อดสะดุ้งขึ้นมาไม่ได้
“พี่ฮันกยอง”
“พูดมาเถอะ...พี่รอฟังอยู่” ซีวอนบอกเบาๆ คงจะเห็นสีหน้าเขาที่ไม่สู้ดีนัก
ความอาทรที่อีกฝ่ายมีให้ทำเอาคยูฮยอนตื้อจนพูดต่อไม่ออก
“พี่ซีวอน”
ตาคู่โตกวาดมองใบหน้าที่แสนรักของผู้ชายทั้งสองคนจนเต็มตา
ความอ่อนแอเริ่มเอ่อท้นขึ้นมาในหัวใจ ในความคิดที่สับสนคยูฮยอนอดถามตัวเองไม่ได้
เลิกดีไหม...ทำเหมือนไม่มีอะไรได้หรือเปล่า
ได้สิคยูฮยอน...พี่ซีวอนกับพี่ฮันกยองคงจะเข้าใจ
อย่างมากก็แค่...พวกเขาก็กลับไปเจ็บเหมือนเดิม...
แต่...จะทำร้าย “หัวใจ” ตัวเองได้ขนาดนั้นเลยหรือ...
ริมฝีปากอิ่มบางเม้มแน่นอย่างลำบากใจ
สถานการณ์อึดอัดจนอากาศในร้านแทบจะไม่พอเพียง
หนักใจ...สับสนที่สุด ในที่สุดมันก็กลั่นตัวออกมาเป็นหยดน้ำตา
“ไม่เป็นไรนะ...มีอะไรก็บอกมาเถอะ” มือหนาเอื้อมมาปาดเช็ดหยดน้ำตาให้แผ่วเบา
คยูฮยอนซึมซับความอ่อนโยนนั้นไว้จนเต็มหัวใจ
ซึมซับไว้...เผื่อวันใดที่ต้องอยู่โดยไร้หัวใจ จะได้ใช้ความรู้สึกนี้ประโลมตัวเอง
“บอกมาเถอะคยู พี่จะเคารพการตัดสินใจของนาย”
เสียงแหบต่ำปร่าแปร่งพร้อมทั้งมือบางข้างที่เหลือถูกดึงไปเกาะกุม
คยูฮยอนยังคงก้มหน้าสะอื้นจนตัวสั่น
มือของเขาข้างหนึ่งจับยึดมือหนาที่ปาดเช็ดน้ำตาให้เอาไว้
กดแนบไปกับแก้มขาวนองน้ำตาของตัวเอง
หากมืออีกข้าง ก็ยังจับยึดมือหนาของใครอีกคนไว้แน่นเช่นกัน
มองดูอาจจะเหมือนกับพี่ฮันกยองและพี่ซีวอนต้องเจ็บเพราะความรักของเขา
จะมีใครรู้บ้าง...จะมีใครเข้าใจ
เชือดหัวใจตัวเองออกเป็นสองส่วนแล้วขว้างทิ้งให้ไกลตัวเอง...ไม่เจ็บมากกว่าหรือไร...
คยูฮยอนตัดสินใจหลับตาลง เขาต้องจบเรื่องพวกนี้ลงเสียที
พอกันทีกับความปิดบังซ่อนเร้นที่เจ็บปวด หากว่าจะมีใครผิดในเรื่องนี้
คยูฮยอนขอรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียวเท่านั้น เพราะหากเขาไม่โลเล...หลายใจ
เรื่องทุกอย่าง...ก็คงไม่จบลงอย่างวันนี้
“พี่ซีวอน ผมขอโทษ”
คยูฮยอนสะกดกลั้นเสียงสะอื้นพูดออกไปจนได้ ทางเลือกของเขามีแค่นี้
จะจบอย่างไร...เขาไม่ใช่คนเลือกทางเดินอีกแล้ว
“ผมรักพี่ฮันกยองครับ”
ความรู้สึกแท้จริงถูกเผยออกจนหมดเปลือก เห็นนัยน์ตาคม
ที่เคยฉายแววมาดมั่นเสมอมาเอ่อคลอน้ำตาคยูฮยอนก็ยิ่งห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้
ทำร้ายไปแล้ว...เชือดใจครึ่งดวงออกไปแล้ว แล้วอีกซีกหนึ่งล่ะ...
ใบหน้าหวานหันกลับมามองร่างสูงโปร่งที่ลุกขึ้นจ้องหน้าเขานิ่งเอาไว้
“แต่ผมเลือกพี่ซีวอน”
ฮันกยองทิ้งตัวลงทันทีราวกับถูกเขาสูบแรงออกจนหมด
ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวลงจนเห็นชัด คยูฮยอนแทบจะปล่อยโฮออกมาทันทีที่เห็น
สภาพของชายคนรักทั้งสองคนบีบคั้นหัวใจให้แหลกยับ
แหลกสลาย...ด้วยมือของเขาเอง
ทำร้ายไปแล้ว...เชือดหัวใจครึ่งสุดท้ายออกไปแล้ว
จบสิ้นกันเสียที...
“หมาย...หมายความว่าไง” ดูเหมือนซีวอนจะตั้งสติได้ก่อน
ร่างสูงเอ่ยถามทั้งๆที่น้ำตายังคลอในนัยน์ตาคู่คม “นายรักเขา...แต่นายเลือกพี่งั้นหรอ”
ยิ่งเห็นศีรษะเล็กส่ายไปมาอย่างสับสนซีวอนก็ยิ่งไม่เข้าใจ
ถึงจะเจ็บ...แต่เขาก็ต้องการเคลียร์ทุกอย่างให้กระจ่างกว่านี้
“นายรักฮันกยอง...นายรักเขา...ทำไมถึงไม่เลือกเขา”
ย้ำใจตัวเองให้เจ็บทำไม ซีวอนก็ไม่เข้าใจตัวเอง
แต่จะมีประโยชน์อะไรหากคยูฮยอนเลือกเขา แต่หัวใจ...ฝากเอาไว้ที่ใครอีกคน
“ผมก็รักพี่...พี่ซีวอน”
คราวนี้ฮันกยองเป็นฝ่ายหันมาหาบ้าง แม้ใบหน้าคมคายจะซีดเซียวแต่ก็ยังตั้งสติได้
“แล้วพี่ล่ะ?”
“ผมก็รักพี่...พี่ฮันกยอง”
“แล้ว...แล้วทำไม”
“ผมขอโทษ” คยูฮยอนปล่อยโฮออกมาในที่สุด
ทนไม่ไหวแล้ว...รับความกดดันไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยเขาออกไปจากที่นี่ที
ไม่อยากเลือก...ไม่อยากตัดใจ มันเจ็บ...มันทรมานจนแทบจะหายใจไม่ออก
หยิบมีดมาปักเข้าที่หัวใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใครบ้างจะทนได้
“ผมรักพี่ทั้งสองคน จะให้ผมทำยังไงผมก็เลือกไม่ได้”
ความในใจพร่างพรูออกมาราวกับทำนบพัง
คยูฮยอนตัดสินใจเอ่ยประโยคที่ไม่เคยคิดว่าจะเข้มแข็งพอจะพูดได้ออกมา
“ผม...ผมรักพี่ฮันกยอง แต่ผมก็รักพี่ซีวอนไม่ต่างกัน
ผมเลือกพี่ซีวอน...แต่ผมก็ทิ้งพี่ฮันกยองไม่ได้
ผม...ผมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว ผมไม่อยากเลือกใครทั้งนั้น”
ดวงตาคู่โตฉายแววร้าวรอนก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสะท้านใจคนฟังยิ่งนัก
“ผม...ผมจะไปจากพวกพี่”
นี่คงจะป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว หลังจากคยูฮยอนคิดทบทวนอยู่หลายวัน
ในที่สุด...ก็ตัดสินใจทำมันลงไปจนได้
พี่ซีวอนกับพี่ฮันกยองดีเกินกว่าจะมาจมอยู่กับคนใจโลเลแบบเขา
ทั้งสองคนควรจะเจอคนที่ดีกว่านี้...
หากเขาปล่อยมือ...คนรักของเขาทั้งคู่คงจะมีความสุขแน่นอน
อาจจะเจ็บในตอนนี้...แต่ก็ยังดีกว่าตลอดไปไม่ใช่หรือ
ส่วนเขา...ก็แค่ต้องอยู่ต่อไปโดยไม่มีหัวใจ...ก็เท่านั้นเอง
ดวงตาคมทั้งสองคู่มองสบกัน แปลก...ที่สามารถรับรู้ความรู้สึกอีกฝ่ายได้ไม่ยากนัก
อาจจะเป็นเพราะตกอยู่ในสถานการณ์เหมือนกันก็ได้
ชายหนุ่มทั้งคู่เบือนหน้ากลับไปมองร่างเล็กที่สะอื้นจนหอบอย่างน่าสงสาร
ก็ต้องกลับมาถามตัวเองกันอีกครั้ง
พวกเขา...จะตัดใจจากคยูฮยอนได้หรือ
ใช่...ที่ผ่านมาพวกเขาอาจจะเจ็บ...อาจจะทรมาน
หลายๆครั้งที่อยากจะตัดใจหนีให้ห่าง แต่...เคยทำได้หรือไรกัน
ไม่เคย...สักครั้งเดียว
หัวใจที่ได้เพียง “ครึ่งดวง” จะดีกว่าจริงๆหรือ ที่จะยอมเสียไป
แล้วไปหา “หัวใจทั้งดวง” ดวงใหม่มาใส่แทน
ทดแทนคนตรงหน้าได้หรือไร...
คำตอบชัดเจนอยู่แก่ใจ...ฮันกยองมองหน้าซีวอนนิ่ง รู้ว่าอีกฝ่ายก็คิดไม่ต่างกัน
“นาย...อยากจะเลิกกับพวกพี่จริงๆหรอคยู”
เสียงแหบต่ำถามเบาๆก่อนจะเชยคางเล็กที่ก้มหน้าร้องไห้ให้ขึ้นมาสบตาด้วย
คำตอบคือหัวเล็กๆนั้นสั่นจนเส้นผมนิ่มกระจาย
“ไม่อยากครับ”
“แล้วนายทำไปทำไม” ซีวอนถามขึ้นบ้าง
มือหนาเอื้อมไปเส้นผมนุ่มนิ่มเหมือนแมวอย่างอ่อนโยน
“ผมไม่อยากจะทำร้ายพวกพี่อีก...ปล่อยผมไปเถอะครับ”
น้ำตาร่วงเผาะนองใบหน้าหวาน ฮันกยองปาดเช็ดให้ด้วยข้อนิ้ว
นิ่มนวล...จนใบหน้าหวานเผลอเอียงซบรับความอบอุ่นนั้นไว้
“งั้นพี่ขอถามนายแค่ 2 ข้อ” ชายหนุ่มชาวจีนนิ่งไปนิดหนึ่งให้เวลาเตรียมตัว
“นายรักพี่กับซีวอนเท่ากันใช่หรือเปล่า” ตกใจ...ดวงตาคู่โตเบิกกว้างกับคำถามนั้น
แต่เมื่อคยูฮยอนสบตาตรงๆก็รู้ว่าพี่ฮันกยองตั้งใจจะถามคำถามนั้นกับเขาจริงๆ
เขาจึงไม่มีทางเลือก...และไม่ต้องการหลีกเลี่ยงอีกต่อไป
“ครับ”
“นายเลือกคนใดคนหนึ่งไม่ได้ใช่ไหม” คราวนี้เป็นเสียงของซีวอน
คยูฮยอนหันกลับไปก็พบเพียงความแน่วแน่จริงใจในดวงตาคมนั้น
“ครับ”
คยูฮยอนไม่รู้ว่าควรจะแปลการถอนใจของคนทั้งคู่ในทางไหนดี
แต่ในที่สุดร่างเล็กบางก็ถูกรวบเข้าไปในวงแขนแน่นหนาของร่างสูงใหญ่เกือบทันที
“เราจะไม่เลิกกันนะ…คยู” ซีวอนบอกกับหูเขาแบบนั้นก่อนจะปล่อยเขาออก
ยังไม่ทันที่คยูฮยอนจะรวบรวมสติได้
ร่างเล็กบางก็ถูกดึงไปกอดอีกครั้งโดยชายหนุ่มอีกคน
“พี่ก็จะไม่เลิกกับนาย” ฮันกยองบอกเขาก่อนจะจูบที่หน้าผากเบาๆ
คยูฮยอนถึงกับงงไปหมด นี่มันอะไรกัน...
“พวกพี่...หมายความว่ายังไง”
พยายามรวบความคิดที่กระจัดกระจายอยู่ในอากาศให้กลับมา
นี่เขาได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า ใบหน้าหวานเหวอไปหมดทั้งๆที่น้ำตายังเต็มหน้า
ทั้งน่ารักและน่าสงสารในคราวเดียวกันจนซีวอนและฮันกยองอดยิ้มบางๆให้ไม่ได้
“พี่จะไม่เลิกกับนาย” ซีวอนบอกในที่สุด
“พี่เคารพการตัดสินใจของนาย” ฮันกยองพูดขึ้นบ้าง
“ในเมื่อนายเลือกไม่ได้...พวกพี่ก็จะไม่บังคับให้นายเลือก”
“มะ...ไม่จริง” คยูฮยอนสั่นหน้าไปมา อยากจะคิดว่านี่เป็นความฝันเหลือเกิน
แต่ความอบอุ่นที่กุมกระชับมือเขาไว้ทั้งสองข้างบอกให้รู้ว่านี่คือความจริง
“พี่จะไม่ปล่อยนาย...ไม่มีวัน”
ถ้อยคำย้ำหนักแน่นทำให้คยูฮยอนปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
ความรู้สึกทั้งหลายแหล่ตีกันจนยุ่งไปหมด
แต่ที่มากที่สุดคือความโล่งใจที่โถมซัดเข้ามาจนตัวเบาไปหมด
โล่งใจ...ที่เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดีแบบนี้
“ขอบคุณ...ขอบคุณครับ” คยูฮยอนยิ้มกว้างทั้งๆที่หน้าอาบน้ำตา
มือเล็กๆจับกุมมือใหญ่ของทั้งสองคนไว้แน่น
ตราบใดที่คนที่เขารักทั้งสองคนยังยินดีจะจับมือเดินไปกับพร้อมกับเขา
เขาก็จะไม่มีวันปล่อยมือของคนทั้งคู่อย่างเด็ดขาด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
“Happy Valentine’s day นะคยู” แก้มขาวถูกหอมไปฟอดใหญ่จากซีวอน
ก่อนที่อีกข้างจะถูกทำไม่ต่างกันโดยฮันกยอง
“Happy Valentine’s day เช่นกัน” แก้มใสแดงซ่าน
คยูฮยอนยกมือขึ้นมากุมแก้มทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยความเขินอาย
แต่ใบหน้าหวานก็ยังระบายยิ้มอ่อนๆก่อนจะอุบอิบบอกเบาๆ
“Happy Valentine’s day ครับพี่ซีวอน...พี่ฮันกยอง”
รอยยิ้มอบอุ่นของชายหนุ่มทั้งคู่คือสิ่งที่คยูฮยอนได้รับตอบกลับมา
ใจดวงน้อยพองฟูจนแทบจะล้นอก มีความสุขจนภาพตรงหน้าพร่าพรายระยิบระยับ
ไม่มีเวทมนต์แห่งวันวาเลนไทน์ข้อไหนที่เขาต้องการไปมากกว่านี้แล้ว
แค่นี้คยูฮยอนก็พอใจแล้ว...เท่านี้ก็มีความสุขมากมายพอแล้ว
มากจนอยากจะส่งความสุขไปให้คู่รักทุกๆคู่ในโลกว่า
…Happy Valentine’s day…
...มีความสุขกันในวันแห่งความรักมากๆนะครับ...
แต่...
เด็กน้อย...เวทมนต์แห่งวันวาเลนไทน์มีจริงๆน่ะหรือ?
END.
@~Talk~@
ปวดหัวตุบๆกับโปรเจ็คนี้จริงๆ ทำไมแต่ละพาร์ทมันยาวนักหว่า =”=
เหลือบทสรุปอีกพาร์ทเดียว มาทายกันดีกว่าว่าบทสรุปของเรื่องนี้จะเป็นยังไง ^ ^
ดาคูชิแอบเขียนพาร์ทจบเสร็จแล้ว ขอลงพาร์ทจบเป็นวันศุกร์เย็นๆแล้วกันนะเจ้าคะ
ว่าแต่...มาเดากันดีกว่าว่าจะจับได้ไล่ทันดาคูชิหรือเปล่า 555555555555
ยังไงก็เชิญหนุกหนานกันตามสบายค่ะ ^-^
